سلام همسفر

بچه ها سلاااام حالتون چه طوره! میگم که احتمالا فردا عیده آخجون من عید دوست دارم از هر مدل و هر مارکی می خواد باشه این هم که2سره عیده هم آخر ماه مبارک و شروع1ماه جدیده و عید مذهبیه هم1عالمه تعطیلات پشت سر هم خورده بازار برو بیا و گردش و شلوغ کاری داغه هم کلا عیده من عاشق عیدم دیگه ای بابا!
میگم1چیزی بگم به کسی نمیگید؟ نگید ها! نگید ها! بچه هااا نگید هااا!
بذار بگم بابا بیخیال چی می خواد بشه مگه؟ آدم باید دلش بزرگ باشه نترسه از عواقب اعترافات چنین و چنانش که به اسمش رو نبر ختم میشن خخخ!
بچه ها! من امروز رفته بودم آجیل دزدی! شکلک حالت های مخصوص بعد از اعتراف.
خوب چیه دلم حس و هوای عیدی خواسته بود خودم1کمی نداشتم گفتم کسی که حواسش به من نیستش که وسط اینهمه شلوغی پلوغی این پریسای بسیااار عاقل و بی سر و صدا اصلا به نگاه نمیادش که بذار چند تا دونه تخمه خالی بی مغز هم گیر من بیادش این بود که عصری بلند شدم رفتم از در که نمی شد از دیوار های3-4تا خونه بغلی ها رفتم بالا آجیل بدزدم در برم.
از خدا که پنهون نیستش از شما چه پنهون1شرح کامل و بسیار بی سر و ته هم از ریز جریانات دزدیم نوشتم خواستم بزنم اینجا ولی منصرف شدم اما از اونجایی که دلم نیومد پاکش کنم ثبتش کردم و واسه خودم نگهش داشتم که بعدا بخونمش و نمی دونم چی بشه همین طوری بی خودی.
بیخیال. بچه ها من امروز در فاصله شاید کمتر از1دقیقه به شدت گریه کردم و به شدت خندیدم. راستش یکی2شبی بود که یواشکی و دور از چشم و گوش های یکی و بقیه دوست هام حالم1خورده منفی شده بود و باز هم یواشکی چیز بودم یعنی ناپرهیز بودم یعنی، … ای بابا بیخیال دیگه!
امروز از بس دلم نق می زد حالم رو حسابی گرفت. رفتم ولو شدم روی تخت و خوابم برد و هرچی دلم نق و نوقش رو می زد رو توی خواب دیدم که ای کاش نمی دیدم. بیدار که شدم دیگه حال و جون واسهم نمونده بود.
خوب اینجا هاش رو بیخیال داشتم می گفتم که گریه خنده هام رفتن توی هم!
اولش یکه خوردم، بعدش چنان شدید گریه کردم بعدش هم چنان شدید خندیدم که جدی داشتم خفه می شدم. به فاصله شاید1دقیقه شاید هم کمی کمتر یا بیشتر، اول گریه بودش، بعدش1دفعه حیرت بودش، بعدش هم1دفعه مثل بمب آماده انفجار ترکیدم از خنده. هرچی هم دقیق تر می شدم خنده هام بیشتر می شد. حس مسخره ای داشتم. هر چند می دونستم کسی نمی بیندم ولی حس می کردم این خندیدنم درست نیستش چون1جور هایی به1چیز نادرست داشتم می خندیدم و به نظرم این خندیدنم شبیه1مدل خیانت خفیف از مدل بی حرمتی یا1همچین چیز هایی بود و خلاصه حس می کردم نباید بخندم چون چیزی که شاهدش بودم درست نبودش و خندیدنم انگار داشت تأییدش می کرد و… به خدا تأییدش نمی کردم ولی نمی فهمم چه دردیم شده بود که مثل دیوانه ها از شدت خنده نفسم بالا نمی اومد و هرچی جلو تر هم می رفتم اوضاع بد تر و خنده های من هم بیشتر می شد. به لبه تختم چنگ می زدم و سعی می کردم خنده هام بند بیاد ولی هرچی بیشتر تلاش می کردم بیشتر می خندیدم و دیگه به جایی رسید که بیخیال حس های منفی و مثبت فقط زور می زدم نفسم در بیاد و داشتم بال بال می زدم از خنده. وایی خدا بگم حفظ کنه عامل و عواملش رو کم مونده بود بشم سوژه شب عیدیه اطرافم که این از بس خندید مرد!
خدا رو شکر کسی داخل خونه نبودش وگرنه خیلی بد می شد. اون قدر خندیدم که دلم درد گرفته بود. این وسط1عزیزی هم داخل واتساپ می گفت بگو چی شده به چی می خندی و من نمی تونستم هیچ طوری بهش بگم به چی می خندم. خداییش نمی شد دیگه!
هنوز هم یادم که میاد می خندم ولی نه به اون شدت. لبخند می زنم اما نمی فهمم چه جوریه که حتی زمانی که لبخند هم می زنم باز اشک از چشم هام میادش. مگه نه اینکه فقط خنده های شدید اشک به چشم میارن؟ پس من واسه چی، … مثل همین الان، … واسه چی داره شدید تر میشه؟ …
بیخیال.
مثل بچه های مثبت نمیشه از عوامل خندیدن هام تشکر کنم. شاید هرگز داخل عمرم هم این نشه ولی من ممنونم. به خدا هیچ منظوری ندارم فقط لازم داشتم بخندم و فقط بدون توجه به هیچ چیز منفی و مثبتی از اون هایی که باعث شدن اونهمه شدید و اونهمه بلند بخندم ممنونم. خوب چیکار کنم که1چیز هاییش شاید درست نبود من خندم گرفت دست خودم نیستش که! ای بابا!
بچه ها! فردا عیده. یعنی اگر اشتباه نکنم به احتمال قوی فردا عیده. عیدتون پیشاپیش مبارک! کاش چنان خوشی ها و اتفاق های قشنگ غافلگیرتون کنن که از شدت حیرت2دقیقه اولش رو ماتتون ببره و بعدش هم از خوشی بی اختیار جیغ و گریه و خنده هاتون قاطی بشن و، … تمام قشنگی هایی که میشه واسه1دونه دل اتفاق بی افته رو از خدا برای تک تکتون می خوام.
اومدم چرت هام رو گفتم و رفتم. چیه4دیواریه خودمه دلم می خواد اباطیل ببافم. اخم هم نکن اینجا خنده اجباریه. دِهِ!
ایام به کامتون.

محو بودم توی دامن شب. چه شب قشنگی! آروم، ملایم، مهتاب،
چیزی شبیه دست های لطیف نسیم نوازشم می کرد و شب آهسته آهسته با صدایی از جنس سکوتش، اون سکوت مخصوص شب های این مدلیش، از روی سر دنیا رد می شد. همه چیز قشنگ بود و آروم. خیلی آروم. فقط، …
اینهمه آرامش رو چی اینهمه دردناکش کرده بود! مثل دردی که از اعماق1عضو خسته آماده آروم گرفتن یواش یواش میاد بالا، حسی بی نام و نه چندان بی نشان که نرم نرم خودش رو بالا می کشید از اعماق ناخودآگاهی که نبض تبدارش، شبیه درد آهنگ داغ استخون های شکسته می زد. این شب چه آشنا می زد! چه آرامش آشنایی داشت شب! سکوتش، نسیمش، مهتابش، چه آشنا بود این شب!
من بودم و خاطره. جنگ فایده ای نداشت. دلم طرف مقابل بود و من شروع نکرده باخته بودم. تسلیم شدم.
-سلام جناب خاطره!
من بودم و خاطره ها. من بودم و سکوت آشنای شب های مهتاب. من بودم و خیال تو که به آهستگی جریان هوای اطراف بال فرشته های در حال پرواز، اومد و کنارم نشست.
-سلام. اینجا نشستی واسه چی؟
با صدایی از جنس سکوت گفتم:
-منتظرم.
خیال تو آروم خندید. مثل همیشه. مثل گذشته هایی که دیگه خاطره شدن. چه خاطرات دردناکی!
-هنوز دیوونه ای. منتظر چی؟ انتظار بی فایده ترین کار دنیاست. بهت که گفتم. نگفتم؟
قلبم بلند و شفاف جواب داد:
-گفتی. بهم گفتی و من نتونستم. من هنوز منتظرم. منتظر پایان حادثه ای که تموم شده. مدت هاست تموم شده و رفته. اون رفته و خیلی چیز ها رو با خودش برده و من همچنان منتظرم.
خیال تو دیگه نمی خندید. دستش رو گذاشت روی شونه هام. شونه هایی که خاطرم نبود از کی داشتن آهسته می لرزیدن.
-دیگه منتظر نباش. حادثه مدت هاست که تموم شد. گذشت و رفت. پایانش سفید بود. برای همه.
آه به جای من جواب داد:
-برای همه! اما من هنوز منتظرم. حادثه رفت و آسمونم رو با خودش برد. من در هر سال، هر سکوت، هر شب مهتابی شبیه اون شب و امشب، همچنان اینجا منتظرم. منتظرم که دستی از هر جنسی که باشه، از جنس حادثه، از جنس تقدیر، از جنس اتفاق، از دل تاریک اون پایان که برای همه سفید بود پسش بگیره و برش گردونه. من هنوز منتظرم که اون پایان ناهنگام باطل بشه.
خیال تو آه کشید.
-برای چی؟ مگه نمی دونی این جاده فقط1طرف داره؟ برای چی اینجا تلف میشی، بارون گرفته بود.
-برای اینکه من هنوز باور نکردم. من هنوز حرف دارم واسه گفتن. من هنوز سؤال دارم واسه پرسیدن. من هنوز محبت دارم واسه ابراز کردن. من هنوز دلی دارم که تنگ میشه. دلی که از همون شب مهتابی تا حالا، تمام شب هاش رو در مهمونی یادش به خیر های بارونی سپری کرده. من هنوز عاشق شنیدن اون لالایی های عجیبم. من هنوز درس دارم واسه یاد گرفتن. من هنوز میمیرم واسه اون عطر عزیز که هیچ حضوری برام تداعیش نکرد ولی از خاطر من پاک نشد. من هنوز آتیشم واسه لمس اون دست های آشنای عزیز که شبیهشون هیچ کجای دنیا نیست. من هنوز تشنه ام واسه شنیدن صدایی که آواز هیچ پرنده صبحی شبیهش نیست. من هنوز تمام زندگیم رو میدم که1لحظه استفاده کنم از غفلت های کوچیک و شاید عمدی و لمس کنم اون مو های صاف و بلند رو که شبیه پر های فرشته پخش می شدن روی شونه هات. من هنوز سیر نشدم از شنیدن زنگ اسم خودم با صدای تو. من هنوز پر نشدم از باور نبودنت. من هنوز عاشقم که ببینم محو تماشای ستاره های خوشه پروین، انگار با خودت، یواش ولی واضح بگی از این7تایی ها خوشم میاد. که همراه آهی از سر شاید رضایت از تجسم رویایی ناشناس با خودت بخندی. که دستم رو بگیری ببری بالا و بگی من درست اونجام. اگر می دیدی می دیدیم. من هنوز هوایی ام که یواشکی بخندم به عشقت به بهار. به اینکه بگی هان! بهار رسید! به اینکه هر صبح بگی آآآههه صبح! به اینکه زیر جلدی بخندم به این گفتن هات و به خشم مهربونت از خندیدن هامون. من هنوز لازممه حضورت. من هنوز پر می زنم توی هوات. من هنوز یادم نرفته پایانت. من هنوز نمیگم روحش شاد. من هنوز اینجا روی این خاک می شناسمت، می بینمت، می خوامت. من دلم تنگ میشه برات. من دلم تنگ شده برات. اندازه تمام پرواز هایی که واسه ادامهشون تو با پایان حادثه همراه شدی من برای تو دلتنگم. من هنوز شونه هات رو می خوام که سر بذارم بهش و به خیال خودم یواشکی غصه های از نگاه تو مسخرهم رو ببارم. من هنوز سردمه. من هنوز لازم دارم آهسته روی شونه هات زمزمه کنم حالا چی؟ من هنوز می خوام کوچیک بشم اون قدر کوچیک که گم بشم لای مو هات و خیال کنم که تو نمی بینی باریدن هام رو. من هنوز راه داشتم تا پریدن هام. من هنوز درد دارم از این درد تاریک که ادامه تمام پرواز ها در نبض دلواپسی های تو بود جز ادامه من. حادثه تموم شد. پایانش سفید بود. برای همه. نه برای من. شبی که حادثه تموم شد، شبی که شب تموم شد، من هم تموم شدم. من و حادثه با هم به پایان رسیدیم. کسی ندید چون نباید می دید. فقط روح من اینجا وسط1جسم زخم خورده جا موند. هنوز هم گرفتاره و منتظر.
دست هات از جنس بهشت بودن. نگاه بارونی من پاک می شد از سیلی که انتها نداشت با دست های تو. شب مهتاب آروم ولی پریشون تماشا می کرد این تب سرد رو. تحمل نداشتم سنگینیه این پرسش تلخ1000بار تکرار شده رو. تمام وجودم هوارش می کشید.
-آخه واسه چی؟ آخه واسه چی؟ واسه چی؟ چی می شد اگر من این1قدم آخری رو نمی پرداختمش؟ مگه به اندازه کافی التماس نکردم؟ مگه نجنگیدم؟ مگه نپرداختم؟ مگه برنده نشدم؟ مگه پایان حادثه به گفته همه و همه تماشا گر هاش با دست های من سفید نشد؟ پس واسه چی من اینهمه باختم؟ واسه چی تو همراه پایان ها شدی و من اینجا توی این جاده و محو این شب های از جنس خاطره ها جا موندم؟ آخه برای چی برای چی؟
محو بودم بین دست های خیال تو. بارون می بارید و شب داشت رنگ غبار می گرفت. دیر می شد. می دونستم. هر2می دونستیم. پایان حادثه نه! پایان تو باز تکرار می شد. باز تکرار می شد!
-تو رو خدا! تو رو خدا تو رو به خدا نرو! اجازه بده من به جات باشم.
خیال تو پریشونیش رو به بی تابی های من فروخت. خنده هات آروم بودن. پریشونی هات رو شاید نگه داشتی واسه لحظه های آخر. لحظه های آخری که دیگه منِ مزاحم نبودم و می شد که دور از اشک های خودخواهِ من پریشون باشی. دست هات، نفس هات، سکوتت، پریشونی رو به بی تابی های خودخواه من فروخته بودن. چه بد بودم که نمی دیدم. باز هم ندیدم. توانش نبود. باید خاک می شدم. باید تقاضا می کردم. باید می مردم شاید منصرف بشی. نمی شد. نمی شدی.
شب داشت پریشون تر می شد. توفان می رسید. غبار شدت می گرفت.
-تو رو به خدا! تو رو به خدا نرو! بیا منصرف بشو آخه واسه چی؟
توی آغوش خیالت چنان می باریدم که تمام روحم می پاشید انگار.
-آخه من چه جوری منصرفت کنم از این پایانِ سراسر جنون؟
شب ناله می کرد. آروم و شاید از جنس غبار. بین دست های خیال تو تمام تمنا رو می باریدم. شب بود و من بودم و آخرین های خیال تو!
-گاهی بهای1چیز هایی رو باید سنگین تر بپردازیم.
با صدایی از جنس خاطره ضجه کشیدم:
-من نمی خوام بپردازم. به خاطر خدا من نمی خوام که بپردازم.
شب آه کشید. خیال تو به آهستگیِ نوازش هایی که دست های آشنات برای آخرین بار بهم می بخشیدن، توی گوشم زمزمه می کرد:
-داره دیر میشه. زمان نیست!
نفس هام آتیش می گرفتن.
-نه! نه! به خاطر خدا! نه!
فضای تلخ شب پر بود از اون لالایی عجیب که برای بار آخر می خوندی به گوش های بستهم. چه قشنگ بود! چه آروم می گفتی کلماتش رو که برای همیشه ناشناس باقی موندن.
-نشد ترجمهش کنی برام. نپرسیدم. نمی دونستم اینهمه زود دیر میشه.
-ببخش دیگه! نشد! نشد دیگه!بین نوازش دست های خیالت سوختن هام رو زار می زدم و فایده نداشت. این بار ها تکرار شده بود و فایده نداشت. عوض کردنش دست من نبود. همیشه این رو آخر ماجرا می فهمیدم و باز سنگین بود و مثل1زخم زهرآلود، تازه و کاری.
-گریه نکن عزیزِ من! گریه نکن! شب بهت می بازه. من بردت رو دارم می بینم. تو توانت رو لازم داری. برنده که شدی، به جای من هم شاد شو. بجنب! شب همیشه نمی مونه. آخر هیچ شبی1شب دیگه نیست. بعد از هر شبی همیشه صبح میاد. فراموش نکن. خداحافظ پری.
شب داشت ضجه می کشید. توفان بود. غبار بود. شب بود. آتیش می گرفتم. خیال تو وسط غبار گم می شد. شب نعره می زد. قیامت شروع می شد. شب شعله ور شد. من می سوختم. شب آتیش بود. من آتیش بودم. آسمون و زمین و تمام جهان آتیش بود. شب به انفجار می رسید. تو به انتها می رسیدی. من به حادثه می باختمت. شب منفجر شد. زمین و زمان در قیامت انتهای تو محو می شدن. می باریدم. می باریدیم. من. همراه ها. آسمون. شب. مهتاب. می باریدیم. خدا می بارید!
خاک پشت قدم هات از درد از دست دادنت چه بی هوا و بی فایده بلند می شد هوا و توی خودش فرو می ریخت. جهان همه شعله بود و ضجه و فریاد. فریاد! ستاره های غبار گرفته و تاریک، محو در پریشونی این ضیافت درد، برای پذیرا شدن1دسته ستاره جا باز می کردن. و چه سرخ بود اون شب آسمون از حضور1دسته ستاره شعله ور که به آرامش نگاه خدا، از بین جهنم خاکیِ اون کابوس سیاه بیداری رفت بالا و وسط ابدیت ناپیدا شد!
ستاره های خوشه پروین رو هنوز همراه ها از پشت پرده های بارون های بی انتهای نگاه هاشون تماشا می کنن. تار، درخشان و، شکسته.

سلام به همگی.
بچه ها ایام به کامه؟
راستش1دونه پست طولانی نوشته بودم بزنم اینجا هم بعد از1غیبت فسقلی که قرار بود طولانی باشه ولی خدا کمک کرد و کوتاه شد اعلام حضور کنم هم1سری توضیحات نه چندان گویا در مورد این چند روزی که بهم گذشت اینجا بنویسم ولی منصرف شدم و تمامش رو پاک کردم بره و ترجیح دادم بیام اینجا1متن معمولی و بی سر و ته مثل همیشه بنویسم و حاضری بزنم و شلوغ کنم و از این چیز ها.
خلاصه اینکه من هنوز زندم.
رفته بودم سفر ولی سفری نشدم و سفرم شکر خدا زود تر از زمانش تموم شد و برگشتم خونه. خدایا شکرت!
به محض گذشتن از این در آشنا تمام زندگی با تمام مهربونی و قشنگیش2دستی بغلم کرد.
-سلام خونه! سلام زندگی! سلام بهشت! سلام هوای آشنا!
هوای آشنا؟! بله دقیقا خودش بود. هوای آشنای من!
بچه ها پیداش کردم بلاخره هوای آشنای خودم رو پیداش کردم. به نظرم چندتایی از شما خاطرتون باشه که گاهی دنبالش می گشتم و همیشه هم اشتباه می رفتم. پیداش کردم!
هوای آشنای من همینجاست. دقیقا همینجا. داخل زندگیِ واقعیم جاریه. توی خونه خودم. داخل محل کارم. داخل شلوغی های اطرافم. داخل تمام چیز های مثبت و منفیه واقعی که در اطرافم هستن و از بعضی هاشون به شدت خوشم میاد و از بعضی هاشون هم به شدت بدم میاد. هوای آشنای من داخل تمام این ها جاریه و من هر لحظه از عمرم رو توی این هوای آشنا می پرم، می چرخم و نفسش می کشم. ولی چنان بی حواسم که تا اینجای عمرم جای دیگه دنبالش می گشتم و اون هیچ کجا جز اینجا، درست همینجا وسط زندگیِ واقعیه من نیست.
هوای آشنای من اطرافمه. اطرافیانم. خونوادم. دوست هام. دوست هایی که همین دور و بر هستن. آدم هایی که توی هفته داخل واتساپ جدیدم با هم حرف می زنیم و آخر هفته یا وسط هفته یا هر زمان که بشه هم رو می بینیم. از نزدیک و خیلی ساده هم رو می بینیم. دست هم رو می گیریم و با هم حرف می زنیم، می خندیم، از دست هم حرص می خوریم، مچ هم رو سر کلک زدن های معمول و گاهی هم غیر معمول می گیریم، با هم هم دلی می کنیم، با هم همراهی می کنیم، لحظه های واقعی رو همراه هم زندگی می کنیم، بعدش هم میریم خونه هامون و دوباره داخل اینترنت با هم هستیم. با هم حرف می زنیم. با هم می خندیم. با هم دعوا می کنیم. خیلی شدید به هم می پریم. حتی2روز از هم بی اطلاع می مونیم ولی بعدش زنگ گوشیم می خوره و صدای آشنا از اون طرف خط میاد که معلومه کجایی؟ هماهنگ شو هم رو ببینیم سگِ سگ اخلاق مسخره!
یا اینکه من زنگ می زنم که سلام. خوبی؟ قهری؟ قهرید؟
و جواب بلافاصله میادش.
-قهر؟ تو دیوونه ای پریسا. ببین من هنوز سر فلان حرفم هستم. هنوز باهات موافق نیستم. می خوایی عصبانی بشی هم بشو ولی من در فلان مورد باهات موافق نیستم. قبول ندارم، باور نمی کنم، قانع هم نشدم. ولی با تمام این ها ما با هم دوستیم. اختلاف نظر های وحشتناکی هم داریم ولی ما با هم دوستیم. اصل اینه پریسا. ما با هم دوستیم. دلیل نداره قهر کنیم. دفعه اول نیست که دعوا کردیم دفعه آخر هم نیست باز دعوا می کنیم. حالا ول کن مزخرف نگو1برنامه ای بذاریم هم رو ببینیم.
خندم می گیره.
-کی؟
جواب همراه خنده گاهی هم بدون خنده میادش.
-تا فلان زمان که فلانی و فلانی گرفتارن پیام بدیم هر زمان اینترنت گوشیشون روشن شد بهشون می رسه الان هم بپر پیام بذار داخل واتساپ هماهنگ میشیم.
می دونم این شاید همیشگی نباشه. می دونم فردا ها میان و خیلی چیز ها رو عوض می کنن. می دونم شاید هر کدوم از ما بریم1طرفی. من و دوست هام و حتی افراد خونوادم. ولی هوای من زندگیِ خودمه. با عوض شدن اوضاع فقط1خورده جَوِش عوض میشه و هوای آشنای من همچنان هوای آشنای من باقی می مونه. این آگاهیه بزرگ و این درسی که مدت ها زندگی می خواست بهم بده و نمی گرفتمش رو من هرگز نباید فراموش کنم و به نظرم دیگه هرگز فراموش نمی کنم.
هوای آشنای من همون زندگیِ واقعیه منه. نه بیشتر نه کمتر. تمامش همینجاست. فقط من باید این رو می فهمیدم و به نظرم الان دیگه فهمیده باشمش. دیر فهمیدم و به خاطر این تأخیرم خیلی باختم ولی هنوز زمان هست برای اینکه بیشتر از این نبازم. و من بی نهایت به خاطر این زمان باقی مونده از پروردگارم ممنونم.
این هوای آشنا رو با تمام مثبت ها و منفی هاش این روز ها خیلی دوست دارم بچه ها. این روز ها که از سفر برگشتم و با تمام جونم زندگی رو نفس می کشم. شاید1چیز هاییش اون مدلی که من دلم می خواست باشه نشد و نیست ولی عوضش1عالمه چیز داخلش هست که من میمیرم واسهشون. و چه احمق بودم که تا الان نفهمیدم! خدایا ببخش! به خاطر تمام ناشکری هایی که تا امروز داشتم منو ببخش! به خاطر اینهمه گشتن های بی سر انجام مسخره که لحظه های سفیدم رو سرش سیاه کردم منو ببخش! لحظه هایی که تمامشون امانت تو بود و هدیه عزیزت که زندگیشون کنم نه اینکه به هیچ ببازمشون. خدایا به خاطر همه رنگ های تاریک و روشن هوای آشنای آشنام ازت ممنونم. لطفا ازم نگیرش من خیلی دوستش دارم خیلی.
هنوز سر محتوای پست آخریم هستم. و به نظرم تا همیشه هم سرش باقی بمونم. هنوز خیلی ضعیفم. هنوز چسبم خشک نشده و به احتمال بسیار بسیار قوی با دیدن1اسم و خوندن1جمله آشنا به شدت بپاشم. هنوز خیلی ضعیف تر از اونم که بشه به خودم مطمئن باشم که اگر با چیزی از مدل دیروز هام مواجه بشم وا نمیدم و باز اشتباه نمی کنم. ولی این رو مطمئنم که الان آگاهم. کاملا آگاهم که باید علاوه بر محتوای پست آخریم، روی محتوای اون پست پایان ماجرا که زده بودم هم بمونم و قوی تر و قوی تر باشم. قوی تر، آگاه تر و عاقل تر.
درضمن، اینترنت مثبته ولی واقعیت جذاب تره. این روز ها کمتر پشت سیستم زمان سپری می کنم، کمتر کسی خط واتساپ جدیدم رو داره، جواب افراد محدودی رو پشت خط گوشیم میدم یعنی به جز خونوادم، فقط دوست هایی که از بس بهم نزدیک هستن، اگر دست هام رو دراز کنم می تونم گرمای دست هاشون رو لمس کنم، افراد دنیای واقعیه اطرافم، افرادی که با تمام اختلاف نظر ها و حتی تاریکی های بینمون باز هم می تونیم بدون قهر و سکوت هم رو ببینیم، به هم سلام کنیم و با هم بخندیم و حرف بزنیم و دست توی دست هم1مشکل کوچیک و حتی بزرگ رو حلش کنیم. هنوز در فکر عوض کردن خط گوشیم هستم ولی بهم توصیه شده دست نگه دارم و سعی کنم همین طوری با همین خط و در همین سکوت آرامش بخش ادامه بدم و من در کمال ناباوریه بقیه و ناباوریه خودم باز هم حرف گوش می کنم و خطم رو همچنان نگه داشتم ولی نه شبیه گذشته، بیشتر با خونواده می پرم، بیشتر با دوست های جهان واقعی می چرخم، کمتر سر دردسر های مسخره ای که اصلا دردسر نبودن و من بی خودی جدی گرفته بودمشون به اطراف و اطرافیانم می پرم و خودم و اون ها رو اذیتشون می کنم، و خلاصه این روز ها به قول چندتا از آشنا هام حسابی واقعی تر هستم یعنی دیگه شبیه دیروز هام اینترنتیه آتیشی نیستم و نمی خوام هم باشم.
حالا1خورده اخبار بی مزه ای که من خیلی دوستشون دارم:
بچه ها دارم رومیزیه مرواریدی می بافم که پدرم رو در آورده. دفعه اول و تلاش اول و دردسر هاش. نه بابا آخرش کسی یادم ندادش دارم خودم از روی کتابه و با پرسیدن های پشت سر هم پیش میرم. بیچاره مادرم و بقیه بینا های اطرافم که سرشون از دستم رفت خخخ!
امروز رفتم بیرون و1عالمه چیز میز هایی که دنبالش می گشتم رو خریدم از جمله1دونه پالت ابزار یا همون جعبه گنجینه ابزار یا همون ظرف بزرگی که از1عالمه اتاقک های فسقلیِ بغل هم درست شده و وایی50تا جا داره واسه تمام رنگ های مروارید هام! آخ جون! چندتا چیز کوچیک و مسخره دیگه هم پیدا کردم و خریدم که حسابی بهم کیف داد.
امروز داخل1مغازه داشتم مروارید ها رو به هم می ریختم که صاحب مغازه بهم گفت اگر بلد باشم واسهش توپ های مرواریدیه ریز ببافم شاید بهم سفارش کار بده. بعدش هم گفت اگر بخوام شاید البته شاید بهم سفارش بافت مدل های دیگه رو هم بده به شرط اینکه بلد باشم و کار کنم. بهش گفتم بلدم و چندتا مدل کوچولو هم نشونش دادم. خوشش اومد. نمی دونم بهم سفارش میده یا نه ولی چون داخل مدل های من ترکیب رنگ بود و خیلی ها اونجا بودن و دیدن و متوجه شدن که نابینا می تونه داخل کار هاش ترکیب رنگ ها رو حفظ کنه خیلی بهم خوش گذشت. به خدا نه واسه اینکه از من تعریف کردن. واسه اینکه با چشم های بیناشون می دیدن که این رنگ بازی کار1نابیناست و این به نفع ما نابینا هاست. حالا شاید در خاطر1نفرشون بمونه که نابینا ها از دستشون این کار ها هم بر میاد پس خیلی چیز های ساده تر هم از دستشون بر میاد. و من مطمئنم که در خاطر بیشتر از1نفرشون این باقی می مونه. مطمئنم!
دیگه فعلا خبر جدید یادم نیست برم که پیام و واتساپ و کار رومیزیم و همه زندگی منتظرمه.
راستی بچه ها! به خدا زندگی خیلی قشنگه. راست میگم! از ته دل! با تمام وجود! زندگی قشنگه!
هیچی دیگه گفتم بیام اینجا بگم هستم و سرتون رو در ببرم و حالش رو هم ببرم و اوخ واتساپم ترکید این بچه ها پدرم رو در میارن که باز غیب شدم و آشپزی و تمیز کاری هام و باقیه بدو بدو هام مونده روی دستم و باید بجنبم و1عالمه باید های دیگه که بیرون از حصار های رنگیه اینترنت منتظرم هستن. بچه ها دوستتون دارم خیلی زیاد خیلی زیاد. باز میام فعلا به سردردتون برسید درمون بشه تا دفعه بعدی خودم باز بترکونمش.
همگی شاد باشید خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی شاد!

سلام به همگی. بچه ها رو به راهید؟ من هم شکر خدا هنوز هستم. البته نصفه نیمه خخخ.
بچه ها امروز اومدم1کوچولو شاید تلخ بنویسم. تلخ ولی بی پرده. کاش تا آخرش بخونید و کاش از دستم دلگیر نباشید. تصمیم داشتم این رو جای دیگه که افراد بیشتری می بینن و می خونن بفرستمش ولی اون هایی که مصلحت اندیش تر از خودم بودن گفتن این چیزی رو درست نمی کنه و چه بسا که بیشتر ویرانی به بار بیاره و من هم اصرار نکردم چون اون ها حق داشتن. بعدش تصمیم گرفتم بیخیال بشم ولی با اتفاق هایی که این هفته های اخیر افتاد و متأسفانه واسه من داره بیشتر هم میشه تصمیم گرفتم این رو بنویسم و بفرستمش داخل یکی2تا سایت دیگه که بهم لطف کنن و انتشارش بدن ولی منصرف شدم چون به نظرم این شعله رو نباید به جای دیگه منتقلش کنم. پس نوشتم و زدمش اینجا هرچند می دونم افراد زیادی اینجا نمیان و نمی بیننش ولی احتمال میدم که چندتا از معتمدین اون افراد که نمیان اینجا و نمی بینن و نمی خونن، شاید گاهی بیان اینجا و بخونن و شاید به بقیه هم اطلاع بدن و شاید این نوشتنم بی فایده نباشه.
بچه ها دیروز و دیشب یعنی1شنبه رو من اصلا هیچ کجای اینترنت نبودم. حتی اینجا. درگیر زندگیه واقعیه غیر اینترنتی داشتم وسط واقعیت های جهانم می چرخیدم و شکر خدا بد هم نبود. به خیلی هاشون سر و سامون دادم و خیلی هاشون هم موندن واسه امروز و فردا و فردا هایی که باید بسازمشون.
این وسط، بین چرخیدن هام فکر هم می کردم. مدتیه که دارم فکر می کنم ولی نه به این شدت. دیروز اما خیلی فکر کردم. عمیق فکر کردم. متمرکز فکر کردم.
تمام دیروز رو وسط شلوغی های سرسام آور جهان غیر اینترنتی چرخیدم و فکر کردم و دیدم خیلی چیز ها هست که شاید بهتر باشه عوض بشن. به خاطر خودم. به خاطر خونوادهم و به خاطر افرادی که بهم گفتن و میگن که ممکنه بدون اینکه خودم بخوام حتی در غیبتم شاید بینشون عامل درگیری شده باشم.
شاید درست تر باشه که من تا مدتی کمتر اینترنتی باشم. شاید لازم باشه جدی تر بهش فکر کنم. به چیز هایی که از چند وقت پیش زیاد بهش فکر می کنم.
این روز ها زیاد فکر می کنم بچه ها. به تغییر خیلی چیز ها فکر می کنم. به عوض کردن خط واتساپم فکر می کنم. به عوض کردن شماره همراهم فکر می کنم. به تغییر آدرس اینترنتیم و حتی اگر لازم باشه به تغییر نام و نشون خودم در1نشونی اینترنتی ناشناس فکر می کنم.
بچه ها احتمالا تا مدتی ترجیح بدم کمتر باشم. احتمالش هست که تا مدتی جز افرادی که در جهان واقعی در اطرافم هستن، جواب هیچ زنگی رو ندم. احتمالش هست که واتساپم رو از روی این خطم حذفش کنم. احتمالش هست که دیگه جز اینجا، یعنی داخل اینترنت، دیگه هیچ پیامی نفرستم و به هیچ پیامی هیچ جوابی ندم. جز داخل کامنت های سایت ها و وبلاگ ها، با کسی از جهان اینترنت تماس نداشته باشم و به هیچ تماسی هیچ مدلی جواب گو نباشم. احتمالش هست که بیشتر در جهان واقعی درگیر و از اینترنت و دردسر هاش فاصله داشته باشم. احتمالش هست که تا مدتی دیگه نباشم. چرا البته هستم ولی فقط1کاربر معمولی داخل سایت ها که می چرخه و دانلود می کنه و اگر بشه که اینترنت رو از زندگیه واقعیش بفرسته بیرون کامنت هم می فرسته ولی فقط همین.
احتمالش هست که دیگه نخوام به این درگیری های مسخره و مضحکی که همیشه گفتم نمی خوام جزوش باشم ادامه بدم.
بچه ها! با تمام این احتمال ها من دوستتون دارم. همه شما ها رو و تمام اون هایی که زمانی در تصورات خامم دوستم داشتن ولی زمانی که روز ها رفتن و به شب و به غبار که رسیدیم حتی باورم نکردن. تمامتون رو دوستتون دارم. ولی باور کنید بچه ها خستهم. به خدا خیلی خستهم. دیگه نمی کشم. دیگه نمی خوام ادامه بدم. دیگه نمی تونم. دوست های مهربونم که از جهان اینترنت شناختمتون! برام خیلی عزیز هستید ولی باید مدتی سکوت کنم. شما ها از جنس آشنایی های دیروز ها هستید. از جنس هوای گذشته. گذشته ای که هنوز دور نیست ولی انگار قرنی ازش گذشته. شما ها از جنس هوای آشنایید. از جنس خنده های نیمه شب. از جنس درد دل های صمیمی توی1فضای آشنا و عزیز. شما ها از جنس هم دلی های شاد و حتی هم دردی های غمناک ولی متحد هستید. به من خیلی لطف دارید خیلی ولی بچه ها دارم اذیت میشم. دست خودم نیست به خدا دست خودم نیست نمی تونم. تا حالا به هیچ کدومتون هیچ زمانی نگفتم ولی دیگه باید بگم که هر دفعه که با هر کدوم از شما ها صحبت می کنم بعدش محاله نبارم. به یاد زمان های سفیدی که بود و دیگه نیست. هر دفعه و هر دفعه که پشت خط با هم می خندیم بعدش محاله من مثل بارون نبارم. محاله از شدت هقهق به سرفه های وحشتناک نیفتم و محاله که بعدش آروم سپری بشه.
باید نباشم بچه ها. این طوری من هیچ زمانی نمی تونم بلند شم و دوباره به تسلط و به آرامش برسم. جدا از این، چیز هایی می بینم و می شنوم که اصلا موافقش نیستم. بچه ها تمام آرامش خاطرم بعد از اتفاق های تاریک اینترنتی که از سرم گذشت این بود که شما ها و محبت هاتون و هوای آشنای من مثل گذشته ها پا بر جاست هرچند من دیگه اونجا نیستم. ولی دارم می شنوم که نیست. دیگه نیست! می شنوم که دیگه هیچ چیزش شبیه گذشته هاش نیست. دارم می شنوم که محبت ها گاهی تبدیل میشن به درگیری ها و سردی ها و جنگ. البته به احتمال بسیار بسیار قوی اشتباهه و گوینده ها اشتباه میگن و من هم اشتباه فهمیدم ولی اگر1درصدش هم درست باشه من باید اینجا1دفعه و واسه همیشه گفتنی هام رو به این بهانه بگم.
شنیده هام به شدت اذیتم کردن و دارن اذیتم می کنن بچه ها. بعدش سعی کردم درستش کنم و نمی دونم چه اندازه موفق بودم. کاش درست شده باشه!
دعا کردم که تموم بشه ولی اطلاعاتی که بدون تمایلم بهم می رسه میگه تموم نشده و من این رو نمی خوام. به خدا نمی خوام!
نمی دونم چند نفرتون اینجا میایید و این رو می خونید ولی کاش به تمامتون برسه!
بچه ها! لطفا ادامه ندید. عزیزی که با خط ناشناس بهم پیام واتساپی میدی و میگی طرف من هستی و می خوایی کمک کنی! من نه طرف می خوام نه طرفدار. کمک هم اگر می خوایی کنی این پست رو بخون و بهش عمل کن تا به من کمک کرده باشی.
عزیز من! پیام هم دلی و هم دردی و هر چیزی که اسمش رو می ذاری بهم نده! جنگ نکن! به بهانه همراهی با من توی پیام هات به کسی توهین نکن! این درست نیست اگر مسلمونی این از دین خارجه اگر هم معتقد به دین نیستی این از انسان بودن خارجه عزیز من نکن! اون هایی که اسم هاشون رو می بری عزیز های من بودن هنوز هم هستن اذیت میشم زمانی که این چیز ها رو می خونم. اگر هم کسی بینشون هست که نظرم بهش مثبت نیست بذار نباشه شما حق اهانت نداری. من موافق نیستم پس لطفا نکن.
از این مدل برنامه ها البته خیلی خفیف تر رو چندین ماه پیش هم داشتم و جای دیگه گفتم که موافق این بازی های زشت نیستم و اون زمان ظاهرا ماجرا تموم شد ولی مثل اینکه این نقش زشت واسه خیلی ها خیلی خوشآینده که به ایفا کردنش اصرار دارن. اونجا و اون زمان گفتم باز هم میگم. این واقعا زشته. هر کسی هستی و به هر نیتی که این کار رو می کنی لطفا دیگه ادامهش نده.
آقا یا خانمی که با ایمیل نا آشنا و بدون اسم و نشونی معتبرت بهم ایمیل می فرستی! شما1شخص عاقل و بالغ هستی. لازم نیست کسی به قول خودت راه بی افته و پیش بره تا پشت سرش باشی. لازم هم نیست از کسی نظر بخوایی که تو بگو من انجامش میدم. اون هم از کسی که نه از بقیه بنده های خدا بالا تره نه آگاه تر. من مال این حرف ها نیستم عزیز. اگر حرفی داری برو خودت به هر کسی که مخاطبت هست بزن و پای صحبت و جواب هاش بشین و قانع بشو یا قانع کن. من اهل این برنامه ها نیستم. درضمن تمرین کن و یاد بگیر شجاع باشی و حرفت رو خودت بزنی. با اسم و رسم خودت. نه اینکه1کسی رو با کلامت بخوایی ببری بالا و پشت سرش مخفی بشی و راه بی افتی و یواشکی تأییدش کنی. من خیال ندارم پرچمت باشم. قشنگ برو خودت رو به افرادی که در موردشون صحبت می کنی معرفی کن و صاف و شفاف با خودشون حرف بزن نه اینکه بدون اسم و رسم درست و حسابی بشی مشوق1کسی شبیه من که دارم میگم اصلا اهل هیچ بازیه مسخره ای از این دست نمی خوام باشم.
من این خط ها و ایمیل ها رو بلافاصله حذف می کنم. لطفا بس کنید!
دوست مهربونم که دلواپسم هستی! داخل جمعی که می دونی جای خودم و اسمم نیست تکرارم نکن. زمانی که تجربه بهت میگه جو این طوری تاریک میشه شما به زنده کردن این غبار خوابیده اصرار نکن. تو خیلی مهربونی دوست دوست داشتنیم. کاش می شد که من1دل به شفافی و مهربونیه دل تو داشتم! ولی لطفا دیگه اسمم رو جایی که گفتنش جایز نیست نبر!
عزیزی که به هر دلیلی سر به سر کسی می ذاری! ببین شما دلیل های خودت رو داری ولی من مجازاتش رو می پردازم. بهم میگن واسه خاطر من می جنگی و می جنگید. عزیز! عزیز ها! هر کدوم از شما ها! به هر صورتی، حتی در ناخودآگاه هاتون، اگر1گوشه از ضمیر هاتون به خاطر من دارید کسی رو اذیتش می کنید مطمئن باشید که من رضایت ندارم. به هیچ عنوانی، به هیچ دلیلی، به هیچ توجیهی، من رضایت ندارم واسه خاطر هیچ بخشی از خودم، کسی کسی رو اذیتش کنه. پس اگر واقعا خاطرم واسهت ارزش داره، و اگر توی اعماق ضمیرت واسه خاطر من داری سر به سر کسی می ذاری، لطفا از همین لحظه متوقفش کن و دیگه ادامه نده.
دوست محترمی که به نام آگاه کردنم به ناخواه خودم برام اطلاعات می فرستی! من نمی خوام بدونم. از این چیز ها بهم نده. اطلاع رسانی نکن. فایل های صوتی از این دست برام نفرست. نمی خوام بشنوم که فلانی معلوم نیست از سر چه هوای جفنگی توی فلان دسته در موردم فلان نامربوط رو پرونده. عزیز حرف باد هواست میاد و میره. خوب هاش اثر مثبتشون رو می ذارن و بد هاش رو باد می بره. بذار بگن. من نمی خوام بشنوم. اجازه بده خاطره هایی که به یادگاری برداشتم و رفتم برام همون طور پاک و مقدس باقی بمونن. تقدسش رو ویران نکن. خاطره هام رو با این به قول خودت اطلاع رسانیت کثیفش نکن!
بچه ها مطمئنم عاقل تر از اون هستید که سر1کسی دیگه با هم تاریک شده باشید ولی چون من این طوری شنیدم و دارم می شنوم، گفتم بگم که اگر حتی1درصد در هر کجای ذهن و ضمیرتون به خاطر من محبت هاتون به همدیگه غبار گرفته، شما رو به خدا یادتون باشه که من رضایت ندارم. اگر خاطرم رو اون اندازه ای که بهم میگن می خوایید پس واسه خاطر رضایتم هم شده1دفعه دیگه پاشید خودتون رو ثابت کنید و محبت هاتون رو از اول بسازید و هم بستگی هاتون رو از تاریکی ها و بد خواه ها و بد خواهی ها پس بگیرید و دوباره بشید1صبح1دست سفید که هیچ شبی زورش نمی رسه بشکندش. من شما ها رو این مدلی توی خاطرم ثبت کردم. آخرین تصویری که ازتون توی نظرم هست این مدلیه. خرابش نکنید بچه ها. اجازه بدید به جای اینهمه صدای پراکنده خنده های هم صداتون رو بهم برسونن تا خاطرم ازتون جمع باشه.
نمی دونم. شاید این که نوشتم واسهم خیلی بد تموم بشه و شاید هم واسه بقیه که می خوننش یا نمی خوننش خیلی مثبت تموم بشه. ولی من نوشتم چون حس کردم باید می نوشتم. به چند نفرتون که کم هم نبودید این ها رو گفتم. تلاش کردم. تقاضا کردم که قانع بشید ولی ظاهرا نشد. گفتم نمی خوام حرف بزنم. گفتم نمی خوام به تماس ها جواب بدم. گفتم نمی خوام از اطلاعاتی که نمی خوام بدونم چیزی بهم منتقل کنید. گفتم نمی خوام کسی رو سر اسم من اذیتش کنید و گفتم که نمی خوام اسمم رو جایی که جام نیست ببرید. گفتید باشه ولی گوش بهم نکردید. بچه ها دارم اذیت میشم. به خدا دارم اذیت میشم. اجازه بدید مدتی در سکوت خودم بمونم تا هم من به آرامش برسم هم شاید بشه که تاریکی ها از بین شما ها بره و اون هایی که اینهمه رو از دست من می بینن قانع بشن که من بد خواه نیستم.
میگن امید همیشه هست. پس من امیدوارم. امیدوارم و به شدت منتظر. امیدوار به افتادن تمام پرده ها و آشکار شدن تمام پنهان هایی که دست های من زورشون نرسید آشکارشون کنن، و منتظر واسه شنیدن دوباره اون خنده های هم صدا و مهربون و از ته دل که بره آسمون و1دفعه دیگه به همه و به همه ثابت کنه که شما ها هنوز همون دست1پارچه ای هستید که توپ هم داغونتون نمی کنه چه برسه به گرد و غبار. اون هایی که باید پیام هام رو می گرفتن گرفتن. یعنی امیدوارم که گرفته باشن. و ای کاش به گفته هام توجه کنن تا هم من به آرامش برسم هم همگی شاد تر از روز هایی که گذشت باشیم. خیالی نیست اگر کنار هم نیستیم. من و شما ها. فقط اینکه هر2طرف در آرامش باشیم کلی مثبته.
بچه ها! دوستتون دارم. حتی اگر خطم عوض بشه، حتی اگر آدرس اینترنتیم عوض بشه و حتی اگر دیگه پریسایی داخل اینترنت نباشه که بیاد و پراکنده بنویسه، باز هم من دوستتون دارم. این واقعیتیه که هیچ شبی نمی تونه عوضش کنه. حتی غیبت خود من.
تا پشیمون نشدم این رو بزنمش که اگر بیشتر طولش بدم احتمال اینکه کلا حذفش کنم خیلی بالاست.
بچه ها! زندگی قشنگه. خیلی هم زیاد.
ایام همگیتون به کام.