نویسنده: پریسا

سلام سلااام به همگی.
بچه ها شلوغه حسابی مگه نه؟ آخ سکوت سکوت می خوام سکوووت می خوام سکوت! خخخ!
باز من اومدم!
امروز می خوام1خورده قصه بگم. قصه ای که شاید بهش بخندید ولی راسته. مطمئن باشید. توهم نزدم سر کارتون هم نذاشتم داستان هم نبافتم. خلاصه هیچ بدجنسیی قاطیِ پست امروزم نکردم. اگر هم کردم خوب کردم! خخخ! شوخی کردم.
بچه ها دیروز من2تا مهمون داشتم. 2تا مهمون از جنس خاطره های دور. 2تا مهمون آشنا و عجیب که1دفعه، شاید در جواب اونهمه دلم می خواد های آخرین پست94که زده بودم، صدای دلم رو شنیدن و اومدن دیدنم. اون پست رو یادتونه؟ سردم بود! دلم می خواست! آسمون و ستاره و عروسک هام و…
بچه که بودم، عروسک هام رو خیلی دوست داشتم. یادمه1مدل عجیب بودن برام. مثل باقی دختر ها به چشم عروسک نگاهشون نمی کردم. بقیه دختر های هم سال من عروسک داشتن و باهاشون خاله بازی می کردن با همدیگه هم همین طور. یکی مامان می شد عروسکش می شد بچهش یا یکی مامان می شد بقیه دختر ها می شدن بچه هاش و خلاصه بازی هاشون این مدلی بود و عروسک هاشون هم بعد از بازی فقط عروسک بودن واسشون. من این مدل رو دوست نداشتم. واسه همین بازی هام همیشه متفاوت بودن. زمانی هم که حس کردم اون بچه ها شبیهم نیستن، یا بهتر بگم من شبیهشون نیستم، ترجیح دادم واسه عوض کردنشون اصرار نکنم. واسه خودم جدا بازی می کردم. مثل الان. گاهی همبازی هم داشتم ولی دیگه به جایی رسیده بودم که خودم این همراهی رو دلم نمی خواست. جز در مورد1سری بچه که کمی شبیه خودم بودن و نبودن. اون ها هم زیاد جلبم نمی کردن و خلاصه آخر کار ترجیح می دادم خودم باشم و عروسک هام و رویا هام. عروسک هام هم مثل بازی هام برام متفاوت بودن. مدلی بیشتر از عروسک می دیدمشون. سفت باور داشتم که اون ها می بینن، درک می کنن و می فهمن. ولی به ما آدم ها بروز نمیدن. باورم این بود که اون ها شب ها که ما بچه ها و بزرگ تر هامون خوابیم، از1در مخفی که توی کمد عروسک ها هست و جاش رو فقط خودشون بلدن رد میشن و میرن به دنیای پری ها و عروسک های زنده و اونجا1عالمه رویا و آرزو هست همراه1عالمه پرواز و نور. وایی که چه قدر دلم کشف این در رو می خواست!
من اون در رو کشف نکردم. عوضش بزرگ شدم و توی جهان واقعی، جهانی بی رحم و تاریک که جایی برای عروسک ها نداشت، در های مخفی تاریکی رو پیدا کردم که به جهان های ناشناس باز می شدن و اون قدر کله خر بودم که بدون تأمل ازشون رد شدم و کجا ها که نرفتم. عروسک هام همراهیم نکردن. جنگ های تاریک جهان حقیقی فرا تر از نبرد های سیاهی و سفیدی در دنیای پشت اون در مخفیِ داخل کمد بودن. عروسک های من همراهیم نکردن. من هم نباید می رفتم ولی نه ندای هشدار و اخطار توقف آدم ها رو شنیدم و نه سکوت عروسک هام رو. همه رو جا گذاشتم و رفتم!
مدت هاست که خسته و زخمی و گرد و خاکی برگشتم ولی دنیای دیروز هام دیگه نبود. عروسک هام نبودن. رفته بودن. از اون در مخفی برای همیشه رد شده بودن و من دیگه دستم بهشون نمی رسید.
به حرمت اون جهان عزیز و گم شده اولش دلتنگ و خسته نشستم تا مردن برسه. نرسید. بعدش خیلی اتفاق ها افتاد که فهمیدم واسه مردن باید خیلی منتظر شد و خیلی زجر کشید. درضمن، توی جهان زنده ها راه های ناتموم زیادی بود که من باید می رفتم. اون ها راه های خودم بودن. مسیر های من. نمی شد ناتموم بمونن.
بلند شدم. راه افتادم. رفتم. گشتم تا اون جهان و اون هوای گم شده رو پیدا کنم. خیلی جا ها رفتم. به خیلی جا ها سر زدم. بین خیلی از اهل هوا های مدل به مدل گشتم بلکه بشه اونجا ها جا بشم. نشد. اون هوا ها هوای من نبودن. من هوای خودم رو می خواستم. هنوز هم می خوام. نبود. هیچ کجا نبود!
کجایید عروسک های ساکت و آگاهم؟ بیایید ببریدم به راه آشنا! من گم شدم. خسته شدم. این هوا ها هوای من نیستن. من وسطشون جا نمیشم. شما ها توی کدوم آسمون می پرید؟ کاش1دفعه دیگه می شد که به هم برسیم! کاش جام نمی ذاشتید. کاش1خورده دیگه منتظرم می شدید! کاش! …
آخرین پست94رو که زدم کارم از آه گذشته بود. حتی از گریه کردن. پست رو زدم و در سکوت مطلق نشستم و تا مدتی بی حرکت باقی موندم. بدون صدا، بدون آه، بدون گریه و حتی بدون درک. فقط در حالی که سیستمم توی بغلم بود همونجا نشستم. خسته بودم و منجمد از سرما. سرمای غربت زده لعنتی!
عید اومد. سال جدید رسید. و1شبی بدون هیچ اخطار قبلی،
-شما2تا چه آشنایید! من قبلا جایی دستم بهتون نخورده؟!
-چرا عمه بچه کوچولو دستت بهشون خورده. این2تا عروسک های خودت هستن که اومده بودن پیش من. حالا دیگه برگردن بیان پیش خودت من خیلی عروسک دارم جام پر شده این2تا پیش تو باشن!
محو این بازگشت عجیب وسط غافلگیری شناور بودم.
-اون زمان جیگیلک بچه بود. الان دیگه به رضایت خودش برشون گردونده میگه پیش خودت جاشون امن تره. چیه نکنه این2تا عروسک رو یادت نیست؟
یادم بود. یادم بود! عروسک های آشنای آشنای من! خودشون بودن. 2تا از آشناترین عروسک های من! یکیشون زمانی که جیگیلک خیلی کوچیک بود، زمانی که این عروسک خسته از من که روی دیوار اتاقم جاش گذاشته بودم، دلگیر از اون دیوار بی روح، از امید بازگشت من و از اون دیوار سرد و ساکت و از اتاق سرد من جدا شد و رفت به جهان معصوم بچگی های جیگیلک. شاید مطمئن شد دیگه من بر نمی گردم و دیگه توی کمد اتاقم هیچ دری نیست. رفت تا همراه عروسک های اتاق1فرشته بی گناه و بی اطلاع از در های تاریک جهان واقعی، از دری که درِ خودش بود رد بشه. درِ جهانِ عروسک ها.
یکی دیگه رو خوب یادم بود. یادم اومد که خیلی خیلی زیاد دوستش داشتم. مو های بلند داشت و مژه های بلند. سرش هم1کمی حرکت می کرد. چشم هاش بسته می شدن. 1لباس خیلی خیلی قشنگ از1مغازه بچه که لباس بچه واقعی داشت براش خریدم و کردم تنش. عالی شده بود. درست1فرشته عروسکی. توی بغلم پر می شد ازش و من مو هاش رو با شونه مخصوص خودش تار تار مرتب می کردم و ساعت ها زمان ازم می گرفت. کجای خاطرات خاک گرفتهم جا مونده بود!
بغلشون کردم. خودشون بودن با همون لباس و همون جنس و همون هوای آشنای قدیمی. اما نه بی تغییر. اون ها هم عوض شده بودن. شبیه خودم. جاده های زمان خسته و کمی شکستهشون کرده بود. تور بلند و قشنگ سر اون عروسک عزیز کردهم دیگه روی سرش نبود. و مو های نرمی که اون همه واسه صاف و نرم نگه داشتنشون زمان صرف می کردم حالا زبر و کمی سفت بودن. دومی با همون لباس و همون حالت گذشته توی بغلم ولو شده بود. مو هاش هنوز شبیه دفعه آخری که روی دیوار اتاقم دیده بودمش، با1چیزی پشت سرش بسته بود. اولی رو هرگز روی دیوار نذاشته بودم. جاش اون زمان ها توی کمدم زیر1نایلون دوخته شده و تمیز بود. واسه همین تا دفعه آخر که دیده بودمش از نویی برق می زد. شاداب بود شبیه خود من. و حالا چه قدر زمان گذشته بود! چه قدر روز، هفته، ماه، سال! چه قدر سال های زیادی گذشته بودن از ما!
اون2تا هم شبیه خودم توی این مسیر طولانی غبار گرفته بودن. غباری از جنس تاریک کهنگی. مثل من!
-نگاهش کن! عین بچه ها می مونه! عروسک بهش بدی ذوق می کنه!
با صدای کوچولوی جیگیلک حواسم جمع شد. مگه قیافهم چه مدلی بود که این بچه دید؟
اون لحظه جز لبخند حرفی نزدم. سعی کردم که نزنم. ولی حرف داشتم. خیلی حرف داشتم با این2تا آشنای عزیز غبار گرفته!
بچه ها! اون پست رو که زدم انگار… کاش می شد تمام چیز هایی که توی اون پست دلم می خواست بر می گشتن! کاش می شد! کاش می شد که من باز زبون عروسک هام رو بفهمم! کاش می شد که باز بشم از جنس خورشید و همراهشون برم. از در مخفی عروسکانه رد بشم و…
جیگیلک راست میگه. عین کوچولو ها از برگشتن این2تا آشنای آشنا ذوق کردم و دلم خواست این ذوق کردن رو بیارم اینجا بنویسم. خیالم نیست چندتاتون رأیتون به جنونم رو تجدید کنید. این چیزیه که من هستم. 1پریسای دیوونه که تصور می کنه اومدن دوباره این عروسک های آشناش جواب آخرین پست94توی سایتش بوده. میگم1چیزی! یعنی اگر من یواشکی منتظر بمونم میشه که باقیش هم بشه؟ میشه که من هوای خودم رو پیدا کنم و اینهمه وسط این گرد و خاک و پیچ و خم های جهنمی این هوا و اون هوا در به در نباشم؟ میشه که من باشم و جاده و سفر های سفید؟ میشه که1شبی، اون دسته ستاره از آسمون، …
دست خودم نیست. خیلی می خوام. دست خودم نیست!
نیست!
ایام به کام همگی.

سلام به همگی. یکی کجایی می خوام از رو ببرمت!
بچه ها رو به راهید؟ ایام به کامه؟ من بد نیستم خدا رو شکر فقط، … یعنی چی؟ این هم شد کار؟ حس مقدمه نیست شکلک پرش به اصل محتوا.
بچه ها من1اخلاق بدی دارم که اگر به1چیزی گیر بدم ول کن نیستم. تا نشه خاطرم جمع نمیشه. امروز داشتم با1سری مروارید خیلی ریز1سگ کوچولو می بافتم. بعدش خسته شدم چون مروارید ها شماره3بودن و کار هرچی پیش تر می رفت سخت تر می شد. رفتم قهوه و استراحت. ولی مگه می شد؟ مگه این مخ نکبت اجازه داد؟ فکر که افسار نداره تا میایی1لحظه خستگی در کنی جات می ذاره و واسه خودش همه جا میره. فکر بی افسار من که جای خود داره. خلاصه جام گذاشت و واسه خودش رفت و رفت.
این سگه بافته بشه چه قشنگ میشه ها! راستی با3بافتن چه سخته! در عوض قشنگ میشه. ولی حالا واسه پوزه چیکار کنم؟ خوب1دونه5طلایی می ذارم دیگه! وای1بند و نصفی بیشتر شماره3نداشتم اون هم از قدیم ها برام مونده بود و ته ساک پارهه پیداش کردم گفتم مصرفش کنم حالا اگر نصفه های کار کسر بیارم و شماره3گیرم نیاد چی؟ ای بابا گیر میاد چرا گیر نیاد آخه؟ ولی عجب چیزی میشه این سگه بعد از کامل شدنش! جیگیلک اگر ببیندش احتمالا دیگه رنگش رو هم نشونم نمیده. جعبه جواهرم رو که زد به جیب و گرفت رفت. گرفت که گرفت! نوش جونش! فدای نور چشم های عزیزش بشم! خدایا شکرت! بیخیال من می بافم اگر خواست بگیره. رضایت توی صداش رو عشقه. عزیزِ دلِ من! جیگیلکم عشقم بهشتکم! ولی این بچه شبیه خودمه. اگر ببینه با مروارید میشه حیوون هم بافت گیر میده بیشتر از یکی می خواد. وایی حتما میگه پدر و مادر این سگه رو هم می خوام! بهش میادش که از این چیز ها بگه! خخخ! فرشته قشنگم! عشق سفیدِ من! بهشتم! نازم! صبحِ دلِ من! پریِ من! بعدش هم بهش میاد گیر بده که گربه و مرغ و جوجه هم می خوام. راستی1دفعه بود توی1برنامه نشون می داد دختره با مروارید جوجه بافته بود، چه جوری بافته بود؟ فقط تصویر کار هاش بودش مدل بافتنش رو نگفته بود من یادمه. تازه اگر هم نشون می داد چه جوری بافته مگه من می دیدم؟ جدی من چه قدر مدل هایی که بلدم ببافم کمه! بیشترش رو می خوام. حتما جوجه هم میشه. تازه یادم نیست کی بود می گفت1جایی توی فلان مغازه به نظرم تهران دیده بود1کسی با مروارید طاووس بافته بود! وایی حتما خیلی قشنگ میشه! وایی می خوام ببافم می خوام ببافم چه جوری؟ باید1خودآموز گیر بیارم. اه به چه دردم می خوره؟ تمامش تصویره من که دیگه هیچی نمی بینم که! خوب فنی حرفه ای حتما هنوز1چیز هایی یاد میده. برم ثبت نام کنم برای… جان خودت! نه اینکه خیلی هم به نابینای مطلق یاد میدن! طرف دست می بره بالا میگه این شکلی ببافید ملت هم چشمی می بینن یاد می گیرن. حالا تو برو به حضرت مربی بگو ببخشید من نمی بینم میشه دستم رو بگیرید یادم بدیییییییییییید؟ اخ لعنتی! ولی من دلم مدل های جدید مرواریدی می خواد. مدل جوجه، مدل طاووس، مدل1جور سماور دیگه که1دفعه خودم توی1مغازه واسه تزئین دیده بودم، مدل جعبه جواهر3گوش و چند ضلعی، مدل … وایی خدایا می خوام می خوام می خوام می خوام می خوام! ولی آخه از کجا؟ خوب خره از اینترنت! از سنگ قبر بگیر تا مدل رو تختی های اتاق زایمان توی اینترنت پیدا میشه. سیستم که بغل دستته1سرچ بزن دیگه!
زدم. گوگل. سرچ. امتحان چندتا واژه کلیدی. اولیش که نشد. ای بابا این ها چیه آورده؟ این که تمامش تصویره! خوب باشه دوباره. امتحان واژه کلیدیه بعدی. عجب! این ها خودشونن! یعنی عنوانشون خودشه ولی باز هم که تصویری هستن! خوب باشه3باره. … … …
و این داستان تا برداشت یادم نیست چندم ادامه داشت تا بلاخره، آخجون وبلاگ کار های هنری اون هم چندین تا! وایی آخجون مروارید بافی! کیف و زیور آلات و دیگه نمی دونم چی! بزن اینتر قشنگه رو!
اینتر.
این، یعنی چی؟ این، آخ واقعا که این چه وضعشه؟ فایر فاکس دیوونه واسه چی هی صفحه رو رفرش می کنی اون هم با اینهمه سر و صدا؟ اینهمه تق تق واسه چی سرم رفت! لعنت به این نکبتی که اسمش رو نمی دونم چی بذارم! این صفحه واسه صفحه خوان های ما ظاهرا قابل دسترس نیست. خوب شد شیفت اینتر زدم صفحه اصلی گوگل بسته نشد. بریم مورد بعدی.
باز هم شیفت اینتر.
آخجون باز شد تق تق هم نداره. ولی این هدینگ هم نداره. بیخیال با جهتنما میرم پایین. وایی چه زیاد هم هست! ایول بلاخره رسیدم به مروارید بافی هاش. شماره9شماره8شماره…. پس واسه چی هرچی اینتر می زنم باز نمیشن؟ پس کو توضیحاتش؟ اینکه فقط میگه گرافیک گرافیک! اینکه توضیح نوشتاری نداره فقط تصویری یاد میده که! اه! مسخره! نکبت! لعنتی! من این مدل های عوضی رو می خوامشون! من می خوامشون! این آشغال های تصویر دار رو من نمی فهمم. تصویر بدون توضیح به درد من نمی خوره. من توضیح بافتن این نکبت ها رو می خوامشون! این تصویر های بی توضیح تمامشون به جهنم باید باز هم بگردم. چیزی که فراوونه کلید واژه الان میرم تمام اینترنت رو پشت و رو می کنم!.
یادم نیست چه قدر زمان صرف اینترنت گردی کردم بلکه1چیزی پیدا کنم. پیدا هم کردم خیلی هم زیاد ولی تمامش بدون استثنا برای بینا های مشتاق یاد گرفتن عالی بودن. دقیق و کامل و قشنگ. خیلی قشنگ. تقریبا همون چیز هایی که دلم می خواست درست کنم. خیلی هم ساده بودن. فقط واسه استفاده از کوه یافته هام1چیزی کم داشتم. 2تا چشم بینا که مال خودم باشن!.
خدایا ناشکر نیستم ولی این، … خدایا شکرت. شکرت!. خدایا این حال و هوای من برات آشنا نیست آیا؟ زمانی که در آتیش خوندن1کتاب که دلم می خواست بخونمش می سوختم کتاب هم به دستم می رسید ولی خطش بینایی بود و من می گرفتمش توی2تا دستم و فشارش می دادم، از شدت خواستن بازش می کردم، روی صفحه های صافش دست می کشیدم با اینکه می دونستم فایده نداره، اون لحظه هایی که بین من و اون نوشته های عوضی هیچ فاصله ای جز تاریکیه چشم های خودم نبود!، خیلی کم و خیلی زیاد! زمانی که واسه تشخیص2تا رنگ مختلف که با هم قاطی شده بودن به شدت گیر می کردم و کسی دم دستم نبود و در نتیجه با وجود اینکه تمام اعصابم ادامه بافتن هام رو می خواست مجبور می شدم متوقفش کنم و بیکار بشینم به وقت گذرونی و حسرت خوردن، خدایا بسه یا باز بگم؟ به نظرم بسه دیگه. ولی با اینهمه، خدایا شکرت! از ته ته دل!.
نخیر این طوری نمیشه. نمیشه!
خدایا شکرت ولی ببین! من این مدل ها رو دلم می خواد که ببافم. مدل های مروارید بافتن های من محدودن و من خیلی زیاد دلم مدل های جدید می خواد. شکر هام سر جاشه ولی تو دیگه می شناسیم. من گیر که بدم دیگه ول کن نیستم. تقصیر من نیست. تو خدایی و این شکلی آفریدیم. حالا هم من گیر دادم به این. خوب، توی عمرم یاد گرفتم که اگر از راه مستقیم نشد، جاده رو دور بزنم و از در دیگه وارد بشم. معمولا راهِ من همیشه طولانی تر و سخت تر از مال بقیه بنده های چشم دار سالمته ولی خیلی زمان ها هرچند سخت و داقون ولی من هم رسیدم. درست مثل بنده های سالمت و گاهی هم بهتر از اون ها. این دفعه هم باید بشه. نمی دونم چه مدلی ولی باید بشه. من مدل های جدید می خوام و امکان نداره این لعنتی ها هیچ طوری در دسترس من نباشن. باید1راهی پیدا کنم. باید. باید!
همین طوری، محض مرض، دلم می خواد این جریان بی سر و ته رو1جایی بنویسمش. آن سوی شب که هست! حریم کوچولو و خصوصیه هر مدل وراجی های من! اول برم چندتا خط بنویسم، بعدش اگر حس و حالش بود ویرایش کنم بذارم آن سوی شب، بعدش بلند شم برم1زنگی بزنم به118شماره فنی حرفه ای رو بخوام. باید گشتن هام رو از1جایی شروع کنم. فنی حرفه ای، کانون، مرکز آموزش هنر، هر جا که بتونن بهم نشونی های آموزش دهنده ها رو بدن. بعدش هم با تک تک این جناب های مربی باید حرف بزنم. امکان نداره اجازه بدم شبیه اون مورد آموزش پیانو بشه. که مربی ها تا می شنیدن من نابینام با الحان ملیح لعنتی می گفتن که معذرت می خوان چون نمی دونن باید چه مدلی به من آموزش بدن. شانس آوردن که دستم آسیب دید و بعدش هم خوب1خورده بیشتر گرفتار شدم و ماجرا رو ول کردم وگرنه، … بیخیال. این دفعه دیگه از اون دفعه ها نیست. دستم خیلی بهتره. خودم هم همین طور گرفتاری هام هم، هست ولی دردسر نمیشه. بذار اول این پست رو توی آن سوی شب بزنم، ولی شاید بهتر باشه اول به118زنگ بزنم بلکه1چیزی به این نوشتن هام اضافه بشه! بیخیال فعلا این رو بزنم حال یکی جا بیاد اینهمه میگه پست بزن پست بزن، اگر این ماجرا ادامه داشت توی پست های بعدی باقیش رو میگم. یکی هم از پست هام جا می مونه دلم خنک میشه. الانش عقبه1پست نخونده داره با این میشه2تا جا می مونه من می خندم. پس پیش به سوی ویرایش این چندین تا خط و بعدش هم حمله به118!
من پریسا هستم. کسی که زمانی تمام وجودش عشق به خیلی چیز ها بود. از جمله هنر. اون قدر این عشق به یاد گرفتن هنرش زیاد بود که با لمس1کار قشنگ هنری لرزش دست هاش رو همه می دیدن. بعدش که جهانش تاریک شد باز هم عاشق هنر بود. دیگه امکان نقاشی نداشت ولی هنر که فقط نقاشی نیست! مروارید بافی1هنر دقیقا لمسیه.
من پریسا هستم. کسی که تمام وجودش زمانی عشق به خیلی چیز ها بود. عشق به یاد گرفتن ها، داشتن ها، رسیدن ها و برنده شدن ها!
من همون پریسا هستم. کسی که به هر چیزی که گیر می داد رسیدن به اون چیز براش1باید می شد. من این باید رو می خوام.
من پریسا هستم. کسی که از4تا تصویر و5تا مدل نمی بازه و تا آخر تابستون95از هر جا که بشه بافتن های دلخواهش رو یاد می گیره.
بقیه درست میگن. بیدار شدنِ حواس و خواصِ به خواب رفته ی روحم رو توی عید95دارم به وضوح حس می کنم.
خدا به خیر کنه! خخخ!
شادکام باشید!.

سلام سلام سلاااام به همگی.
یکی این هم پست عیدی بیا از همین جا وارد شو.
بچه ها عیدتون مباااارک! عیده عید آخجون!
می دونید؟ شروعش که اصلا شبیه تصور من نبود. همچنان اقوام در سنگر های خودشون به سر می برن خونواده من هم به همچنین ولی… به من تا اینجاش خوش گذشت. تصورش رو نداشتم ولی خوش گذشت. می شد که بیشتر هم خوش بگذره اگر… بیخیال. یکی معذرت این1دونه آه از دستم در رفت خوب1خورده تمرین لازم دارم درست میشم دیگه.
راستش این دفعه نیومدم هیچ ماجرای تلخ و شیرینی تعریف کنم. فقط اومدم تبریک عیدی بگم و بعدش هم خودم بلند شم برم عید دیدنی. اگر شد در جهان واقعی اگر هم همون بامبول های آشنا پا بر جا بود در جهان مجازی و عید دیدنی های اینترنتی. خلاصه که ببینم کجا ها در اتاق پذیراییشون بازه بپرم داخل. خخخ!
بچه ها قاچاقی الان اینجام و واقعا این بودنم از نظر خودم غیر عادی و تنها و تنها نتیجه لطف پروردگاره که می دونه چه قدر دلم می خواست که بتونم1کوچولو فرصت پیدا کنم اول سال بیام1پست کوچولو اینجا بزنم برم. وگرنه من خودم عمراً الان بعد از سال تحویل بتونم بشینم پشت سیستم. الانه که برادرزادم با خونواده برسه اینجا. آخه قدم اول توی خونواده ما این جیگیلکه. پیش از ورودش قدم اولی من بودم و حالا دیگه به عهده اینه. یادمه1دفعه1آدم بیکاری بهم گفت ناراحت نشدی جات رو دادن به اون؟ و من اولش نفهمیدم چی گفت و بعدش که فهمیدم چنان زدم زیر خنده که طرف ماتش برد و بعدش هم که دید خنده هام بند نمیاد1وااا گفت و رفت پی کارش. بچه ها! بهش بر خورد آیا؟ شکلک قیافه معصومانه و کاااملاً بی اطلاع و حیرتزده. شکلک قورت دادن لبخند بدجنسانه همیشگی. خوب آخه1کسی نبود بهش بگه آدم ناحسابی این هم شد حرف که تو پروندی؟ خخخ!
این از این.
بچه ها عید هم اومد و الان توی سال جدید هستیم. چه قدر دلم می خواد امسال واسه همه و واسه خودم1سال20باشه. ولی نمیشه همچین انتظاری داشته باشم در حالی که خودم20نیستم. پس سعی کنم دسته کم18باشم تا20بودن اطرافم رو بخوام. نمی دونم از چه راهی باید رفت تا رسید ولی واسه شروع هرچی از دستم بر میاد باید کنم. الان هم بعد از اینجا، یعنی در اولین فرصتی که دستم به سیستم و به اینترنت برسه، می خوام برم اینترنت گردی و توی تمااام اماکن اینترنتی که صاحب هاشون رو زمانی می شناختم مهمون بشم و پر رویانه بی دعوت برم عید دیدنی. راهم بدن یا ندن من می خوام برم عید دیدنی. طولش ندم احتمالا شما ها هم الان پراکنده اید و اگر هم به اینترنت برسید زمانتون زیاد نیست. شکلک پذیرایی ضربتی.
بچه ها! زندگی قشنگه. خیلی خیلی خیلی قشنگ. دوستش دارم. زندگی رو، شما رو، خدا رو، 1خورده هم بعد از سال ها و واقعا بعد از سال ها خودم رو! برام عجیبه ولی حس می کنم که بعد از مدت های خیلی خیلی طولانی و دور، ته دلم به خودم1نشونه هایی از محبت و علاقه داره پیدا میشه.
وایی که چه قدر من حرف می زنم.
بچه ها من رفتم ولی یادمون باشه امسال1تابلوی بی رنگه که سپردنش دست ما. بیایید رنگ های شاد و ماندگار بهش بزنیم. آخر کار نقاشی کی قشنگ تره؟ هر کی قشنگ تر بکشه1روح آرام و1دل خوش از خدا جایزه می گیره. تضمینش هم با من! آره با خود خودم! من به خدا مطمئنم پس تضمینه رو میدم. آخ جون. چیه دنبال چی می گردید؟ این آخجون دلیل نداشت نگردید نیست از اون آخجون عشقی ها بودش. دوباره آخ جون! همین طوری از سر کیف و تفریح. کلا من از این لفظ آخجون خوشم میاد نمی دونم واسه چی. پس آخجون آخجون آخجون آخجون آخجون آخجون آخجون و در آخر هم، آخ جون.
شاد باشید خیلی شاااااد و ایام به کام همگی.

سلام به همگی. سلام به آسمونی که داره می باره! سلام به بهاری که سرده.
چیه بابا روضه نمی خونم جدی اینجا سرده!
هوا1دفعه وحشتناک اینجا سرد شد. سرمایی از جنس زمستون های برفی. بارون میاد. نم نم. ریز ریز. سرد! انگار همراه برفآب.
اگر برف بیاد من تعجب نمی کنم. بقیه رو نمی دونم ولی من تعجب نمی کنم. کاش آسمون بباره! کاش بارون بباره! کاش برف بباره! کاش بباره!
دلم بارون می خواد. از اون بارون هایی که بوی خاک رو از لا به لای آسفالت های نصفه نیمه و دود و هیچ بکشه بیرون و بپاشه هوا، همه جا، همه جا!
دلم برف می خواد. از اون برف های شدید که می بارید و می نشست و سفید بود. سفید1دست. سفید پاک و1دست. می بارید و روی سر همه رنگ ها رو می پوشوند. همه جا سفید می شد. چه سفید قشنگی! سرما هم انگار از خاطر ها عقب می کشید با دست های اون سفیدیِ1دست که زورش به تمام رنگ های رنگی می رسید. دیگه کسی خاطرش نبود سرما رو. بارون ها، برف ها، خنده ها، همه تموم شدن. همه رفتن! رفتن و سفیدی ها رو با خودشون بردن!
دلم1جهان سفید می خواد. سفید1دست. مثل برف. برف پاک. برف سفید. دلم1جاده می خواد. 1جاده صاف و صاف و صاف تا…اون طرف شب.
دلم1آسمون می خواد. 1آسمون بدون ابر های رنگی. 1آسمون پر از ستاره. پر از خورشید. پر از پرواز. پرواز. پرواز! تا خودِ خدا.
دلم1خدا می خواد که1ساعت فقط و فقط خدای من باشه. بشینم کنارش. تکیه بدم به دستش. سر بذارم روی شونه هاش. چشم هام رو ببندم. بخوابم توی بغلش. کوچولو بشم توی بغلش. گم بشم توی بغلش. محو بشم توی بغلش!.
دلم می خواد من باشم و جاده. من باشم و بارون. من باشم و برف. آسمون. پرواز. من باشم و سفید1دست.
من باشم و خدا!.
دلم بچگی هام رو می خواد. خنده هام رو. بازی هام رو. هم بازی هام رو. دلم شادی های کوچیک بچگی هام رو می خواد. شادی هایی که با تمام کوچیکیشون1دنیا بزرگ بودن واسه دل بی در و پیکرِ من. دلم دنیای سفید بچگی هام رو می خواد. دنیایی که داخلش پر بود از شادی های عروسکی.
دلم عروسک هام رو می خواد. عروسک های مهربونم که با چه معصومیت جفنگ ولی عزیزی باور داشتم که حرف می زنن. می خندن. می فهمن. یواشکی. زمان هایی که باهاشون توی دنیای خیال های واقعی تنها می شدم.
دلم معصومیت های جفنگ عزیزم رو می خواد. همون هایی که به رنگ سفید برف و بچگی هام بودن. دلم باور هام رو می خواد. باور های سفید. باور های صاف. باور های شفاف! باور فهمیدن عروسک ها. باور وجود1در مخفی توی کمد عروسک های من به دنیای آرزو ها. باور آگاهی عروسک ها از جای این در که یواشکی ازش رفت و آمد می کردن و با پری های اون طرف در توی دنیای رویا ها ملاقات داشتن.
دلم دنیای اون طرف در رو می خواد. دلم می خواد اون قدر کوچیک و اون قدر شفاف بشم که از اون در بگذرم. رد بشم و قاطی عروسک هام پرواز کنم وسط1دنیای پر از پری و گل و بارون های بهشتی و پرستو و خورشید.
دلم1خورشید می خواد. بدون ابر. بدون غروب. دلم1شب می خواد. 1شب از جنس رویا. دلم ستاره می خواد. 1جهان ستاره. دلم2تا بال می خواد که باهاشون بپرم تا دل آسمون و بشم1ستاره وسط اونهمه ستاره های بی نشون. دست هام رو دراز کنم تا ستاره های خوشه پروین. تماشاش کنم. سیر تماشاش کنم. اندازه1ابدیت از نزدیک و نزدیک و نزدیک تماشاش کنم. لمسش کنم. نازش کنم. بغلش کنم. حسش کنم. هواش رو. خنده هاش رو. تابیدن هاش رو. هواش رو! بشم یکی از ستاره هاش. بی نشون بشم. بی نام بشم. جزوش بشم. ببارم. بتابم. بتابم!
دلم انتها رو می خواد. 1انتهای شاد و شیرین واسه تمام گریه های سرمازده تمام خاک. دلم1صبح می خواد. صبحی از جنس بهار. بهاری که زمستونی نیست.
دلم رویا می خواد. رویایی حتی بی تعبیر، اما ابدی. رویای ستاره بارون. دلم می خواد توی رویای من، ستاره های خوشه پروین از وسط ستاره بارون، مثل1دسته بهشت بیاد پایین. پایین. پایین. تا خاک. تا زمین. تا من. بشه از جنس من. از جنس خاک. از جنس سرد و سنگین زنده ها. شبیه من. ببیندم. ببینمش. بشنومش. بفهممش. بفهمدم!. دلتنگی هام رو. هوام رو. باریدن هام رو. دلتنگی هام رو. شب هام رو. دلتنگی هام رو!.
دلم آواز می خواد. آوازی از جنس ستاره های بی نشون. آوازی از جنس نور. از جنس آسمون. پرواز. آوازی از جنس آواز. از جنس رویا. رویای ستاره های خوشه پروین.
دلم پایان دلتنگی هام رو می خواد. دلم پایان سرمای سخت بیداری هام رو می خواد.
دلم1سفر می خواد. سفری به دنیای شفاف ستاره ها. ستاره های خوشه پروین. دلم سفر می خواد. سفری از جنس خنده و پرواز و پرواز!.
دلم بیداری از این کابوس بیداری رو می خواد. دلم خواب می خواد. خوابی تا همیشه. خوابی از جنس پایان بیداری های تاریک. خوابی تا ستاره ها. تا ستاره های خوشه پروین. دلم………
امشب، آخ که چه سرده اینجا! چه دلتنگم امشب!.

سلام به همگی.
آخجون بچه ها تعطیل شدم! البته فردا رو هم باید می رفتم ولی همگی دسته جمعی رفتیم مرخصی نوشتیم گذاشتیم روی میز بنده خدا مدیر اون هم زنگ زد اداره گفت با ما چیکار کنه. مدیر ما از خط قانون این طرف تر نمیره و من تصور می کنم اگر تمام ایران مدیر هاش این شکلی بودن همه چیز یا دسته کم نصف چیز ها می رفتن سر جای خودشون. و اگر تمام ایرانی ها هر کدوم مدیر خودشون بودن و شبیه مدیر ما بودن دیگه قطعا تمام چیز ها می رفتن سر جای خودشون. خوب واقعیت اینه که شبیه های مدیر ما زیاد نیستن. ما یعنی خیلی از ما مدیر های بدی واسه خودمون هستیم. به خودمون که می رسیم روی دیوار قانون در های مخفی تبصره می سازیم تا از بنبستش رد بشیم. خودم رو میگم.
بیخیال.
بچه ها تعطیل شدم تااااا14. آخ جون. حالا از فردا صبح باید به خودم فحش بدم چون می دونم سر6بیدارم و خوابم نمی بره. خخخ!
از تصور تعطیل شدنم خوشم میاد ولی مثل گذشته ها هوارم نمیاد. نمی دونم چه مدلی توضیح بدم. شاید دلواپسم. دلواپس اینکه وسط تعطیلی و آرامش، … توضیحش رو بلد نیستم. طبق معمول.
گاهی1مدل دلواپسی نکبت میاد و نمیره. معمولا تا می خوام آرامش رو حس کنم میادش و معمولا من از پسش بر نمیام. این دفعه هم، بچه ها من1خورده، …
عید امسال واسه ما1خورده متفاوته. به خاطر بیماری برادرزادم و1سری اتفاق های مزخرف دیگه که از نظر و نگاه من حتی ارزش توضیح هم ندارن ما تنها هستیم. یعنی من و خونواده. به نظرم شبیه قرنتینه میاد. هرگز از خودم این تصور رو نداشتم ولی راستش موافق این اوضاع نیستم. من طرفدار تنهایی هستم ولی این، …
بچه ها واسه چی ما آدم ها اینهمه تاریک می بینیم؟ واسه چی هر لحظه و هر لحظه یادمون میره که شاید فردا دیگه نباشیم؟ باورم نمیشه که اینهمه فراموشی توی وجود هامون باشه. باورم نمیشه! واقعا اگر می شد بریم بالا و از بالا تماشا کنیم می دیدیم که تمام بحث های جهان به هیچ نمی ارزه زمانی که میشه دست در دست هم شاد بود و از ته دل و از سر خوشی صمیمیت ها خندید. احتمالا من زیادی طرف دل و احساسم. چون می بینم این حرف ها و این مدل دیدن ها دیگه توی جهان امروز جایی ندارن. بین خواهر و برادر ها سر موارد بسیار مسخره و پوچ آن چنان درگیری هایی میشه که طرف میاد صاف میگه من که مردم فلانی نیاد سر جنازهم و اون هم که مرد من نمیرم سر ختمش. وحشتناکه! گاهی حس می کنم روحم از اینهمه تاریکی دردش میاد. چه دردِ تاریکی!
سعی کردم درستش کنم ولی جواب ها همه تاریکن. به همین تاریکی که واستون گفتم. بچه ها به اینهمه تیرگی که فکر می کنم دلم خیلی می گیره. ما آدم ها کی اینهمه تاریک شدیم؟ اینهمه سیاهی از کی و از کجا اومد توی دل هامون؟ دل هایی که1زمانی جای محبت و جای درد های همدیگه و جای خدا بود، از کی اینهمه سیاه و سخت و تاریک شدن؟
عید امسال رو نمی دونم دوستش دارم یا نه؟ اگر بگم ندارم چنان شدید دلم می گیره که انگار صمیمیت1دوست بسیار عزیز رو رد کردم و من می مونم و اشک های واقعی. اگر هم بگم دوستش دارم، … بچه ها بهار و عید رو دوستش دارم ولی دلم می خواست اینهمه سکوت نداشت واسه من. به نظرم اطرافیانم بدشون نمیاد چون ظاهرا اصلا حواسشون نیست که میشه بدون خشم و حرص از دست همدیگه هم زندگی کرد. اتفاقا میگن این شکلی، یعنی این مدلی که امسال ما هستیم بهتره. راحتیم. خوبه. ولی من موافق نیستم. من شادی های دسته جمعی و عید دیدنی ها و تبریک گفتن ها و شلوغی های شاد و خنده های بی دلیل جمع های عید رو دوست دارم. من امسال تمامشون رو دلم می خواد و اون ها نیستن.
عید امسال رو سرد می بینم بچه ها. من از این سردی خوشم نمیاد و به هیچ منطقی بلد نیستم اطرافم رو قانع کنم که این درست نیست. اون ها مثل گذشته های من، از مردم فقط تاریکی هاشون رو می بینن. من گاهی از اینهمه تاریک دیدن های اطرافم خسته میشم. به تصور خودم، خودم آخر منفی دیدن بودم ولی حالا می بینم که تصورم اشتباه بود. بچه ها من از قهر متنفرم. از کدورت ها بدم میاد. از سردی سلام ها خسته میشم. چند هفته پیش2تا از همکار هام به شدت حرصیم کردن به طوری که هنوز دلم ازشون پاک نیست ولی هیچ مدلی نتونستم باهاشون قهر کنم. اون ها اولش هی گفتن و گفتن و بعدش چون دلم نخواست توضیحاتشون رو گوش بدم زدن به خشم و سکوتم رو گذاشتن به حساب قهر و سکوت کردن و من با اینکه هنوز مطمینم حق با خودم بوده حاضر نشدم قهر رو نگه دارم. باهاشون قاطی نشدم و نمیشم ولی سلام و خنده های هرچند کم باید باشن و هستن. زمانی که فهمیدم به1مشکل کوچیک خوردن خدا می دونه که دلم پیش گرفتاریشون جا موند و صبح فرداش تا طرف رو دیدم اولین چیزی که پرسیدم این بود که مشکل به کجا رسید. خیالم نیست اون2تا چه مدلی تصورم می کنن. برای من مهم اینه که دم تحویل سال می دونم که بینمون سکوت نبود. از اون سکوت های زشت و تاریک. این من هستم. کسی که1دفعه دیگه هم گفته بودم، همین جا گفته بودم که در تمام اطرافم دنبال1نکته مثبت حتی خیلی کوچولو می گردم که بشه طرف رو دوستش داشته باشم. حالا اگر این طرف از بستگان باشه که دیگه اصلا جای هیچ بحثی نیست. من این مدلی می بینم ولی نمی دونم واسه چی نمیشه که بقیه اطرافم هم این مدلی ببینن. اینهمه فاصله های سیاه رو نمی دونم چه مدلی باید پاکشون کنم.
نمی فهمم دلی که می تونه محبت من و محبت جیگیلک و محبت باقی خونواده رو توی خودش جا بده، پس مشکلی نداره. پس واسه چی بیرون از حصار خونواده اینهمه از مردم و از بستگان تاریکه؟ من پای صحبت اون طرف ماجرا هم نشستم و اون ها یا از سر سیاست یا از روی اخلاص میگن که دلتنگ دیروز ها هستن و مشکلی ندارن با پاک شدن این تاریکی های لعنتی. ولی، …
دلم این رو نمی خواد بچه ها. دلم این سکوت سرد رو نمی خواد. دلم1عید می خواد مدل عید های گذشته ها. کاش زورم می رسید. کاش دست هام این قدر توانا و این قدر بلند بودن که می رسیدن به تمام دل ها و تمام تاریکی ها رو ازشون پاک می کردم. کاش اینهمه توان در دست هام بود! اون قدر که درازشون می کردم و همه دل ها رو مثل1پرده بارون خورده می گرفتم و به شدت می تکوندم تا هرچی گرد و خاک روشون نشسته غبار بشه و بره به ناکجا و دیگه هم برنگرده! جدی داستان ما آدم ها خیلی مسخره هست. به اسم هم اخم می کنیم و فحش می فرستیم و سر خاک هم ضجه می زنیم. یادمه همین نزدیکی ها1کسی رو می شناختم هنوز هم می شناسم که با خواهرش به شدت درگیر شد و قهر کردن. از اون قهر های سنگین. خواهره می گفت دلش تنگ شده واسه خواهرش ولی این طرف ماجرا سفت می گفت خواهرش فلان بدی رو در حقش کرده و اون دیگه هرگز نمی خواد ببیندش. هرچی بهش گفتم بذار بدی کرده باشه باهاش صمیمی نباش ولی قهر نباشید قهر سیاهه پشیمونی میاره فایده نکرد و گوش نداد و قهرشون تموم نشد. زد و برای خونواده خواهره1مشکل مالی خیلی بد پیش اومد که در نتیجه اون ها1ضرر خیلی خیلی بزرگی کردن. این خواهر عصبانی که نمی خواست خواهرش رو دیگه ببینه نشست به زار زار گریه کردن. من اونجا بودم دیدم. بلند بلند گریه می کرد. من هم دردم اومده بود از این اتفاق وحشتناکی که برای اون خونواده افتاده بود. گریه هم یواشکی کردم. ولی اون خواهره داشت دلش می ترکید. بهش گفتم1زنگ به خواهرت بزن دلداریش بده. آدم ها توی غم ها و توی شادی ها پشت گرمی های هم رو می خوان. زنگ نزد. می گفت من واسشون ناراحتم خیلی هم زیاد ولی دیگه نمی خوام ببینمشون. اون رضایت نداد و قهر بینشون تموم نشد. نشست و دور از خواهر گرفتارش حسابی براش گریه کرد و این لکه تاریک بین اون2تا هم خون همچنان باقیه و شبیه1لکه گِل روی1پارچه سفید، چرک مرده شده و شاید با گذشت زمان ماندگار تر هم بشه. اون قدر که دیگه هرگز پاک شدنی نباشه. آخه واسه چی؟ واسه چی ما آدم ها اینهمه بد شدیم؟
عید امسال رو دوست دارم ولی می دونم که دم سال تحویل و در طول سکوت تعطیلات به شدت سردم میشه از اینهمه شب. بچه ها جدی هیچ راهی نیست که دست های آدم ها دوباره به هم برسن و گرمای نبض های صمیمی دوباره به جمع های ما برگردن؟
خدایا! خدایا1کاری کن! به مخلوقاتت این تدبیر رو بده که به خاطر داشته باشن ما موندگار نیستیم. سال آینده هم میاد و چه بسا که ما نباشیم یا افرادی از بین ما دیگه نباشن. خدایا! اجازه نده بنده هات زیر بارِ اون یادش به خیر های دردناک بعد از از دست دادن ها و از دست رفتن ها له بشن! خدایا! عید امسال اطرافم رو از این خواب تاریک بیدار کن! من هرچی کردم نتونستم خودت1طوری درستش کن! خدایا! خیلی این رو می خوام. لطفا. خدایا! لطفا!
ببخشید بچه ها که نوشتن های امشبم برخلاف تصورم شاد از آب در نیومد. اینجا نگم می ترکم از بس پر میشم. شما ببخشید.
خوب، دیگه نق زدن بسه. برم1خورده آرشیو موزیک های چند سال خاک خورده بدون استفاده داخل سیستمم رو بتکونم و پاک سازیش کنم. داخلش1عالمه موزیکه که باید حذف بشن و خلاصه تمیز کاری و خلوت کردن پوشه ها و از این چیز ها.
بچه ها! تمام این ها دست ماست. دل هامون رو میگم. دست ماست. دل ها جای چیز های خیلی خیلی قشنگن. به شب نبازیمشون.
ایام به کام.