سلام همسفر

سلام به همگی.
چه خوابم میاد!
خواستم1چیز ادبی بنویسم دیدم حسش نیست. بچه ها این روز ها حس هیچ چی نیست واسه چی من این مدلی شدم؟ دلم درست درمون نوشتن می خواد. دلم پیانو زدن می خواد دلم مروارید بافتن می خواد دلم خیلی چیز ها می خواد حس هیچ چی هیچ کجای موجودیتم نیست. جسمم نافرمون شده. چیزیش نیست فقط گیج میرم و نمی دونم چی دارم میشم. انگار روانم هم همراه جسمم سر گیجه گرفته این مدلی بی حسم.
گاهی سردرد میشم ولی معمولا فقط گیجم. بچه ها دقیقا چی شدم؟
حتی حس جواب دادن به گوشیم هم نیست. باور می کنید؟ دیروز اینترنتم صبح قطع شد و بعد از ظهر وصل شد ولی من اینترنت گوشیم رو بازش نکردم تا دیشب که می دونستم همه خوابن و کسی نیست. امروز صبح هم احتمالا ببندمش و هر یکی2ساعت1دفعه بازش کنم پیامی اگر هست بیاد باز ببندمش. حس بحث حس جواب دادن حس دروغکی خندیدن نیست. از طرفی هم خوشم نمیاد پشت خط باز هم نق بزنم ناله کنم این بنده های خدا گناه نکردن که! بذار اون ها خاطر جمع باشن و من هم خاطر جمع باشم و به حال خودم تا این بی حسی سپری بشه.
الان فقط حس چرت و پرت گفتن هست. شبیه این ها که دارم می نویسم.
الان اگر بهم بگن کلیدی که اینهمه لازمش داشتی2قدمیته فقط بلند شو بیا برش دار همه چیز حله احتمالا باز میگم مال خودت من دیگه نمی خوامش حسش نیست.
ولی نه نمیگم. این رو به نظرم نمیگم. بچه ها! هنوز باورم نمیشه! آخ خدا سرم! از دست این سردرد خفیف که بی سر و صدا موجودیتش رو اعلام می کنه!
مادرم توی هوای خودشه و حسابی دلواپس از گرفتاری هایی که خودش واسه خودش درست کرده و گفتن های من و برادرم هم نتونست منصرفش کنه. بهش گفتیم نکن اشتباهه گیر می کنی گوش نکرد و گیر کرد و حالا نتیجه رو دوست نداره. دارم فکر می کنم اگر به جای اون من اشتباه می کردم حالا بیچاره شده بودم. ولی بیخیال کاش حل بشه دلم نمی خواد این مدلی باشه. کاری از دستم بر نمیاد جز دلداری دادن. خلاصه اینکه اون در هوای خودشه و من باید هواش رو داشته باشم. امروز هم همراهشم. باید سریع تر بنویسم بعدش هم بلند شم به آماده شدن. میرم آب بازی و بعدش خونه مادرم تا شاید عصر.
دیروز1آشنای جدا از من و جدا از ما زنگ زد بعد از رفتن مادرم. چه به موقع هم زد!
می گفت چندین دفعه زنگ زده بر نداشتم. گفتم شاید با مادر بودم و نمی شد. دلداریش دادم. گفت وصیت نوشته. گفت شناسنامه و کارت ملی ازم می خواد واسه تعیین وضعیت خونه و ارثش. گفت بدمش به دختر خاله. گفتم نه! نمی خوام چیزی نمی خوام ازت این حرف ها رو نباید بگی. گفت من تا آخر امسال بیشتر زنده نیستم. صداش خیلی خسته بود. بغض کرده بود و من دلداریش می دادم. دلداریش می دادم و مونده بودم این رو چه خاکی کنم به سرم اگر خدای نکرده پیش بیاد!
بچه ها همیشه سعی کردم هر2طرف رو راضی نگهشون دارم بدون درگیری البته کار زیادی از دستم بر نیومد فقط سعی کردم هیچ کدوم از این2تا دل از دستم نشکنه. راه خوبی انتخاب نکردم آخه راهم راست نیست. به این یکی گفتم جواب اون یکی رو نمیدم ولی جواب اون یکی رو میدم و اتفاقا مهربون و معمولی هم میدم. بچه ها به نظر شما این کاری که می کنم خیلی زشته؟ یعنی من1دروغ پرداز نامردم که این مدلی کلک می زنم؟ به خدا شما نمی دونید راه دیگه ای نیست اگر جز این رفتار کنم باید دل و خاطر یکی قربانیه رضایت دومی بشه از دست من چی بر میاد جز این؟
گفت دلش می خواد ببیندم و من موقعیتش رو ندارم. خدایا موقعیتش نیست اگر طوری بشه اگر دیر بشه چی؟ کاش این چشم های بی معرفت1کوچولو یاری می کردن فقط این مواقع!
دیشب خواستم به عادل زنگ بزنم ولی نزدم. به هیچ کسی زنگ نزدم جواب هیچ زنگی رو هم از دیروز ندادم. البته جز عادل که عصری حرف می زدیم.
گاهی خسته میشم از کلمات آشنای تو چه مثبتی و انرژی مثبت میدی و چه خوبه می خندی و از خنده هات خوشم میاد و تو از فلانی منطقی تری و توانا تری و از تو خاطر ها جمع تره و ازت بر میاد فلان قائله رو جمعش کنی و روت میشه حساب کرد و از این اباطیل که زیاد می شنومشون. گاهی حسابی خستهم از تمامشون. گاهی دلم می خواد1کسی جز خودم باشه من این ها رو بهش بگم بعدش هم مثل آب خوردن خودم رو ول کنم روی شونه هاش. کاری که خیلی ها آگاه یا نا آگاه دارن با من می کنن و احتمالا نمی فهمن چون اصلا توی این هوا ها نیستن. بچه ها خستهم. من هم شبیه این بقیه ها1گوش می خوام بشنوه. من1شونه می خوام2دقیقه بهش تکیه بدم بگم خوشم میاد از اینکه اینهمه توانایی. من می خوام حرف بزنم. می خوام نخندم. می خوام لازم نشه وانمود کنم دارم به نصیحت هایی گوش میدم که انگار از روی کاغذ خونده میشن از بس می دونمشون. من خستگی در کردن دلم می خواد و کسی نمی فهمه!
اگر معترض باشم میگن ناشکری نکن خدا قهرش میاد ازت می گیره و من به شدت می ترسم از اینکه در نگاه خدا ناسپاس باشم پس دیگه اعتراضم رو قورتش میدم ولی پایین نمیره و خفهم می کنه از بس درد داره! اگر توی خودم باشم و بکشم عقب خودشون رو می کشن که کشف کننم و به قیمت چنگ و ناخن هم شده این حصار رو بزنن کنار و بفهمن و زمانی که کشف کردن و فهمیدن با هرچی که در توانشون موجوده اذیتم می کنن. اگر از خودم در بیام تا ببینن هستم و بیخیالم بشن باز می خوان که بیشتر و بیشتر سر در بیارن و بیشتر بدونن بدون اینکه واقعا لازم باشه. آخه واسه چی؟ آخه چی بهشون اضافه میشه؟ آخه چی می خوان؟ بسه دیگه!
از دست این جماعت که مثبت و منفی شون1مدل عجیبن و اون وقت به من میگن دیوونه! خداییش این هم شد کار؟
چپ نگاه نکن گفتم که حس چرت و پرت نوشتنم میاد می خواستی نخونی. تو دنبال حرف حساب اومدی این پایین من که اون بالا بهت گفتم گوش نکردی به من چه؟
نمی دونم شاید این رو منتشر نکنم شاید هم منتشر کنم ولی باید نوشتن رو بس کنم ساعت7شده باید بلند شم آماده بشم مادرم می رسه میگه دیر کردی. این بنده خدا هم ماجراییه! ساعت9اونجا باز میشه ایشون میگه8آماده بشو خودش هم پیش از8می رسه و میگه واسه چی آماده نشدی بریم دیگه هرچی هم بهش میگم آخه چند دفعه رفتیم و پشت در موندیم میگه نه ترافیکه زود تر برسیم10دقیقه پشت در وایستیم طوری نیست و همیشه حدود نیم ساعت پشت در منتظر میشیم و همیشه در همه کار ها همین ماجراست. کلا مادر من شبیه استرس و شبیه اعتراضه خخخ اگر بیاد اینجا رو بخونه تا آخر عمرم باهام قهر می کنه!
یادمه1دفعه ای بود من اصلا ابدا حس و حال نداشتم این بنده خدا هم به همه چیز معترض بود و من در چند مورد پشت سر هم سعی کردم قانعش کنم موفق نشدم و نوبت1مورد دیگه که رسید از جا در رفتم گفتم ولم کن عزیز تو هم از همه کس و همه چیز گله داری بیخیال باش توی حال خودت. چنان بهش بر خورد که خخخ کلی طول کشید درستش کنم!
باید امروز مواظب تر باشم. باید مواظب باشم بچه ها! باید چیزی نگم که دلش بگیره از دستم. خدایا پس آخه دل خودم چی؟ من باید چه معامله ای کنم با دل خودم؟ خدایا پس من کجای جهانتم؟ دلم می خواد بگم به1کسی بگم. دلم می خواد معترض باشم. دلم می خواد بشه بلند و بی دلواپسی بگم دلم تنگ شده. واسه1عالمه چیز و1عالمه نفر که نمیشه در موردشون با کسی حرف بزنم دلم تنگ شده! دلم می خواد بگم من اون2تا کلمه مسخره بی خود و بی محتوا رو هنوز دلم می خواد که به من نرسید! دلم می خواستشون حتی اگر مثبت نبودن. من سعی کردم ولی نشد. خیلی سعی کردم ولی نشد. دیگه سعی نمی کنم. دیگه هیچ غلطی نمی کنم. دیگه خسته شدم نمی کنم هیچ طوری هیچ تلاشی نمی کنم! دلم می خواد بگم واسه چی؟ دلم می خواد نق بزنم دلم می خواد حرف بزنم دلم می خواد خدایا دلم می خواد1کسی بهم توضیح بده مگه داخل اون2تا یا نمی دونم3تا لعنتیم چی بود که دیگه هیچ مدلی زورم به سفید کردن سیاهیش نرسید! دلم می خواد زورم به خودم برسه بگم به جهنم. میگم ولی گاهی فقط گاهی نمیشه. زمان هایی که دلتنگی ها ضربهم می کنن. زمان هایی شبیه این! دلم می خواد دست از سرم بردارن. دلم می خواد دیگه نخوان بیشتر و بیشتر ازم بدونن. دلم می خواد از سر تفریح اینهمه ازم نپرسن خسته شدم. از جا و مکان و موقعیتم گرفته تا احتمالا اگر کوتاه بیام شماره شناسنامهم. موافق نیستم نمی خوام این رو. دلم می خواد… نمی دونم چی دلم می خواد. دیگه نمی دونم به خدا نمی دونم.
بیخیال.
دیر شده7گذشته باید بلند شم. سر صبحی ببین اینجا رو چیکارش کردم. دست خودم نبود ببخشید بد جوری حس آچار فرانسه بودن بهم دست داده با یکی باید حرف بزنم فلان هوا از سرش بپره به یکی باید دلداری بدم فلان اشتباهی که خودش کرده یادش بره و نمیره طرف باز حرف خودش رو می زنه به یکی باید اطمینان بدم که مشکلی نیست همه چیز درست میشه با یکی هم باید حرف بزنم تا زمان اضافیش سپری بشه و حالش رو ببره و این وسط بلا هم سرم میاد که یعنی چی تو واسه چی این مدلی هستی واسه چی معترضی چه ناشکری اینهمه آدم میمیرن جای تو باشن خدا بدش میاد نگو این چه کاریه نکن اشتباه میری نرو و…
کلا امروز از سر دنده نگیر بلند شدم شما ها سخت نگیرید. باید درست بشم می دونم ولی نمیشم. حسش نیست!
مادرم رسید!
دیگه جدی دیر شد من بلند شم الانه که بابا زمان حسابی جام بذاره با پرواز کردن هم بهش نرسم و نتیجهش بشه جنگ اعصاب مضاعف پس من رفتم.
بچه ها من عاقل نیستم زندگی قشنگه شما ها این رو یادتون نره و شاد باشید همیشه و همیشه شاد!

سلام من اومدم.
بچه ها آخ سرم! دیروز رفته بودم گردش خوش گذشت فقط1خورده1بخش هاییش تقلبی بود زد پدرم رو در آورد از دیشب تا الان هنوز سرم درد می کنه. کمتر شد ولی قطع نشد خسته شدم از دست دردش قرص هم خوردم ول کن نیست الان چیکار کنم آیا؟
بیخیال واسه نق زدن نیومدم. بچه ها بعد از گردش هامون با رفیق ها رفتم خخخ رفتم خرید. 1سری چیز لازم داشتم رفتم خریدم اومدم خونه خخخ! از سردرد بیچاره شده بودم ولی فضولی هام تمومی نداشتن. با خرید هام اومدم خونه در حال نق زدن از سردرد نشستم باز کردمشون بررسی کردمشون دوباره بستمشون بعدش اینجا کنار دستم1دونه میز عسلی تقریبا فسقلی هستش گذاشتمشون روی این میزه که بعدا جمع و استطارشون کنم. سرم درد می کرد، سیستمم هم همینجا توی حال بود، و1دونه مبل داغون هم که پیش از این ها به جای تخت روش ولو می شدم هم بود پس دیگه روی تختم نرفتم. حسش نبود سیستمم رو جمعش کنم ببرمش داخل1اتاق دیگه. درضمن ازم آتیش می بارید می خواستم صاف زیر کولر باشم تا منجمد بشم بلکه این حرارت نکبت ولم کنه بره.
میز عسلی کنار مبل بود و1عالمه چیز هم روش بود و من روی مبل ولو بودم و نق می زدم که آخ سرم تلافی می کنم این چی بود دیگه وای سرم آخ سرم سیستمم هم کنار دستم روشن بود داشت برام یکی از کتاب های سایت آقای عباسی رو می خوند من هم با گوشیم کمی تا قسمتی واتساپ بازی هم می کردم نق هم البته همچنان می زدم و این وسط، اصلش این وسطه! این وسط نمی دونم چه حس مسخره ای بود که قلقلکم می داد و در نتیجهش هر چند دقیقه1بار بلند می شدم می نشستم و1دستی به چمدون کوچیک و سفت محتویات روی میز کنار پا هام می کشیدم و دوباره به سردرد می باختم و ولو می شدم روی مبل ولی چند دقیقه دیگه باز بلند می شدم می نشستم و دست دراز می کردم و خخخ!
تحمل نداشتم باید به1کسی می گفتم. یکی از دوست های واتساپیم جریان قصد خریدم رو می دونست. بنده خدا دیروز چند تا پیام بهم زده بود که پریسا چیکار کردی و زمانی که اومدم خونه و اینترنت گوشیم رو بازش کردم پیام هاش جزو اولین ها بودن که رسیدن.
من باید در مورد موفقیت هام، شادی هام، حتی استرس های شادم یعنی همون هیجاناتی که دوستشون دارم با افراد صحبت کنم. تحمل ندارم به کسی نگمشون و برای خودم تنها نگهشون دارم. آخ که چه قدر دیشب دلم می خواست این گفتن رو! اصلا مهم نبود ولی به من هیجان می داد هنوز هم داره میده.
واسه این دوست واتساپیه عزیز پیام فرستادم و ماجرا رو گفتم. پیامم رو گرفت و پیام فرستاد و گفت پریسا بگو. توصیف کن. چه قدریه؟ چه شکلیه؟ همهش رو بگو.
نمی دونم به مدل من آشنا بود که این گفتن رو در اون لحظه دلم می خواست یا شبیه خودم در این مدل موارد دوست داشت براش بگم.
دیشب به خیلی ها دلم می خواست پیام بدم. دلم براشون تنگ شده بود. دلم می خواست باهاشون حرف بزنم. بهشون بگم آخجون اگر بدونید من چی پیدا کردم! باشید تا از خودتون هم بلد تر بشم و حالش رو ببرم و آخجون! بگم و شبیه گذشته های محو شده ای که از بس دور شدن دیگه تصورِ خواب به حسابشون میارم بخندیم. من اون قدر بخندم که اون ها باز بگن بابا این پریسا دیوانه هست به خدا! دلم می خواست ولی، …
به جای تمامشون اون دوست واتساپی پرسید و من بهش گفتم. بهش نگفتم چی دلم می خواست. بهش نگفتم امشب دل خودم هم یواشکی حسابی گرفته. بهش نگفتم دلم یواشکی تنگ شده. بهش نگفتم زمان هایی که دستم به1مدل موفقیت یواشکی شبیه مورد دیشب می رسه دلم بیشتر تنگ میشه. فقط خرید کردن هام رو براش گفتم و بهش هم گفتم که ببین من هر چند دقیقه1دفعه بلند میشم می شینم این چمدونه رو لمس می کنم دوباره ولو میشم. من در1پیام صوتی خندان این ها رو بهش گفتم و جفتمون2طرف واتساپ زدیم زیر خنده.
احتمال ضعیفی میدم که اون آشنای زمان های بهشتی اینجا رو بخونه. اگر به خاطر دل من ازم توصیف خواست که ازش حسابی ممنونم. و اگر واقعا می خواست بدونه که خیالش جمع بشه از موفقیتم باز هم ازش ممنونم!
خلاصه اینکه من رفتم چیز میز خریدم و الان میمیرم که ازشون استفاده کنم ولی استرس دارم آخه بلدش نیستم و باید تمرین کنم و خخخ این سردرد کوفتی هم شده مزید بر علت و باید منتظر بشم که عقبنشینی کنه بعدش هم منتظر بشم که1مهلت20شبیه دیشب و امروز دستم بیاد و بدون سردرد بزنم به جاده ریسک و تمرین و آخ جون!
یکی از عزیز ترین رفیق هام گفته ببین تنها نرو دفعه اول من هم باید سر افتتاحش باشم جام نذاری بعدا بگی نشد ها! جاش نمی ذارم. فعلا که کله لجبازم خیال نداره از موزه دردش کوتاه بیاد. بچه هااا دلواپسم یعنی بلدش میشم آیا؟ واییی اگر بشه چه حالی ببرم من! خخخ!
اون بالا که گفتم. من باید در مورد مثبت هایی که ازشون خوشم میاد حرف بزنم. با رفیق هام که دیشب همراهم بودن حرف زدم. با اون دوست واتساپیم هم حرف زدم. ولی، … بچه ها! آخ خدای من!
بیخیال!
خلاصه این چیزی نبود که برم واسه مادرم تعریفش کنم یا واسه باقیه خونواده از طرفی هم مخم از نگفتنش داشت می ترکید اومدم اینجا نوشتمش الان چند درصدی راحت شدم آخیش! البته هنوز نه کاملا ولی کلی کلهم سبک تر شد. جدی دردش کم شده برم چند تا گوش گیر بیارم براشون در این مورد وراجی کنم سرم خوب بشه! واسه سردرد های شما هم که خودم ایجادش کردم، کار خوبی کردم، خخخ، بعدا میام1فکری می کنم. البته تا اون زمان خودتون خوب میشید. آخ سرم! آخ آخ خداجونم جدی سرم! واسه چی ول کن نیست؟ برم قهوه نه نمی خوام این دفعه برم چایی درست کنم بلکه سردرده از رو بره. بچه ها! شاد باشید همیشه شاد همیشه شاد!

سلااام من باز اومدم!
بچه ها امروز جناب استاد1کوچولو از دستم کمتر حرص خورد خخخ! عوضش درسی که واسه دفعه بعد داد بسیاار سخته. شکلک گریه!
بچه ها چیزی نمونده بود سر1نیمه آزمایش نیمه علمی نیمه تفریحی خودم رو آتیش بزنم خخخ!افکار آنتیک نکنید خیال خودکشی هیچ کجای کلهم نیست گفتم که داشتم واسه کسب تجربه آزمایشات صورت می دادم که نزدیک بود فدای راه تجربه بشم خخخ الان هم باید برم دوباره آزمایش کنم به نظرم عاقبت یا خودم رو نفله می کنم یا به توانایی های لازم دست می یابم ولی بدک نبود اگر می شد از1آگاه تر از خودم بپرسم بعد قهرمان بازی در بیارم. اتفاقا آگاهش رو هم می دونم کیه ولی واقعیتش، … احتمال میدم اون بنده خدا تا ببیندم منفجرم کنه که باز هم تو؟ در نتیجه تا بتونم نمیرم اون هوالی خخخ!
بچه ها امروز قربون اینترنت می رفتم چون1سری پرسش مپرس داشتم به نصفش جواب داد و نصف دیگهش هنوز مونده! حالا برای خاطر خدا1کسی بیاد بهم بگه اون نصفه دیگهش رو که اینترنت در جوابشون هنگ کرد از کی بپرسم؟
امروز زده بود به سرم که بزنم بیرون به بچه های اطرافم هم نگم خودم تک نفری حالش رو ببرم ولی دم ظهر جهان بازیش گرفت و زد به جاده چرخیدن و عقل ناقص من هم افسار رو کشید که این طوری هیچ بهشتی نمیشه بری بشین سر جات1زمان بهتر خل بشو! من هم از اونجایی که حساااابی حرف گوش میدم، آره جان ابلیس، این دفعه هم مثل همییییشه، آره ارواح مخ نداشتهم، حرف گوش کردم و رفتم دراز به دراز بعد از کلاسم ولو شدم توی رختخواب و اون قدر همونجا موندم تا چرخش جهان کم تر شد و بلند شدم رفتم واسه اجرای آزمایشات شبه نکبتم. الان هم نصفش مونده خخخ!
دیگه چی بود وایستید یادم بیااااد حرف زدنم میاد چیکار کنم باز چیز داشتم واسه وراجی کردن یادم رفت که!
یادم نیست بیخیال جز اینکه همه چیز آرومه من چه قدر خوشبختم چیز معذرت واسه چی این شکلی شد غیر مجاز شد که ای بابا خوب چیزه اهم اهم هوا چه گرمه اهم داشتم می گفتم همه چیز آرومه عه بیخیال بابا همه چیز مثبته من الان مثبتم یعنی رو به راهم فقط از زور کنجکاوی های ناحسابم دارم دود میشم میرم هوا باید هرچه سریع تر1راهی واسه تخلیه این حس فضول انفجاری پیدا کنم تا نترکوندتم و آخخخ خخخ خدا خخخ!
چته4دیواری اختیاری دیوونهم که دیوونهم کی گفت بیایی تکیه بدی به این4چوبه ژست عاقل اندر دیوونه بگیری چپ چپ تماشام کنی خوب تو عاقلی به من چه خوش دارم خوش باشم حسودیت میشه برو عاقلیت رو کن به ما چیکار داری؟ عجب گیری کردیم ها! بچه ها شیطونه میگه این جناب عاقل رو در نصف دیگه آزمایشاتم مشترک کنم ها! آهان حالا شد خودش در رفت خوب راحت باشیم حل شد! اینجا هم آدم رو راحت نمی ذارن به خل بازی هاش برسه! عجب دوره زمونه ای شده!
آخ خداجونم بچه ها نزدیک بود سکته کنم این کاملا واقعیه یعنی جدی و راستکیه خدا بگم چیکار کنه این تکنولوژی رو این ساعت گویای گوشیه من1دفعه7رو اعلام کرد بچه ها خدا شاهده چنان بد از جا پریدم که اوخ! باشید من ببینم قلبم کجای اتاق شوت شد پیداش کنم میام الان!
میگم تا ماشین دیوونه جمع کن نیومده مجانی افتخاری ببردم گردش من خودم در برم دنبال باقی آزمایشات سودمندم. جفنگ هم که خیلی گفتم بسه دیگه!
بچه ها می خوام از این به بعد1عالمه از این جفنگیات اینجا بپاشم چون دلم می خواد! عاقل ها رو این مدلی پر میدم و خلاص خخخ! به جای اینکه آدرسم رو عوض کنم از دست عاقل ها در برم این مدلی می فرستمشون به مناطق عاقل نشین اینترنت خودم اینجا می مونم حالش رو می برم.
خوب واسه این دفعه تا همین جا بسه من فعلا رفتم اگر کار دست خودم ندادم و نرفتم هوا باز میام.
بچه ها زندگی محشره خخخ شاد باشید حسابی شاد باشید اگر تونستید دیوونه باشید اگر هم نپسندیدید همون شاد باشید البته شادی در دیوونگیه عاقل که باشی شاد بودن سخته ولی تلاش کنید بلکه زد و شد. من که تلاش نمی کنم دیوونگیم رو عشقه شما انجامش بدید نتیجه رو هم به ما بگید آگاهی از تجربیات همیشه مثبته.
خلاصه اینکه شاد باشید همیشه شاد حسابی شاد فقط شااااد یوهووو،ووو،ووو،ووو،ووو ما رفتیم!

سلام به همگی.
بچه ها خوبید؟ یعنی بطری خالیه رو گرفتم بالا بزنم به اولین کسی که خوب نباشه! خوب حالا از اول!
سلام به همگی. بچه ها خوبید؟
آهان حالا شد. دهه! چه معنی داره؟ عجب!
بچه ها شده1زمان هایی دلتون1چیز خیلی کوچیکی رو بخواد که خیلی ها…
دیشب من دلم اون1چیز کوچیک رو خیلی خواست خیلی خواست ولی به من نرسید و از خدا که پنهون نیست از شما هم بذار پنهون نباشه با وجود اینکه حسابی خودم رو شاد و بیخیال گرفتم کسی نبینه ولی1زمانی1جایی که کسی ندید یواشی2تا قطره ناقابل، …
اصلا مهم نبودش نمی دونم واسه چی اینهمه دلم می خواست که به من هم می رسید ولی خیلی های دیگه گرفتن و من یعنی خوب انتظاری هم نبود یعنی نباید توقعم خوب این، …
گاهی آدم دلش بچه میشه بی خودی نق می زنه واسه چیزی که اصلا چیز نیستش. دیشب هم من مرتب به دلم این رو می گفتم.
-خوب که چی حالا؟ خیال کن داشتیش. به چه دردت می خورد؟ پول بهت می دادن مگه؟ جایزه داشت مگه؟ مثلا حالا اون بقیه ها گرفتن تو نگرفتی ازت کسر شد آیا؟ ول کن بابا حوصله داری!
من گفتم و لبخند هم زدم ولی دلم یواشی1خورده گرفت، 1خورده ترک خورد، 1خورده چشم هام باز هم یواشی به هوای دلم خیس شد البته زودی پاکش کردم و رفتم شیطونی ولی گاهی عجیب شبیه بچه ها میشم. دلم می خواست می شد کوچولو بشم بزنم زیر گریه بگم من هم می خوام ولی نمی شد. آخه نمی شد خخخ!
یادمه1دفعه بچه بودم1برنامه ای بود نمی دونم چی بود شبیه جشن های عصای سفید بود خاطرم نیست چه برنامه ای بود که وسطش به1سری ها که اسم هاشون رو می خوندن جایزه می دادن. یادمه1بچه پشت سر ما نشسته بود با تمام دلش زار می زد و هرچی همراه هاش دلداریش می دادن اوضاع بدتر می شد. یادمه فضولیم گل کرد گوشم رو فرستادم اون طرف ببینم جریان چیه دیدم بچه دلش داره می ترکه که اون ها جایزه گرفتن از اون آقا بالای سکوهه همه واسهشون دست زدن من هم جایزه می خوام از اون آقاهه بالای سکوهه!
یادمه اون زمان چه بزرگوارانه از گریه های اون بچه و اینهمه خواهندگیش خندم گرفت.
بغلدستیم گفت این بچه چشه دهنش بازه گفتم جایزه می خواد. طرف گفت وا چه بی ادب! من نگفتم ولی داخل دلم گفتم موافقم چه بی ادب! بچه باید شبیه من باشه. جایزه سیری چند؟ البته اگر بهم می دادن خوب بود ولی ندادن که ندادن چه زاری می زنه! اه چه بی ادب!
و دیشب داخل دلم به یاد اون بچه و گریه هاش بودم و دلم می خواست زمان برگرده عقب تا من بلند شم برم ردیف پشت سریمون بشینم کنارش و به زبون بچه ها نه با زبون خونوادهش که زبون آدم بزرگ ها بود دلداریش بدم تا گریهش بند بیاد. دلم بچگی خواست. همون بچگی هایی که به مجوزش می شد صادقانه بزنم زیر گریه که من هم می خوام! می خوام می خوام می خوام! نمی شد! من بزرگ بودم! بچگی رفته بود. من نمی تونستم!
سعی کردم این رو به دل بی منطقم بفهمونم ولی، …
-من قابلیتش رو داشتم! فقط واسه خاطر هیچ چی! فقط به خاطر هیچ چی! این عادلانه نیست!
-برای چی عادلانه نیست؟ تو خودت باشی حاضری جایی از خودت مایه بذاری که دلت نمی خواد؟ حتی اندازه1نوک ناخن؟
صادقانه جواب دادم.
-نه.
-پس حرف حسابت چیه؟
این دفعه صادقانه فکر کردم.
-هیچ چی!
-واسه خاطر این هیچ چی میگی که عادلانه نیست؟ تو واسه خاطر هیچ چی1اتفاق که اصلا اتفاق هم به حساب نیومد رو متهم می کنی به ناعادلانه بودن و احتمالا فاعل اون فعل رو هم متهم می کنی به بی عدالتی؟ برای چی؟
دلم رسما، بی تعارف، بیخیال مصلحت اندیشی ها، آشکارا، گرفته بود. دلم از اینکه دیده بودم گرفته بود بچه ها!
-دیگه چه غلطی باید می کردم که نکردم؟ آخه تا کجا باید می رفتم؟
-یعنی واقعا می خواستی باز هم بری؟ تو تا همین جاش هم زیادی زیادی رفتی! اگر رفتن هات تا اونجایی که رفتی جواب نداده پس دیگه نمیده. درضمن اصلا واسه چی باید1همچین چیزی رو تو اصلا ببینی؟ پریسا برای چی اینقدر واسهت مهمه؟ دلت می خواد در موردش حرف بزنی؟
دلم نمی خواست حرف بزنم. بلد نبودم در موردش حرف بزنم. حرفی نبود که بزنم. دلم سکوت می خواست. دلم فقط می خواست که1خورده اندازه1گوشه خیلی کوچولو اندازه1مثبت خیلی خیلی کوتاه اینکه بقیه ها داشتن و به من نرسیده بود رو بی صدا بخواد و هیچ منطقی سعی نکنه به یادش و به یاد من بیاره که اون مورد کوچولو که اونهمه دلم کسبش رو می خواست اینهمه با ارزش نیست. خودم می دونستم. دلم نصیحت نمی خواست. دلم فقط از همون ها که بقیه ها گرفته بودن می خواست.
دلم گرفته بود!
-پریسا! اون فاعل رو نکنه1مدل متفاوت خاطرش…
مثل فنر از جا پریدم.
-اوخ نه! نه! نه به خدا نه! این مدلی نیست!
-خوب بابا خوب! برای چی این رنگی شدی فهمیدم! پس برای چی در نظرت این اتفاق اینهمه بزرگه؟ این امشبیه رو میگم. چیش اذیتت می کنه؟
صادقانه گفتن شاید1خورده برام سخت بود. درد داشت البته حالا دیگه خیلی خیلی کمتر از دیروز ها و دیشب ها ولی هنوز یواشکی درد داشت.
-واسه اینکه این ناکامی به خاطر بی قابلیتیم نبود و نیست این از سر تاریکیه. این تاریکیه لعنتی که دست هام، تلاشم، خواستنم، گفتارم، عملم، هیچ چیزی پاکش نکرد و نکرد و نکرد و نکرد! از نظر مقابل اینقدر بی فهمم که بد نیست واسه رفع وزوز بهم گفته بشه حله بیخیال ولی، … تو به چی می خندی؟
-اوه ببخش دست خودم نبود تو حالتت خیلی…
-چه بی مزه! واقعا که!
-باشه بهت بر نخوره به خدا مسخرهت نکردم قهر نکن. ببین پریسا! گاهی باید واقعا بپذیریم که1سری موارد اونهمه با ارزش نیستن. برای چی از1طرف دیگه تماشا نمی کنی؟ برای چی به خودت نمیگی قابلیت های من از کسب این مورد بالا تر بود واسه همین این مورد نصیب من نشد؟ پریسا قابلیتت عالی بود! خیلی های دیگه هم باهام موافق بودن و هستن. و تو اونهمه نشونه مثبت و موافق رو نمی بینی و اینهمه دلت گرفت از همون1دونه خنثی که خودت هم میگی به خاطر بی قابلیتیت نبود که کسبش نکردی! شاید لازم باشه از ته دلت بگی بیخیال و به دلت هم یاد بدی که دیگه از این چیز های کوچیک و نشدنی نخواد و حالت رو نگیره.
یادمه زمانی که واسه اولین بار از ته دل پذیرفتم که چشم هام شفا پذیر نیست حسم شبیه این لحظه بود. حس بدی بود. اینکه هیچ راهی هیچ راهی نیست!
-گاهی باید باور کنیم که1چیز هایی قابل تقاضا کردن نیستن و گاهی هم باید بپذیریم که1چیز هایی اصلا قابل نیستن که تقاضاشون کنیم حتی شبیه این لحظه های تو یواشکی و توی دلمون!
معترض بودم. به این حرف که درست بود معترض بودم. به درست بودنش معترض بودم. دلم نمی خواست تأییدش کنم چون این تأیید واسهم برابر بود با پذیرش اینکه هیچ راهی نیست!
-از تمام این ها گذشته، به نظرت اینهمه ارزش داره؟ مگه با خدا طرفی که لطف و اجابتش رو اینهمه می خوایی حتی اندازه1نظر کوچولو؟ واقعا قابل درک نیست که برای چی باید اینهمه واسه تو این مثبته ارزش داشته باشه که حالا مثبت نیست. نیست که نیست! ببین! به چه زبونی میشه واسه ناخودآگاه تو توضیح داد جمله به جهنم رو؟ ولش کن! تو هرچی ازت بر اومد کردی! چندین و چندین و چندین برابر ارزش واقعیه ماجرا. چند نفر اشتباه می کنن؟ خودت هم می دونی که از نظر خیلی ها این طوریه. اگر نشد پس دیگه نمیشه. این نشدن رو و داستان ارزش رو بپذیر و دیگه بیخیال شو! دفعه های بعد هم اگر شبی شبیه امشب بود بیخیال واسه خودت بچرخ و به خودت بگو بیخیال این با ارزش یا بی ارزش من منتظرش نمیشم. اصلا بیخیال نشد دیگه! ببین1زمان هایی دیگه هیچ کاری نباید کنیم جز سکوت. هرچی بیشتر بخوایی پاکش کنی تاریک تر میشه. فقط میشه سکوت کرد، عبرت گرفت و گذشت. شبیه تمام تجربه های بد که چیز یادمون میدن و در عوضش1چیزی رو در جریانشون از دست میدیم.
چه قدر تلخ بود که موافق باشم ولی بودم. چاره ای نبود. حس جدل و جدال نداشتم حتی با خودم.
-اون گوشیه نق نقو رو خاموش کن و برو بخواب پریسا! فردا1خورده بیشتر از روز های دیگه گرفتاری.
گوشیم رو زدم روی سایلنت و واسه اولین دفعه بردم گذاشتمش1اتاق دیگه چون ابدا حس هیچ مدل آگاهی از هیچ پیامی داخل هیچ کجای دلم نبود! بعدش هم رفتم ولو شدم روی تخت و کلید سیستمم رو زدم تا کتاب صوتیه داخلش رو برام بخونه. کتاب تکراری زدم چون حواسم به درک کتاب جدید نبود فقط دلم می خواست صدا باشه اما صدایی که من مجبور نباشم بهش جواب بدم و بفهممش و حواسم بهش باشه. سیستمم1کتاب1000دفعه تکرار شده رو برام می خوند و من تا مدت ها روی تختم بیدار بودم و خسته از تحلیل ها و فهمیدن ها و باور کردن ها و خسته از پذیرفتن بنبست ها در هیچ شنا می کردم. پیش از اعلام ساعت12خوابم برده بود.
صبح که بلند شدم دیدم1آشنا بار ها و بار ها دیشب بهم زنگ زده بود که حرف بزنیم. اون اصلا1درصد هم نمی دونست دیشب دلم در چه هوایی سیر می کرد. نباید هم میگفتم. هرگز هم نباید بدونه. هیچ کسی نباید بدونه. می دونم اگر بدونن چی ها بهم میگن. من از نصیحت ها پُرَم. نصیحت هایی که می دونم درست هستن. امروز صبح به عادل زنگ زدم و صاف نق های دلم رو پاشیدم داخل گوشی و براش همه رو گفتم. عادل حرف زد. حرف هایی که می دونستمشون ولی باز هم موافق بودم که از عادل بشنومشون. گوش کردم و موافق بودم و دیر می شد هم واسه من هم واسه عادل پس گوشی رو گذاشتم و رفتم سر تمرین پیانوی کلاس امروزم و نوشتن و ویرایش این پست و…
من از نصیحت ها پُرَم. نصیحت هایی که می دونم درست هستن. فقط دل ها، حتی دل های آدم بزرگ ها، گاهی، گاهی کوچیک میشن. به کوچیکیه دل اون بچه که با تمام دلش جایزه می خواست از اون آقای بالای سکوی اجرا!
ایام به کام.