سلام همسفر

سلام صبح. بیخودی کجکی نخند بهم خیلی زمانه که بیدارم ولی بفهم آخه سیستم روشن و1کتاب نیمه کاره که ایسپیک با معرفت داره1نفس می خونه میره جلو همراه1گوش و نصفی که تمام شب از ترس اینکه به بالش فشارش نگیره و هوارم رو در نیاره نذاشته به دل درست بخوابم خوب این ها تمامش که با هم باشه تو خودت هم باشی حس طلوع سر موقع نداری دیگه. آیی نکبت این عوضی نذاشت من شبیه آدم بخوابم هیچ کاریش هم نمیشه کنم تا دستم رو طرفش می برم درد می گیره انگار میگه دست بهم بزنی روزت رو جهنم می کنم حالا جرأت داری بچرخ تا بچرخیم. ببین از چند میلیمتر گوش چه خوردم ها! بیخیال تا ابد که این مدلی نمی مونه عاقبت دستم بهت می رسه نکبت!
دلدردم رفته جاش1مدل کرختیه با مزه اومده که بدک نیست.
به سرم زده کتاب هایی که نمی دونم واسه چی داخل سیستم باز نمیشن رو با دیزی پلیر امتحان کنم. رفیق کوچولوی مثبتیه این فسقلیِ نیمه تازه وارد. میگم من کتاب می خوام کسی نیست چند تا اسم بهم بده داخل اینترنت بجورمشون آیا؟ بچه های اینترنت دیگه نیستن که ازشون بخوام. واقعی ها هم در جریان کتاب خوندن های خرکیه من نیستن. یعنی نه اینکه ندونن. داخل جریانش نیستن. یعنی مدل من کتاب نمی خونن. سارا شاید ولی اون هم تردید دارم اسمی بدونه که بهم بده. باید بلد بشم بدون کمک اینترنتی ها پیش ببرم. اگر بپرسم جواب میدن احتمالا بعضی هاشون ولی بعد از اون شب خوشگله و بعدش هم بعد از مذاکره2شب پیشم با اون2تا گنجشک که از پنجره سرک می کشیدن این داخل دیگه تصور نمی کنم چندان موافق باشن خیلی اطرافشون بپرم. شاید یواشکی از دستم حرصی باشن شاید هم واسه خاطر خشم اون عزیز عزیز تره از دستم ترجیح این باشه که کنارش باشن و همراهش از بی طرف های بی طرف پرهیز کنن. خوب بسه دیگه زیاد روضه نصفه شبانه خوندم الان صبحه و جناب سحرگاه بیات شده معترضه به من که ببین پریسا تو هم عادل نیستی اینهمه شب برات خاطر داشت واسه چی صبح صبح کردی! خوب کوفت! خوب خوب ببین معذرت می خوام اصلا این طوری نیست شب و صبح جفتشون عزیزن به جان تمام ستاره ها راست میگم. خوب باشه دیگه از این مدل هاش نمیگم دلگیر نشو! صبح قهرو ندیده بودم البته شاید هم دیده باشم ولی خاطرم نیست. حالا بیا آشتی کنیم. باهام قهر نکن. صبح با صدای گنجشک هاش که وسط بیشتر شدن شلوغیه ماشین های دست ساز داره کم و کمتر میشه کم رنگ ولی رضایتمند می خنده. گنجشک ها دارن میرن تا سر طلوع فردا پیش از صدای ماشین ها دوباره بیان و آواز مخصوص بیدار شدن صبح و صبحی ها رو بخونن. عزیز های دلم هستن این ها تمامشون.
امروز داخل اصفهان بچه های اینترنتی و نیمه اینترنتی جمع میشن. کاش بهشون حسابی خوش بگذره! هفته آینده هم احتمالا تجمع تهران باشه. باز هم ایشالا بهشون خیلی خوش بگذره!
من همچنان پرینتر می خوام. منتظر تماس یکی از اون هایی هستم که گفت قیمت می گیره و بهم زنگ می زنه. سر این یکی عجله ندارم خیالی نیست بذار مادر بیاد. خخخ شکلک بدجنسی و شکلک تقلب. حسش نیست جزئیات این رو توضیحش بدم. من اینجا کاملا روی شبکه حس نشستم. هر مدلی حسش باشه همون مدلم. الان این مدلی، شب اون مدلی، گاهی هم مدل اتو کشیده و نوشتن های مدل آدمیزاد که فعل و فاعلش مشخصه. البته این سومیه بیشتر به کار زمان هایی می خوره که می خوام از اینجا بزنم بیرون و جا های دیگه پیدام بشه. مثلا محله گوش کن مهمونی. زمان هایی که اونجا پست می زنم. فعلا که اینجام پس همین مدل خونگی و بی سر و ته رو عشقه که حسابی می خوامش. این روز ها حس مهمون شدن و مهمون کردن ندارم. سر کلاس زبان استادم گیر داده بود البته به انگلیسی که رفیق صمیمی هامون کی هستن و رفت و آمد های خونگی با اون ها چه مدلی داریم و اون ها چه مدلی هستن و من گفتم از این مدل رفیق ها ندارم و اون گیر داده بود که حالا در مورد یکیشون بگو. بنده خدا می خواست یعنی می خواد که گفتگوی انگلیسی داشته باشیم باید1چیزی می گفتم دیگه! جالبه که دقیقا این لحظه همین لحظه از این زاویه دید به ماجرا نگاه کردم و تا پیش از این لحظه بهش که فکر می کردم با خودم می گفتم عجب داستانیه عجب عجب! میگم ندارم میگن بگو. و نمی فهمم چه جوریه که دقیقا الان درک کردم برنامه های رفاقتیه1دونه پریسای چیز واسه اون آدم خیالی نیست اون بنده خدا اصرار نداره از رفیق صمیمی های داشته و نداشته بهش آمار بدم فقط منظور گفتگوی زبان بود و هست. دارم آروم واسه خودم می خندم. دلم خمیازه می خواد. تازه1کوچولوش اومدش. چی خواستم بگم یادم رفت این ها رو گفتم آهان یادم اومد سر کلاس استاد در مورد رفت و آمد رفیقانه می پرسید گفتم من ترجیح میدم با رفیق هام خونگی نباشم. نه خوشم میاد برم نه دلم می خواد بیان. رفیق هام رو ترجیحا بیرون از خونه می بینم و جز این اگر باشه راحت نیستم. طرف تعجب کرد. تعجبش دیگه از جنس کلاس زبانی نبود. تعجب از جنس حیرت1آدم. بهم گفت البته به انگلیسی که خوب این طوری تنها میشی! گفتم من عاشق تنهایی هام هستم. طرف نمی دونم قانع شد یا خودش رو قانع کرد چون بلافاصله لحنش از حالت حیرت در اومد و اول1خورده بعدش1خورده بیشتر و تا زمانی که جمله به وسطش برسه کاملا عادی گفت خوب اگر خودت از این وضعیت خوشت میاد که مشکلی نیست. گفتم بله خوشم میاد خیلی هم این رو دوستش دارم. طرف دیگه کاملا عادی گفت پس خوبه اگر راضی هستی.
دلم می خواد برم بیرون. اوخ نه رستوران نه به خاطر خدا فقط تصورش باعث میشه دوباره دلم پیچ بزنه. واقعا دلم نمی خواد ابدا. دلم نمی دونم کجا رفتن می خواد. با کی. به کجا. دلم رفتن هیچ کجا در نظرش نیست. با هیچ کسی. با هیچ کسی از بین این هایی که می شناسمشون. دلم بیرون رفتن می خواد ولی نه جا هایی که می شناسم. و نه با افرادی که می دونم. دلم بیرون رفتن از جلد خودم رو می خواد. که1کسی باشم جز خودم. هرچند زیاد مطمئن نیستم. اگر الان امکانش بود آیا واقعا می خواستم این رو؟ بذار فکر کنم! مثل اینکه نه. پس من چی می خوام؟ دقیقا چی؟ به نظرم یکی از چیز هایی که الان می خوام اینه که سیستم رو خاموشش کنم، بلند شم برم به سر و وضعم برسم، مو هام رو شونه کنم، آخ هوس قهوه کردم، بیخود به سردردش نمی ارزه سر صبحی، پس بیخیال چایی درست کنم، آخ خدا چایی دوست ندارم آخه، نق رو بیخیال، از همون چایی زشت اذیت کن ها که روی من اثر نکرد و همه رو فرستاد روی شبکه حیرت، بعدش هم گل و امتحان کتاب های رمزدار و ادامه تنهایی هام. امروز مادرم بر می گرده. باز هم ماجرا. خدایا مادری واسه چی این کار رو باهام می کنی! اجازه بده بی دردسر دلم تنگ بشه واست و حالش رو ببرم از رسیدنت دیگه! آخ خدا مادری! عزیزه من! زندگی رو زیاد سخت گرفتی. هم به خودت، هم به اطرافت، هم به من! اون قدر سخت گرفتی که شبیه شیرینی زده های دیابتی از مهر مسؤولانه و مسؤولیت های مهر آمیز روانم تهوع گرفته و درمون هم نمیشه. حس توضیح مدل درد و مرضش نیست. شارژ گوشیم هم کامل شد باید برش دارم. از زمانی که دیگه چندان واتساپ بازی نمی کنم گوشیم کمتر فحشم میده. چند روز پیش1کسی بهم می گفت از بین بچه ها داخل اصفهان زنگ می زنه حضور من و باقیه غیبتی ها اونجا باشه. من سکوت کردم. به نظرم شاید خندیدم. خاطرم نیست. ولی مطمئنم چیزی نگفتم. حرفی نبود که بزنم. چیه چشم گشاد می کنی نکنه باید منتظر باشم اون بنده خدا زنگه رو بزنه! برو بابا تو که از من بوق تری. کلا حالش رو ببر که جهان به کام بوق هاست خخخ! ولی پس واسه چی جهان الان به کام من هم هست؟ بوقم آیا؟ خخخ جدی؟ به خدا الان بوق نیستم یعنی در1سری ابعاد خاص از1سری ماجرا دیگه بوق نیستم ولی فقط در همون محدوده. در باقیه محدوده ها همچنان سوپر بوقم. خوب شاید به کام بودن جهان واسه خاطر همون باقیه بخش های بوقیتم باشه. احتمالا سهم این سطحم رفته روی اون بقیه ها و جهان رو کرده به کامم. وایی خدااا خخخ عاشق هجا به هجای این جفنگیاتم که فقط خودم ازشون سرم میشه. هی! بسه دیگه من نوشیدنی می خوام. آخ قهوه آخ نسکافه نسکافه تلخ آخ می خوام می خوام میییی خوااااآاااااآاااااآااااااآااااام خدا می خوام.
-گم شو همین1کار رو مونده کنی. لازم نکرده همون چایی تلخ عجیبه از سرت هم زیاده.
-اه! عوضی!
اون چاییه که اثر نداد شاید لازم باشه به عنوان آخرین راه گیر بدم به قرص. بدم میاد آخه بدم میاد ای خدا بدم میاااااد از دارو درمون و قرص و جفنگ بدم میاد!
خسته شدم نوشتم جفنگ هام هم فعلا موقتا شاید ته کشیدن البته نه کاملا اون ته هنوز مونده ولی خسته شدم بلند شدنم میاد. مو شونه کردنم میاد. به سر و ریختم دست ترتیب کشیدنم میاد نوشیدنی خوردنم میاد گل بافتنم میاد زندگی کردنم میاد. من رفتم. باز میام. فعلا.

ساعت20دقیقه به11شب جمعه. از اون لحظه که رفتم ولو شدم تا نیم ساعت پیش شبیه جنازه رفتم به فنا. از ضرب تشنگی بیدار شدم. شکر که آب یخ بالای سرم بود. پیشبینی کرده بودم این حالم رو. آخ دلم! پرخوریه امروز اذیتم کرده دارم میمیرم خخخ! جدی میگم به خدا حالم خوش نیست آخه1کسی نیست به من بگه واسه چی اینهمه مریضی الان تا صبح می چرخی میگی آخ دلم خدا رو خوش میاد این طوری کار میدی دست خودت آیا؟ کلا الان نسبت به امروز بیدار تر شدم. شبیه حال مستی که بعد از رفعش طرف به خودش میاد. الان بیشتر دارم می فهمم امروز چی شد. فقط چیز خوردن هام نه تمام امروز. آخ دلم آخ دلم آخ دلم الان میرم سیب ترش و لواشک قورت میدم خخخ! خدایا اینهمه خوابیدم واسه چی خوابم میادش؟ دلم می خواد گل ببافم هم خوابم میاد هم دلم درد می کنه هم سرم سنگینه تازه نق زدنم هم میادش! تمرین آوازم کم شده فردا باید1خورده عربده بزنم و درضمن زیادی خودم رو در همه چیز ول کردم باید ببینم کجای ماجرام. ولی امشب نه. امشب خوابم میاد. فردا. از فردا. از اون فردا هایی که معمولا نمیاد خخخ! نه به جان خودم از فردا به حساب های خودم رسیدگی می کنم البته نه تمامش ولی1خورده بیشتر بهش می رسم باقیش بمونه واسه فردا های دیگه اما امشب واقعا زدم خودم رو مریض کردم خخخ! جای مادرم خالی که کلا از همه چیز و همه چیز امروزم هوارش در بیاد. درمیاد. فردا خخخ!روی سینک ظرفشویی خونه رو لاک ریختم الان هر بلایی سرش میارم نمیره. یعنی باید روی سینک استون بپاشم آیا؟ اوضاع بدتر نمیشه آیا؟ خخخ می ترسم از امتحانش. دلم می خواد بلند شم بچرخم و ببافم و خراب کاری راه بندازم و و و و1عالمه دیگه و. اما نمیشه. واسه چی جسمم اینهمه نافرمونه آیا؟ خداجونم انگار زنگ زدم تنظیمات جسمم رفته به ناکجا الان من واسه چی اینهمه ناسلامتی در موجودیت کوک جسمانیم یافت می کنم آیا؟ خخخ چی شد! حس ترجمه نیست به من چه که نفهمیدی من این مدلی عشقمه الان. این لحظه فقط همین شکلی نوشتنم میاد تو هم نمی خوایی نخواه به بهشت که نمی پسندی. عجب داستانیه! عه!
ساعت10دقیقه به11شب. باورم نمیشه یعنی ظرف10دقیقه من اینهمه مزخرف نوشتم آیا؟ آآآآآآآآییییییی دلم! تا1سال آینده از این مدل تفریحات امروزی نمی کنم پدرم در اومد آیی آیی آیی آیی آیی! تازه هنوز ادامهش مونده. چیکار کنم راست میگم مونده دیگه! شکلک حیرت بسیار شدید. من ادامهش رو هم نوشته بودم الان دیدم باقیش نیست! جدی چی شد؟ مگه میشه سیستم آخر نوشتهم رو بجوه؟ حس تفکر نیست اون بخش قورت داده شده رو هم خاطرم نیست1چیز دیگه از جنس همین کلمه هایی که دارم می نویسم می زنم تنگش تا حل بشه. ساعت11شد. بسه دیگه ولو شدنم میاد اگر باز هم اراجیفم گرفت دوباره میام.

سلام. امروز5شنبه5مرداد96هست. من2شب پیش رسما از تمام دسته ها و دسته بندی های اینترنتی انصراف دادم و زدم بیرون. همون شبی که نشستم اون پست اسمش رو یادم رفت رو زدم. همون که جا به جاش می گفتم چه قدر امشب اطرافم ساکته! حس عجیبی بود. هنوز هم عجیبه. از خودم این مدل انتظار نداشتم. امروز صبح1پشت خط تلفن سر1چیزی بهم گفت ملت هنوز اون روی سگت رو ندیدن. خندم گرفت. مثل اینکه خودم هم هنوز اون روی سگ خودم رو نشناختم. 1شناخت و من هنوز نه! به1هم گفتم اینجا هم میگم. به چیزی که هستم افتخار نمی کنم حتی ازش حس رضایت هم نمی کنم ولی من مدلم اینه. اون روی سگ هم دارم که اگر بیاد بالا دیگه هیچ کاریش نمیشه کرد.
از2شب پیش به این طرف دوباره رفتم داخل لاک اینترنتیه خودم. دفعه پیش خاطرم نیست چند ماه طول کشید. از نیمه آبان بود به نظرم تاااا نمی دونم کی که شونه به شونه ها1روز دم عصر کشیدنم بیرون. این دفعه شاید تا ابد طولش بدم. دلم حرف زدن می خواد. خیلی چیز ها دارم که دلم می خواد دسته کم اینجا بشه بگم خیلی زیادن خیلی. دلم حرف زدن می خواد و این دفعه از معدود دفعاتیه که حس می کنم اینجا هم نمیشه تمامش رو بگم و بنویسم. نمیشه. نمی تونم. نمی خوام!
خلاصه زدم بیرون و رفتم داخل لاک و این دفعه در و پنجره ها رو هم بستم که امن باشم. به نظرم2شب پیش شاید با گفتارم شاید هم رفتارم بین دوست هام1دونه از عزیز عزیز عزیز هاشون رو حسابی از خودم دلگیرش کردم. به خدا من همچنان تمامشون رو دوست دارم اون1دونه هم جای خودش رو داره. من فقط دیگه نمی خوام که، … به نظرم رفیق هام خیلی موافق نشدن که پریسای فقط پریسا رو بدون اتصال به هیچ جریانی بخوانش. من هم اصرار نکردم. فقط زدم بیرون.
دیروز صبح1دونه ازشون اومد داخل پیویم. کلی حرف زدیم. دیرتر1اومد. با1تلفنی حرف زدیم. این آدم رو خیلی باهاش تلخ میشم گاهی ولی هر کسی بپرسه صمیمی ترین دوستت کیه بی مکث این میاد روی ذهن و زبونم. به تلفن این1قلم جواب میدم باهاش کلی هم حرف می زنم. دیشب هم2تا دیگه شون از پنجره سرک می کشیدن داخل خخخ! گفتم حسابی دوستتون دارم ولی بیرون نمیام. دیگه نمیام. به خاطر1عالمه دلیل که1دونهش رو هم نمیشه و نمی خوام بگم. فعلا که اینجام. پناهنده تک نفریه نه چندان بی صدای اینجا خخخ!
مشق های اینترنتی دم صبح تموم شدن. خدا کنه خیلی بد انجامشون نداده باشم! امروز1خورده همراه سارا واتساپی زبان خوندم، قبلش تلفنی با1حرف زدم، از جا در نرفتم و شبیه1خورده مونده به اواخرم تلخ نبودم، شاخه های شقایقم که طلسم شده بود رو پیچیدم، بعدش تردید رو بیخیال شدم و، …
امروز صبح1لحظه یواش، … بعدش عمیقا حس درموندگی کردم. اون قدر شدید که، …
-خدا! خدا! خدا!
من در عمرم خیلی صداش کردم خیلی. ولی به عظمت خودش کمتر زمانی خاطرم هست که شبیه اون لحظه در امروز صبح از ته دل از جنس درموندگی صداش زده باشم. چند تا قطره اشک سمج از جنس عجز خالص اومدن پایین.
-خدا! کمکم کن! خدا!
و قسم می خورم که بعدش خاطرم نیست آرامش کی بغلم کرد. شاید موقتی باشه ولی فعلا که هست. امروز1لحظه اوضاعم داشت خطرناک می شد. اون قدر خطرناک که مهار از دستم در بره و خودم رو1دفعه دیگه حسابی وسط1کلاف سردرگم گرفتار کنم و1هفته شاید هم بیشتر روانم بره به فنا و تقصیر خودم بود اگر این طوری می شد. این طوری نشد. خدایا شکرت!
بعدش زبان خوندن هامون تموم شد. بعدش به سارا گفتم باید برم جایی و حل تمرین های وورکبوک باید بمونه واسه زمانی که برگشتم. بنده خدا سارا هم روی دیوار کی یادگاری نوشته. هم درس واتساپیش شدم من که خخخ! طفلک سارا! جدی میگم گناهی شد!
خلاصه من بودم و تردید. بیخیالش باید برم باید! پریدم1دوش سریع السیر گرفتم و قبلش1زنگ واسه خاطر جمعی زدم و قبل ترش1زنگ واسه خاطر جمعیه بیشتر به مادر زدم و برو بریم. من امروز تنها و کاملا بدون همراه رفتم جایی که هر کدوم از اطرافم اگر می دونستن امکان نداشت اجازه بدن تنها برم. مادرم می گفت صبر کن میام با هم میریم و اصلا ولش کن واسه چی می خوایی بری مگه چی شده! بقیه ها هم چیزی نمی گفتن فقط همراهم می شدن و به جای من، … ولی امروز قرار نبود هیچ کدوم از این ها باشه. ترس همراهم بود و یواشکی توی گوشم می خندید.
-محض خاطر خدا خفه شو می دونم خیلی معرفت داری و پا به پامی ولی فعلا فقط خفه شو!
من و ترس یواشکی با هم رفتیم، رسیدیم، منتظر شدیم، اولش از دیدنم که تکی رفته بودم حیرت کردن، بعدش مجبور شدن با خودشون کنار بیان، بعدش تردید داشتن باهام چیکار کنن، بعدش خودم ماجرا رو گرفتم دستم و رفتم جلو، بعدش هم در جواب پرسش اصل کاری که گفت می خوایی صبر کنی با همراه بیایی تا، … وسط کلامش پریدم و گفتم نه ممنون همین الان حلش می کنیم. طرف هم موند چی بگه و عاقبت با خودش کنار اومد و گفت بگم بیان کمکت کنن؟ گفتم نه لازم نیست و در جواب تردید موقرش که نمی دونست باید چه رفتاری کنه که درست باشه خندیدم و گفتم بینا ها معمولا شبیه شما این مدل مواقع می مونن با ما چیکار کنن. چیزی نیست تردید نکنید خودم درستش رو واستون توضیح میدم. بنده خدا اصل کاری کلا ضربه شد. کار انجام شد و برگشتم خونه. حالا موندم فردا چه مدلی مادر رو آگاهش کنم. هیچ خوشش نمیاد اصلا ابدا. از نظر ایشون من باید بهش می گفتم. باید خیلی کارها رو نکنم. باید کمتر اشتباه کنم ولی من از امروزم حس رضایت داشتم. از این اشتباه کردنم، از اون رفتنم، از تنها پیش بردنم و از بی همراه و بی تأمل و بی پرسیدن و بی تردید حلش کردنم عمیقا حس رضایت داشتم. از اینکه به وضوح تفاوت بینش ها رو در زمان ورود و خروجم حس می کردم عمیقا خوشم اومد. چنان بهم خوش گذشت که به محض رسیدن به منزل زنگ زدم و خودم رو به1وعده غذای حسابیه بیرون مهمون کردم. گرسنه نبودم. از سر هوس دلم خواسته بود این کار رو کنم. غذای بیرون رو هم مدت هاست مدت هاست که دیگه چندان دوست ندارم. مخصوصا فست فود که خداییش کابوس معده نازک نارنجیم شده. فست فود رو بیخیال شدم و سفارش سلطانی با دوغ و سالاد فصل دادم و البته1دونه نوشابه.
-همه این ها رو می خوری یا نه! نمی تونی میمیری از دلدرد و باقیه متعلقاتش.
-می دونم! دلم خواستشون!
-این ناپرهیزی پدرت رو درمیاره.
-می دونم. گاهی لازمه آدم پدر خودش رو دربیاره. کیف میده گاهی اون قدر واسه خودت از سر خوشی بخوری که دلدرد بشی. مسخره هست ولی کیف میده.
امروز زندگی خیلی بهم خوش گذشته. هرچند حسابی دردم اومد، درد جسمی، کاملا جسمی، اون قدر که چند تا آخ کوچولو و1دونه1خورده بزرگ تر ازم درآورد، ولی حسابی خوش گذشت بهم. امروز من کاملا خودم بودم. فردا مادرم از سر دلواپسی بدون اینکه بدونه امروز رو کوفتم می کنه ولی بیخیال. باز هم سعی می کنم حس و هوای امروزم رو براش بگم. اگر درک کرد که چه بهتر. اگر نکرد خیالی نیست. من1امروز داشتم که حسابی درش بهم خوش گذشت. امروزی که داخلش حسابی خودم بودم. خودم بدون کمک های جبری، بدون دلواپسی ها و ملاحظات همیشگی، بدون تکرار های تاریک همیشه. اگر چند تا دیگه از این امروز ها داشته باشم زندگی از این که هست بهشت تر میشه. چند تا یعنی هرچه بیشتر. تا زمانی که برسه به تعداد روز های باقی مونده عمرم. تا زمانی که همیشه و هر روز من خودم باشم. کاملا خودم. حس خوبیه. خیلی خوب. تماشام کن اینجا نشستم به نوشتن و بنده خدا سارا اون طرف احتمالا منتظرم مونده. هی! اثرات رفتن امروزم جسمم رو داره اذیت می کنه. میشه من امروز تمرین زبان ننویسم آیا؟ خخخ این تنبلیه بد ذاتانه هم جزوی از خودمه. سارا می دونه که من حسابی پلیدم. به روی من نمیاره آگاهیش رو ولی می دونه. پس بیخیال. هی سارا! معذرت می خوام ولی من واقعا پلیدم. این هم1بخش از خودمه. مدل دیگه ای نمیشه باشم. یعنی میشه ولی واقعی نیست. این من هستم. بد، بی نظم، بد جوهر و اگر لازم بشه پلید! حسابی پلید! ولی1چیز های مثبتی هم در موجودیتم هست. خودم می دونم که هست و بهشون افتخار می کنم چون بزرگن و با ارزش. نگهشون می دارم واسه خودم و از خدا می خوام کمک کنه که حفظشون کنم. اومدنم رو به سارا اطلاع داده بودم ولی بهش گفتم1خورده دیر تر درس بخونیم. سارا الان پیام داد که خودش هم داره کتاب می خونه. من نق زدم که درسه بره واسه صبح فردا. سارا گفت باشه. این بنده خدا خداییش بد گناهی شده از دستم! الان اینجا نشستم به نوشتن. وسط اراجیف نویسیم1چرخی در محدوده وظیفه زدم و دیدم همه چیز آرومه.
اینجا1عالمه چیز نوشته بودم که پاکش کردم و محوش کردم و حیف شد چون واقعیت این روز هام بود ولی به نظرم ترجیح بدم اینجا نباشه.
اوخ جدی سرم چه سنگین شده! کلا سنگین شدم. هم پرخوری کردم هم پرخوری کردم هم آآآییی آیی آیی آیی! من برم1کوچولو دراز بکشم. بعدش هم اگر حسش بود1دونه عکس دیگه بفرستم داخل اینستام. قبلش هم به قعر تفکر بپرم تا بفهمم این رو در آن سوی شب منتشر کنم یا اینکه شبیه خیلی دیگه از نوشته های پیش از پایان قصه بنویسم و بعد جیرینگی فایلی پاکش کنم بره!
راستی وسط خرید های آخریم که از استاد کرده بودم1بسته دیگه برگ مارگیریت پیدا کردم که حسابی مایه خجسته احوالیم شد. حالا که مشق اینترنتی ندارم1خورده گل ببافم و موجودیتم برق بی افته خخخ! ولی فعلا نه. این لحظه فقط می خوام سر بذارم روی این بالش کوچیکه که سمت چپ من ولو شده و انگار داره صدام می زنه و هرچند خوابم نبره ولی چشم هام رو ببندم و1لحظه آروم بگیرم بلکه این درد خفیف ولی اعصاب خورد کن دست از سر و گوشم برداره اه نکبت بهش بزنن ول کن نیستش که!
داره6میشه. من ولو بشم ببینم با این خط خطی هام چیکار میشه کنم.
آهایی عصر تو خیلی با حالی! هی زندگی بیا نازم کن می خوام چرت بزنم. آخیش آره آره همین طوری ادامه بده خوشم میاد خیلی خوشم میاد!
ایام به کام!

ساعت حدود های1نیمه شب نشستم به مشق. تکلیف انجام دادم و بسیار کند و از اینجا به بعدش چه خوابم میاد! در بالکن فسقلی بازه و صدا های نیمه شب شبیه همیشه میاد. و با وجود اینهمه صدا امشب، چه قدر جهان ساکته! چه قدر جهان اطراف من ساکته امشب! صدای1قهقهه از بیرون. صدای1دستگاه بزرگ از نمی دونم کدوم ساختمون اداری. صدای موتوری که رد میشه. صدا های پارک. صدای قیژ قیژی که شاید مال1وسیله داخل پارک باشه شاید هم نه. صدای1عالمه ماشین از دور تر ها سر خیابون. و با اینهمه صدا، چه قدر ساکته امشب جهان اطراف من! در سکوت جهان اطرافم شنا می کنم. شعری که این هفته داخل انجمن واسم تشویقی گرفت رو مرور می کنم و در آخرین لحظه از انتشارش در اینجا فعلا منصرف میشم. امشب حس انتشار شعر نیست. امشب حس حرف زدنه فقط حرف از همین بی محتوا های پراکنده که دارم می نویسم. حس سر خط رفتن نیست همین طوری پشت سر هم قلم قاطی نوشتنم میاد. امروز رفتم پرینتر بخرم پیدا هم کردم طرف دستگاه رو آورد درست لحظه فاکتور زدن منصرف شدم گفتم بعدا میام. آخه سرشون شلوغ بود و آخه می گفت باید بری پایین زیرزمین تعمیراتیه یاد بگیری و آخه وسط شلوغی نمی شد من هرچی دلم می خواست سؤال کنم و طولش بدم و آخه فقط می خواست روشنش کنه و تحویل بده که خودم یا با کمک پایینی ها یاد بگیرم و آخه اصلا دلم نخواست حرفیه؟ عوض اون پرینتر گنده که مطمئن بودم میارمش خونه و به تیرش وسط گرمای اینجا زدم بیرون1دونه لاک طراحی از اون سوزن دار هاش خریدم اومدم خونه. رنگش مشکیه. مجسم می کنم برق مشکیش رو. یادش به خیر دیدن های نصفه نیمهم! یادش به خیر! چه قدر جهان اطرافم امشب ساکته! گوشیم کنار دستمه و همین الان داخل واتساپ گروه نماد پیام داشت. شب آروم تر شده. صدا ها کمتر شدن. چه قدر جهان اطرافم امشب ساکته! ساعت2دقیقه از1گذشت. این فایرفاکس پدرسوخته باز وبویسومم رو خورد! این ویروسه بیچارم کرد نکبت لعنتی خدا به1خیر بده که به دادم رسید و حلش کرد وگرنه از دست این ویروسک عوضی روانی می شدم. دلم اجرای عادتی رو می خواد که واسه ترکش خودم رو1000تومن1000تومن جریمه می کردم. سعی می کنم با میل به اجرای مجددش بجنگم. امشب داشتم انجام وظیفه اینترنتی می کردم که خوردم به1چیزی. ارزش توقف داشت.
اگه می خواهی دوست داشتن رو بهتر یاد بگیری ، باید از دوستی که بیشتر از همه ازش متنفری شروع کنی. نیکا 7 -ساله.
متوقف شدم و بهش فکر کردم. اونی که ازش متنفرم دوست نیستش که! آدم از دوستش که متنفر نمیشه. اون که ازش متنفر میشیم دشمنه پس چه مدلی میشه ازش شروع کرد تا عشق رو یاد گرفت. کجایی نیکای7ساله؟ بیا به ما آدم های بزرگ و به خیال خودمون عاقل و کامل امروز یاد بده. بد جوری نابلدیم نیکا. وسط خشم ها و نفرت ها و قهر ها و تاریکی هامون غرق شدیم. بیا توضیح بده و توجیهمون کن. بیا دست های سردمون رو بگیر از اینهمه شب بکشمون بیرون. بیا یادمون بده از کجای نفرت هامون باید شروع کنیم عشق رو. نیکا اینکه امشب خوندم مال سال90بود. نمی دونم چند وقت قبلش هم نظرت این بوده. الان سال ها از نظرت گذشت. تو هر جا هستی الان بزرگ شدی. دنیات بزرگ تر شده و پر پیچ و خم تر و ای کاش سیاه تر نشده باشه! کاش هنوز نظرت این باشه! کاش تونسته باشی عاشق بمونی نیکای کوچولوی عزیز! کاش تونسته باشی از سر نفرت های دلت شروع کنی به پاک کردن و عاشق بودن تا انتهای شب! نیکا برام دعا کن! برامون دعا کن! برای دل های شب زده ما دعا کن! نیکای دیروزی! معلم کوچولوی درس عشق! واسه امشب های ما، واسه امشب های من دعا کن! ساعت1و10دقیقه نیمه شب! چه قدر جهان اطرافم امشب ساکته! خوابم میاد! چه قدر آروم و ساکت و ساکن خوابم میاد! دیگه نمی تونم! واقعا خستهم. شب به خیر!

سلام باز اومدم. خوب چیکار کنم حرفم میاد خخخ! میگم من دلواپسم1خورده. راست میگم دلواپسم. آقا من از حجم مخم زیاد مطمئن نیستم می ترسم کاری رو که انجامش نمیدم از خاطرم بره. الان درگیر گل شدم مهره بافی نمی کنم می ترسم فراموشم بشه. این1خورده هنر رو هم که باید بنویسم بزنم اینجا خاطرم جمع بشه هر دفعه میرم بنویسمش1چیزی میشه که نمیشه که بشه! چیکار کنم به خدا این روز ها کلا شب و روزم مشخص نیست. تقصیر خودم هم هست از بس بی نظمم. هرچی اون لحظه دلم بخواد رو انجامش میدم و باقی می مونن در نوبت فردا خخخ! راستی شاید امروز برم پرینتر بخرم یا ببینم یا نمی دونم چی. نیازم اونهمه نیست خسیسیم میاد ولی این دفعه واسه پرینت گرفتن از1دونه فایل دقیقه90ی شدم و هیچ خوشم نیومد. من پرینتر می خوام. البته1دونه دارم ولی از این جوهر افشان هاست. کارش عالیه ولی جوهرش وحشتناک گرونه و اگر2ماه استفاده نشه خشک میشه و باید پوله رو انداختش دور اینه که بیخیال پرینتره شدم و می خوام برم1دونه لیزریش رو بخرم. دلم رنگیش رو می خواد ولی قیمتش حالم رو گرفته و به نظرم سیاه و سفیدش واسه من به صرفه تر باشه! شکلک ناراضی شکلک نق شکلک بیخیالش های جبری شکلک همچنان نق!
اون آقاهه که استاد انجمن2شنبه هاست بهم گفت1زمانی1سری از نوشته هات رو بیار ببینیم چیکار میشه واسشون کرد ولی نگفت چه زمانی. به نظر شما خودم زمانش رو مشخص کنم و همین یکی2هفته واسش ببرم آیا؟ جدی نمی دونم. اگر ببرم می ترسم اون ها با خودشون فکر کنن عجب عجله داشت تا1اشاره کردیم پرید. اگر نبرم می ترسم واقعا منتظر باشه و با خودش و خودشون بگه و بگن عجب شل و وله انگار نه انگار باهاش بودیم و از این چیز ها. حالا من چیکار کنم؟
برای دفعه نمی دونم چندین دهم رفتم تکبال رو ویرایش کنم تا1جاییش هم رفتم و باز متوقف شدم. هنوز آدم حسابی نیستم. ولی به نظرم اگر دوباره خوابم نبره1کوچولو دارم آدم حسابی میشم. هنوز مونده اما انگار1قدم فسقلی رفتم پیش خخخ! نشون به اون نشونی که الان از دفعه های پیش که می گفتم بیدارم بیدار تر هستم.
واسه ظهر کدو سرخ کردم و نفهمیدم حواسم کدوم بهشتی رفت که کم مونده بود بسوزونمش ولی به خیر گذشت. بادمجون های فردا رو نصفه نیمه ول کردم زیرش رو خاموش کردم اومدم کنار. حس ادامه پختن نبود به همین سادگی به همین خوشمزگی. الانه که مادری بیاد و بگه ای مادر و و و و و و….. غیره خخخ! خاطرم باشه بهش بگم چند تا عکس از مهره بافی هام رو بفرسته واسم می خوام شوت کنم داخل اینستام. شکلک مرض جدید. تا واسم کهنه نشده باهاش خوشم. چیه خوب مگه بده خودم به این مدلم معترفم؟ تو هم دلت می خواد از کشفیات جدید اطرافت لذت ببر اینقدر خوبه! به جای اینکه به من چپ نگاه کنی حالش رو ببر. عجب داستانیه! عه!وایستید ببینم واتساپم چیچی میگه الان میام. امروز کلا حس واتساپ نیست و تصور می کنم تا اطلاع ثانوی دیگه حسش نباشه. اینجا1چیزی نوشته بودم منصرف شدم پاکش کردم خخخ. اوخ واتساپ بخونم الان میام الان میام!
اومدم. داخل تلگرام1پیام واسم اومد که دقیقا جواب سؤال یواشکیه ذهنم بود. انگار مخم رو خوند و تمام قد تأییدم کرد که درسته برو که خوب میری. راستی این کانال های تلگرام واسه چی اینهمه بی ادب هستن آیا؟ بدون اجازه عضوم کردن و تلگرام ما نابینا ها هم که حال و روزش معلومه بلد نیستم خودم رو از عضویت نجات بدم و اعصابم هموار شده از دستشون. واقعا که! درضمن واسه کانال هایی که دوست دارم جزوشون باشم هم بلد نشدم پیام بفرستم. بیخیال ولش کن من عکس مهره بافی هام رو می خوام واسه اینستام.
کلاس زبان با سرعت نور داره پیش میره و طفلک من! این هفته کم جنبیدم. این هفته1سری تکلیف دارم که باید سفت تر بچسبم به انجامش تا تمومشون کنم. مشخص نیست تا کی دستم به انجام تکالیفم برسه هر آن احتمال میدم که دیگه مهلتش واسم نباشه پس باید بجنبم تا ناتموم از طرفم رها نشده باشن! ترجیح میدم در مقابل خودم سرم بالا باشه. باقیش هم خدا به همراه توانا ها!
خوب دیگه بسه من رفتم فعلا گل ببافم تا بعدا به کوه کار های نکرده لازم الانجامم فکر کنم خخخ! حالش رو ببرید که زندگی حسابی قشنگه!

سلام صبح به خیر. خدایا ببین چه روز دلیه! کلا دوست دارم این صبح رو! البته اگر کلاس زبان نداشتم و دسته کم زبانه رو دیشب خونده بودم خوب بیشتر دوستش داشتم ولی خخخ! دیروز خوب شروع شد ولی سنگین گذشت که البته تقصیر روز خدا نبود تقصیر خودم بود. اول صبح حالم گرفته شد از ولش کن بیخیالش، بعد از ظهر هم چنان به شدت از جا در رفتم که حتی نمی شد هوار بزنم فقط می نوشتم و با همین نوشتن داخل واتساپ چنان شلوغ کاری راه انداختم که بنده خدا بقیه ها، بعدش هم پرهیز از این مزخرف ها رو یادم رفت و در نتیجه حضرات سردرد و سرگیجه تشریف فرما شدن و بعدش، … بیخیال گذشت رفت. مثبت ها رو عشقه. دیروز داخل اون انجمنه1عالمه تشویق شدم، دیروز رفتم آب بازی، دیروز روز خوبی بود، من خوبم، همه چیز آرومه، کلا جهان رو خدا رو عشقه. دیشب1بهم گفت حرصی شدن های دیروزم منطقی نیست. در کمال صداقت بهش گفتم تا حالا به منطقی بودنش فکر نکردم. 1معتقده که در کل بیخیال این مورد و بیخیال باقیه موارد.
دیشب حس کردم چه قدر خوابم میاد. شبیه کسی بودم که1ساااال یا بیشتر پیاده از سربالایی رفته بالا و دیشب1جور حس رسیدن داشتم. شونه هام سبک شده بودن از همه چیز های قصه. دیشب قصه تموم شد. خدایا شکرت. انگار جهان قصه چرخید1دور کامل زد و واسه من برگشت سر جای اولش. دیشب حس کردم میشه فرض کنم دفعه اوله که وارد قصه شدم. میشه از همون قدم اول فقط تماشا و تماشا و تماشا کنم و داخل قصه نباشم. انگار1فیلم تکرار شده رو دارم از اول تماشا می کنم و می دونم بعدش و وسطش و آخرش چی میشه پس واردش نمیشم و سفت در جایگاه تماشاگر باقی می مونم. دیشب حس کردم واسه من داخل این قصه میشه که همه چیز از اول باشه. فقط تماشا. وحشتناک دلم1لحظه هایی پریدن وسط صحنه رو خواست دیشب اما فعلا که نپریدم خخخ. مطمئنم که منفی مثبتم از دیروز های قصه به این سادگی نمیره ولی می دونم که اگر بخوام میشه که واسه من، فقط واسه خود من، همه چیز از اول باشه. اولش سخته خیلی سخت شبیه دیشب. اما به نظرم میشه که بشه. کاش لازم نمی شد ولی، … زندگی تجربه هست و گاهی عمل به درس های تجربه شبیه زبان خوندن سخت و چیزه خخخ!
با تمام این ها من واقعا حس سبکی می کنم. از شما چه پنهون، شونه هام سنگین بودن از گرد و خاک. از حس تاریکی و از اینکه زمان های توقف و تأمل حس تقصیر. خسته شده بودم از این ای کاش های موریانه صفت. ای کاش فلان جا از سر نارضایتی فقط سکوت می کردم و سکوت. بدون هوار بدون حرف بدون هیچ ماجرایی فقط یواش و بی دردسر شبیه دیشب می کشیدم عقب. آخ از این ای کاش ها! اذیتم می کردن. حالا دیگه تموم شده و من حس می کنم اندازه1پر سبک شدم. خدایا شکرت! شکرت که به شونه هام و به شب هام رحم کردی! خداجونم چه قدر دوستت دارم. حالا1چیزی! یعنی میشه که من بچه مثبتی باقی بمونم و تماشاگر خوبی باشم آیا؟ اوخ اعتراف می کنم که بدجوری سخته. خوب چیه سخته دیگه خخخ! خدایا کمکم کن! بسه دیگه چه قدر من حرف می زنم! می زنم که می زنم دلم می خواد بزنم ای بابا! اصلا اینجا30برابر هم حرف بزنم خیالی نیست. اینجا رو دوست دارم. اینجا رو دوست دارم امروز صبح رو دوست دارم خدا رو دوست دارم کلا شبکه مثبت خورده وسط ملاجم دوست دارم دووووووست دارم خداجون شکرت از بس می خوامت خل شدم خخخ! اوخ به جان خودم دیرم شد الان جا می مونم خیر سرم8باید سر کلاس باشم دفعه پیش شانس آوردم استاد دیر رسید وگرنه غیبته رو خورده بودم هیچ چی هم نخوندم و… دیگه چیچی بود؟ خخخ شکلک حیرت از پر حرفی های خودم! شکلک رضایت. شکلک آخ جون!
امروز باید این شاخه شقایق رو تمومش کنم و بپرم سر سنبل ها و چسب حرارتی و شاخه گندم و باز هم آخ جون! از اون آخ جون های بلند که به هوار می خوره و حنجره رو قلقلک میده. راستی کنفرانس آواز هم داشتم این هفته. استاد میگه عالی هستم. خودم هم زمان هایی که صدام رو ول می کنم خوشم میاد. آوازه غمگین بود و من از فشار ای کاش های موریانه صفت کم مونده بود گریهم در بیاد. ولی ای کاش ها تموم شدن. دیگه تموم شدن و مطمئنم این دفعه وسط آواز گریهم نمی گیره. تا زمانی که1قصه دیگه البته نه از جنس این دفعه ای با خودش ببردم و نق زدن هام رو شامل بشه خخخ! دیگه واقعا دیرم شد اگر زمان داشتم همچنان می نوشتم ولی زمان نیست و باید بجنبم.
خدایا شکرت! خدایا می دونی که بد می خوامت! خدایا ایول خدایااااا می خوامت می خوامت میییییی خواااااااامت!
شاد باشید!

شب4شنبه. از هفته پیش تا الان منتظرشم. حالا اومده و من بیدارم بدون اینکه بدونم دقیقا واسه چی. شب آرومیه. حتی نسیم هم نمیاد. فقط هوای ساکت شبانه و عطر شب بو و من که به شدت گرممه. شاید از شدت استرس و انتظار. می خوام در و پنجره رو ببندم و گرما رو بسپارم دست کولر تا به حسابش برسه ولی در اون صورت عطر شب بو و صدا های شب هم همراه گرما می مونن پشت در بسته و خوشم نمیاد. اینجا نشستم و گیج می خورم. گل کریستالی بافتم و کتاب های بی محتوا خوندم و چرت زدم و چایی گیاهی خوردم و خوردم و اونقدر خوردم که احساس گیجی و بی حسی می کنم. این وامونده لعنتی قرار نبود گیجم کنه تأثیرش رو می گفتن1چیز دیگه بودش واسه چی روی من این مدلی اثر کرده؟
ساعت داره به11می رسه. خواب کلا نیست. از پارک رو به رو صدا های خفیف تفریح مردم میاد. دور تر ها1جیرجیرک تابستونی هم داره می خونه. صدا های شب آروم و دور میان و گوش هام رو نوازش می کنن. سر شب با1در مورد خوابی که دیده بودم حرف زدم. بعدش1ازم بیشتر توضیح خواست. بعدش من زدم زیر خنده و براش گفتم. بعدش1دلش سوخت به نظرم. بعدش باز توضیح خواست و من دیگه نتونستم فشار های این اواخر رو شبیه همیشه زیر نقاب خنده های اعصاب خورد کنم جا بدم. زدم زیر گریه. واسه چی گریه های من به آدمیزاد نرفته اینهمه اشک زمان هایی که گریه می کنم واقعا کار دستم میده. نمیشه جمعش کرد تمام صورتم و زیر چونم و دستی که باهاش پاکشون می کنم و اگر اصرار کنم آستینم خیس میشه. واسه چی اشک های من زمان گریه کردن هام اینهمه زیادن؟ سر شبی هم گوشی دستم بود و چسبیده به صورتم. گوشه گوشیم خیس شد. بعدش1نتونست صحبت کنه. کسی اومد پیشش. من بعد از قطع تماس1خورده دیگه گریه کردم بعدش بلند شدم رفتم سر گل سازیم. داخل واتساپ هم1کوچولو مسخره بازی درآوردم بلکه استرس امشب از سرم بپره ولی نپرید. بالای20دفعه از سر شب تا الان گوشیم رو برداشتم که1پیام بدم بپرسم فلانی کجا هستید چی شد عاقبت؟ ولی نکردم. باز گوشیم رو زدم کنار همراه وسوسه آزار دهنده پرسیدن هام. نباید بپرسم نباید بخوام نباید. هی اصلا که چی به من چه! این رو از اون هفته به خودم میگم و الان می بینم اثر نکرده در آرامش بخشیدن بهم. گوشیم بی صدا و آرومه. گذاشتمش کنار دستم و بی خودی منتظرم. ته دلم1حس مزخرفی بهم میگه انتظارم بی خوده ولی دست بردار نیستم. همچنان منتظرم. کلا شبیه جنونم کاریش هم نمیشه کرد.
ساعت از11گذشت. من دلم تفریحات می خواد. که بلند شم درستش کنم و بزنم به جهان سر گیجه و بیخیالی. ولی عقل مزاحم امر می کنه که بشین سر جات اراجیفت رو بنویس و بیخیال شو. دلم اصرار می کنه و عقل شبیه تمام این اواخر واسه خلاصی از این جنگ مسخره میگه امشب دیره. باشه واسه فردا عصر. امشب نه! دیر وقته. حس و حالش نیست باشه فردا. فردا! شبیه تمام این اواخر بهش گوش می کنم. با اینکه تردید دارم به شدت تردید دارم فردا هم تفریحاتی در کار باشه بهش گوش می کنم. میشینم سر جام به نوشتن های بی سر و ته که مشخص نیست از کجا شروع شده و کجا تموم میشه. صدای واتساپم درمیاد و بی اختیار به شدت از جا می پرم. مال گروه نماده و بازش نمی کنم. این رو که نمی خوامش که! اه! پس واسه چی نمی زنه اون بوق کوفتی که به این انتظار نکبت خاتمه بده؟ هی بیخیال اصلا من که خیالم نیست کلا من کجای این جریانم چیش به من می رسه به من چه! اصلا کی گفته من منتظرم بدونم چی شد! اصلا من کجا منتظرم! اصلا واسه چی باید خیالم باشه! البته که خیالم نیست! آره بابا من خیالم نیست! واقعا خیالم نیست! آخه به من چه! من که خیالم نیست! من خیالم نیست! خیالم نیست! اشک بهم زهرخند می زنه و صورتم رو خیس می کنه. اصرار می کنم. من خیالم نیست. من خیالم نیست. خیالم نیست خیالم نیست به من مربوط نیست من خیالم نیست! چند تا قطره اشک می چکه روی سیستمم. سرم رو می کشم عقب و اشک ها راه می گیرن تا زیر چونم. بلند میشم. آب می خورم. بر می گردم پشت سیستم و لحظه هام رو می نویسم. دلم می خواد ایمیل بفرستم. دلم می خواد واتساپم رو باز کنم و بپرسم چی شد. دلم می خواد، …
چندتا جوونک شلوغ از خیابون رد میشن و صدای خودشون و موتورشون آرامش شب رو خط میندازه ولی خوشبختانه رفتن تا به باقیه خوش گذرونی های شلوغشون برسن. کنار دستم1دونه سیب سفت و ترش از اون ها که دوست دارم هست. احساس منگی می کنم. این چاییه چی بود من خوردم! عجب کاری کردم این واسه چی اثرش روی من این مدلیه؟
ساعت11و20دقیقه هست. تا12منتظر می مونم ولی فقط تا 12نه بیشتر. این رو به دلم امر می کنم و می دونم که روی این امرم نمی مونم. می دونم که نمی مونم. شب آهسته به التهاب یواشکیم دست نوازش می کشه. نکن درد می گیره. درد داره! درد دارم. شب لبخند می زنه. از اون لبخند های آرامش. چندتا نفس نیمه عمیق می زنم. آروم تر میشم. سعی می کنم همراه شب قدم آهسته پیش برم. اون پایین داخل خیابون1ماشین با چندتا تک بوق پشت سر هم1نواختیه صدا های آهسته شب رو کثیف می کنه. کاش دیگه ادامه نده! مثل اینکه رفت. از بیرون1نسیم خیلی خیلی خفیف میاد. عطر شب بو انگار منتظر1بهانه از جنس1نسیم خفیف باشه می زنه داخل. ایول! ایول جفتشون! نسیم و عطر شب بو! ایول شب! قرار بود فردا همراه برادرم بریم به ارتفاعات و ملحق بشیم به مادر. عوض شد و نمیرم. برادرم هم نمیره. خاله این ها میرن و من دلم نخواست قاطیه شلوغیه اونجا بشم. دوباره گوشیم صداش در اومد. باز هم از نماد. حال کلافه شدن ندارم. سیب کنار دستم رو لمس می کنم. سفتیش رو دوست دارم. مزهش رو تصور می کنم. دلم می خواد1گاز بهش بزنم. حسش نیست. نمی دونم اثر این چاییه هست یا اثر بی حسیه حاصل از دلواپسی یا خستگی های حاصل از پلکیدن های امروزم.
ساعت11و25دقیقه هست. می خوام باز گل بسازم. حسش نیست بلند شم وسایلم رو از روی اپن بیارم اینجا. کاش خوابم می گرفت! خوابی در کار نیست. یکی اون دور ها شاید از پارک رو به رو سوت می زنه. داره خوش می گذره بهش! ایول! دلم خوش گذرونی می خواد ولی نمی دونم از چه جنسی! این لحظه نه حس سفر هست نه حس خوش صحبتی داخل واتساپ هست نه حس پارک و خوش گذرونی. این لحظه نمی دونم چی بهم کیف میده. شاید1اتفاق خوب نصفه شبانه که نمی دونم دقیقا چیه. شاید هم1رؤیا که فقط از نظر خودم مثبته از اون رؤیا های مسخره خطرناک که تا عمر دارم واسه کسی تعریفشون نمی کنم چون مثبت دیدنشون از استاندارد های عاقل ها حسابی دوره ولی من که عاقل نیستم.
دور تر ها1بچه کوچولو گریه می کنه. کاش ببینن چشه و به دلش برسن تا دیگه گریه نکنه! گریه بچه ها رو دوست ندارم. دلم نمی خواد با بچه ها سر و کار داشته باشم اصلا دلم نمی خواد ولی اذیت شدنشون اذیتم می کنه.
چند لحظه از نوشتن متوقف میشم. خمیازه نصفه نیمه ای که متوقفم می کنه از جنس خواب نیست. ای کاش بود! باز هم واتساپ. جواب1بلاتکلیفیه کوچولو بهم رسید و رفتم کاری که باید رو انجامش دادم و دوباره برگشتم سر نوشتن های بی اول و آخر اینجا. چندتا مرد اون بیرون دارن حرف می زنن و رد میشن. چی دارن میگن! مشخص نیست! صدا هاشون نزدیک نشده دور و دور تر میشه.
ساعت11و40دقیقه. صدا های شب رو چه دوست دارم! همین طور عطر شب بو و نسیمی که از بس خفیفه به خیال می زنه. گوشیم رو آهسته برمی دارم و می ذارمش کنار. آماده میشم که ولو بشم و زیر نوازش های شب و لالاییه صدا های شبانه و عطر شب بو بخزم وسط بغل خیال و اون قدر تاب بخورم که خوابم ببره. اون حس مزخرف که بهم می گفت انتظارم فایده نداره قوی تر شده و نمی فهمم واسه چی با قوی تر شدنش من اون اندازه که تصور داشتم فشار تحمل نمی کنم. انگار سِر شدم. شاید هم چون ته ضمیر ناخودآگاهم تصورش رو داشتم. شاید هم، …
ساعت11و45دقیقه. بلند میشم. آب می خورم. چاییه سرد شده و یخ کردهم رو برمی دارم و سر می کشم. تلخه و تلخه و تلخ. تلخیش لذت بخش نیست. برعکس قهوه. برعکس شکلات تلخ. بدم میاد از تلخیه این. با انزجار تا تهش رو سر می کشم. حالم بد میشه ازش. نمی فهمم واسه چی می خورمش. اعلان اینستاگرامم صداش در میاد. تازگی نصبش کردم و دارم یادش می گیرم. چون جدیده ازش خوشم میاد. دلم می خواد می شد بیشتر داخلش پست بزنم ولی عکسیه و زیاد نمی تونم. وارد صفحه اینستا نمیشم ببینم چی شده. این چاییه وحشتناکه. مورمورم میشه از تلخیش. سردم میشه از، … از چی! نمی دونم. نه دروغ نمیگم1خورده می دونم ولی نمی خوام بگم. نمی تونم بگم نمیشه بگم نمی خوام بگم. از پارک رو به رو صدا های جیغ و داد های از جنس خوش گذرونیه بچه ها میاد! خوشم میاد از این صدا ها که دور هستن و ملایم به گوشم میاد به خاطر فاصله. خوش بودن ها بهم حس مثبت میده.
ساعت11و50دقیقه. خستهم. حس می کنم جلوی چشم هام نور های خط مانندی میاد که حرکت می کنن. بچه که بودم از این ها زیاد می دیدم شب ها و باهاشون بازی می کردم. حالا فقط زمان هایی که خیلی خسته باشم یا زمان هایی که سرم ضربه بخوره از این ها میاد. الان2تا عطسه خیلی شدید زدم که جلوی چشم هام از این ها اومد نمی دونم واسه چی. عطسه چه ربطی داره به این ولی خوب اومدش دیگه! خستهم ولی خوابم نمیاد! دلم می خواد به یکی از بچه ها بگم فردا بریم تفریح ولی نمیگم. طرف گفت خواستی بری بهم بگو ولی2دفعه ای که بهش گفتم گیر بود و دلم نمی خواد دفعه سوم هم بهش بگم و طرف ته ذهنش خیال کنه که نمی دونم چی. امروز عصری زده بود به سرم خودم تنها برم تفریحات ولی1گفت نرو. دلیل هاش درست بودن و مسخرهم هم نکرد پس بهش گوش کردم و جایی نرفتم. به قول1بنده خدایی دختر خوبی شدم. خخخ! دست هام رو آهسته می برم بالا و با گوشه آستین صورتم رو پاک می کنم. فایده نداره. دوباره انجامش میدم و دوباره و باز دوباره. حسش نیست به خودم لعنت بفرستم وگرنه می فرستادم. باشه طلبم بعدا می فرستم. هقهق بی حالم رو قورتش میدم و تمام زورم رو می زنم که داخل واتساپ صدام عادی باشه موقع فرستادن جواب پیام1دوست. موفق میشم به نظرم. نسیم1خورده فقط1خورده بیشتر شده. از خیابون1ماشین گنده شلوغ رد شده و خوشبختانه رفت. سر و ته هق زدن های منقطع بی جونم رو با1آه نصفه نیمه هم میارم و سعی می کنم دیگه تموم بشه.
ساعت12کامل. شبیه سوت پایان بازیه انگار. هرچی می خواست بشه دیگه شده و فقط من نمی دونم. اگر مثبت باشه که عاقبت می فهمم و اگر منفی باشه هیچ اتفاق جدیدی پیش نمیاد. ساعت از12گذشت. تقریبا2دقیقه. صدا های شبانه و نسیم و عطر شب بو همچنان هستن. من هم هستم و سیستم با معرفت و ایسپیک همیشه حاضر. میرم که نوشتن رو بس کنم و همراه سیب کنار دستم ولو بشم تا ایسپیک واسم کتاب بخونه. صدای1نواخت ولی بی اندازه آشناش رو دوست دارم. پیش از همه این ها بی هدف گوشیم رو باز می کنم و میرم داخل واتساپ و چند لحظه همونجا می مونم. نه پیام میدم نه پیام می خونم و نه به هیچ پیجی میرم فقط واتساپم بازه و من آنلاینم. فقط آنلاینم. بدون2دلی و بدون تردید و بدون هدف. فقط واسه اینکه آنلاین باشم آنلاینم. بعدش میام که این نوشتن رو تمومش کنم. بزنمش به دیوار اینجا و برم بغل شب و شب بو و نسیم و ترشیه سیب و آواز تنهایی های با معرفت پرستیدنی و صدای1نواخت و آشنای دوست داشتنیه ایسپیک.
ساعت12و6دقیقه. شب به خیر!
“از شب نوشت های پریسا”