مهتاب می بارید!

در امتداد شبانگاهی که محراب عشق قربانگاه خورشید شد,
آسمان, تکه تکه,
بر خاک سرخ می شکست.
و من غرق تماشا بودم.
آه! چه تماشایی!
من دیدم که شب بود.
دیدم که مهتاب می بارید.
دیدم که قامت خدنگ تقدیر, ترک برداشت! خم شد! شکست!
دیدم که آسمان فرو می ریخت.
دیدم که زمین شعله ور می شد.
دیدم که خدا بر آفرینش, پرده ای سیاه از جنس تاریک عزا برمی کشید.
شب بود!
مهتاب می بارید!
و من,
بیجان, بی صدا, بی نفس,
مسخ تماشا بودم! چه تماشایی!
آه! چه تماشایی!