خداحافظ پیرمرد!

1شنبه شب. درس میخونم ولی ظاهرا تا ننویسم خاطرم واسه جذب درسم سبک نمیشه.
زندگی چقدر عجیبه! و عجیبتر اینکه قواعد تکراریش هرگز واسه ما خاکیها عادی نمیشن. هنوز شوکه میشیم و هنوز حیرت میکنیم و هنوز بعد از وقوع واقعه های تکراری گیج و منگ ماتمون میبره.
اون آشنای پیر قدیمی، که زمانی پدرم بود، و بعد به این تصور غلط که من میخواستم ارثیه ای که نمیخواست بهم بده رو با حیله ازش بدزدم دیگه نخواست پدرم باشه، 12اردیبهشت1404فوت کرد.
چقدر عجیبه گفتنش واسه من! داستانی بود جمعه ای که گذشت! واسه تحویل جنازه از ورثه امضا میخواستن. چه امضایی؟ اون دیگه نمیخواست پدر من باشه. پس من حالا واسه چی باید جزو ورثه حساب میشدم؟ برادرم بیماره و واقعا نباید به این ماجرا وارد میشد. قانون امضا میخواست و مادرم و البته خودم مثل خروس جنگی ایستادیم که ما اجازه نمیدیم برادرم آگاه بشه و توی اون صحنه های غریب قدم بذاره. عموی من مرد خوبیه. واقعا خوبه. بنده خدا کلی دوندگی میکرد. جنازه تحویل نمیشد. مردم توی گرما گیر کرده بودن. طولش ندم هرچند خیلی طول کشید خیلی. قرار شد برگه رو بیارن خونه تا ما امضا کنیم. به برادرم گفتیم. از من احساسیتره. برادرم همیشه از من بهتر بوده. دلش پاکتره و روحش صافتره و… برادرم آدم بهتریه از من. ذاتش از مال من تمیزتره. قرار شد طولش ندم. عمو با دخترخاله و پسرعمو اومدن خونم. عمو روی شونه من گریه میکرد. برادرم دخترخاله رو بغل کرد و داستانی بود. همسر برادرم با شنیدن ماجرا از ترس حال همسرش مثل تیر خودش رو رسوند. حق داشت. برادرم حالش داشت خراب میشد. برادر بزرگسال و پاکمرام من تحمل نداشت. من گریه نمیکردم. عمو رو بغل کردم و باهاش حرف زدم تا گریه هاش کمتر شدن. امضا کردیم. عمو گریه میکرد. دستم رو بوسید. خواست دوباره ببوسه که اجازه ندادم. فقط بغلش کردم بوسیدمش و حرف زدم و حرف زدم. جو آرومتر شد. اونها رفتن تا جنازه رو تحویل بگیرن و دفنش کنن. جنازه آشنای بیگانه ای که زمانی پدرم بود و دیگه نخواسته بود که پدر من باشه. ما نرفتیم. بلند شدیم رفتیم خونه برادرم. اطرافش موندیم تا رو به راه شد. برگشتیم خونه. تلفنی باهاش در تماس بودم. هنوز هم هستم. خونوادش گفتن نباید تنها بمونه و چه عالی چون واقعا نباید تنها بمونه. من گریه نکردم. جای گریه های من نبود. بازم مثل همیشه نوبت من نبود. من گریه نکردم. هنوز هم نکردم. دیشب تنها بودم. نتونستم. نشد. امشب هم تنها هستم. دلم میخواد میشد گریه میکردم. نمیتونم. حسم رو نمیشناسم. میدونم یه چیزی شده ولی اثرش هیچ کجای زندگیم نیست. من سر کار میرم. با بچه ها میخندم. حتی کلاس زبانم رو هم میرم. هیچ چیز توی روزمرگیهای من عوض نشده. ولی عمیقا میدونم که یه چیزی شده. قطعه پازلی در یه گوشه از جهان که باید باشه اما دیگه نیست. از زندگی من رفته. از جهان رفته. از همه جا رفته. سعی میکنم در تنهایی کمی شبیه کسی باشم که پدرش فوت کرده. واسه چی نمیتونم؟ اون دیگه نخواسته بود پدر من باشه. به خاطر ارث. ارث لعنتی. من ازش ارث نمیخواستم. سعی کردم بفهمه ولی باورش نشد. توی هوای ادراک نبود. هیچ چی نمیفهمید انگار ولی… اون زمانی پدر من بود. و بعد به خاطر پولی که من ازش نخواسته بودم دیگه نخواست پدرم باشه. به تدفینش نرفتم. قرار بود حتی دعا هم واسش نکنم. نه به خاطر خودم. این بی معرفت به برادر من نفرین فرستاد. برادر من که بیشتر از خود من دلش به پدرش بود و هواش رو داشت. بعدش برادرم بیمار شد. اونقدر حرصی بودم که گفتم من امضا نمیدم بذار بمونه روی هوا. مادرم اجازه نداد. باهام حرف زد و یادم آورد که خدای من بچه نیست که به خاطر اراجیف صاحب یک عقل بیمار بخواد بنده هاش رو بیمار کنه. امضا رو دادم. روی قرارم نموندم. واسه متوفی دعا هم کردم. واسش فاتحه هم خوندم. واسه متوفایی که زمانی پدر من بود. دفنش کردن. در غیبت من و برادرم که اگر اینهمه بد باهامون تا نکرده بود باید توی مجلسش حاضر میشدیم. نشدیم. حالا مجلسهای سوم و هفتمش در جریانه. من رفتنی نیستم. برادرم هم همینطور. امروز دختر خالم اومده بود پیشم واسه تسلیت. انداختمشون به خنده. حالا همه رفتن. و به کسی نگیها ولی الان من نمیخندم. خدایا! این چه حس مزخرفیه! من همیشه حسهام رو شناختم. خشم. نفرت. مهر. حسرت. دلتنگی. و ترکیبهای عجیب و غریب تمام اینها. هیچ زمانی در تشخیصشون گیر نکردم. و هیچ زمانی حسی به عجیبیه این یکی نداشتم. این یکی رو نمیشناسم. نه میتونم توضیحش بدم نه حتی میتونم بفهممش. فقط میدونم مثبت نیست. سنگینه. تلخه. تاریکه. تاریکه! خیلی تاریک!
نمیدونم آدمها بعد از رفتن از این جهان کجا میرن. خیلی چیزها میگن. هر دینی یه چیزی میگه. من واقعا نمیدونم کدومش درسته. ولی بدجوری معتقدم که در ادامه این راه هر جا که بریم پوچ نمیشیم و چه بسا که جهانی که ترکش کردیم رو با دیدی بازتر ببینیم. یعنی الان اون پیرمرد داره میبینه؟ یعنی الان دیگه توی سرش میره که من ارثش رو نمیخواستم؟ خب که چی؟ گیریم که ببینه. باور هم کنه. مگه دیگه فرقی داره؟ اون دیگه رفته و من… من اینجام و توی این فکرم که واسه چی سن زن جماعت بالاتر که میره گاهی دلشون میخواد که بابا… بیخیال. بسه. باید درس بخونم. و قبلش باید واسه آشنای بیگانه پیری که زمانی پدرم بود و دیگه نخواست حتی به اندازه تماسهای گاه و بیگاه بابای من باشه دعا کنم.
هی! بیخیال پریسا! بهت بر نخوره ولی تو کلا هیچ زمانی واقعا دوست داشتنی نبودی. نچسبی و نگیری و خلاصه موجود مزخرفی هستی. البته خدا دوستت داره. مادر و برادرت هم دوستت دارن چون عضو خونواده ای ولی کلا مالی نیستی که بشه دوستت داشت. دفعه اولت هم نیست که از همچین چیزی سر درمیاری. تو همیشه یه مدل نچسبی متفاوت بودی هنوز هم هستی. گیریم یه پیرمردی هم نخواست بابای تو باشه. حالا انگار تو این وسط بابا داشتی آسمون به نامت میشد. ول کن تو هم حوصله داری.
آره به نظرم موافقم. بیخیال بابا احساسات ظریف واسه من نیست. این داستانها واسه افرادیه که شبیه من نیستن. یه جورهایی… خب احساسات این شکلی هم شبیه لباسن. باید به قواره طرف بیاد. این مدل داستانها به قواره کج و کوله من نمیاد. من هیچ زمانی واقعا دوست داشتنی نبودم. اگر فایده ای جایی داشتم تا زمانی که به درد میخوردم خب میشد یعنی میشه تحملم کرد و جز این خودم واقعا خخخ به درد دوست داشته شدن نمیخورم. حالا یعنی همه جهانم برعکس میچرخه چون اون پیرمرد نخواست بابای من باشه؟ خخخ. بیخیال جدید نیستش که!
آه! هوم! آره. آره!
ول کن دیرم شد درسم موند. هی میان ترم شنبه رو دادم به نظرم خوب بودم. ایول! حالا هم باید بخونم واسه3شنبه. به نظرم واسه تموم شدن این ترم و اون مرخصی که صحبتش رو اینجا کردم یواشکی لحظه میشمارم. خدایا این ترم به خیر بگذره و زودتر هم بره من واقعا لازم دارم از مدرسه و از کلاس زبان و از خیلی چیزهای دیگه یهخورده خستگی در کنم. نمیدونم آزاد شدنم مثبته یا نه. ولی الان خستم. خیلی خستم. خیلی زیاد! بیخیال. زمانش که برسه خستگی هم در میکنم. فعلا اراجیف نویسی بسه. درس. ساعت7و41دقیقه. تا بعد.