سلام همسفر

سلام باز من اومدم. خوب اومدم که اومده باشم من باید اینجا بیام دیگه!
شب خوبی بود فقط آثارش اجازه نمیده بلند شم از بس خستم.
چند شب پیش1خواب بی سر و ته مسخره دیده بودم. دیروز1بخشیش عینا اتفاق افتاد و خندم گرفت. البته من شبیه داخل خوابم ننشستم کنار نرده تنهایی گریه کنم. فقط سکوت کردم و این رو هم شبیه مواردی که دیشب در موردشون اینجا گفتم پذیرفتم. بعدش عین داخل خوابم خخخ!
دیروز یکی2تا از بچه ها گفتن بریم بیرون. از2روز پیشش گفتن. این دفعه دیگه من نگفتم. اصلا1دفعه هم نگفتم زمانی هم که خودشون گفتن اصرار نکردم فقط بهشون گفتم من موافقم.
دیروز سالگرد خالهم بود. میگم چه سریع گذشت. البته سالگرد اصلیش به نظرم سوم آذره ولی اون ها دیروز گرفتن.
خلاصه من نرفتم. آخه برنامه های اون ها مرتب تغییر می کرد و من زود تر از اینجا قول آخر هفته رو به بچه ها داده بودم. به نظرم درست نرسید که بزنم زیرش. گفتم من به بچه ها قول دادم و حالا جای دیگه برنامه دارم نمی تونم کاریش کنم.
مادرم و باقی رفتن و من جا موندم.
حدود های4بود که یکی از بچه ها زنگ زد که فلان همکارم تماس گرفته که ما امشب بریم خونهشون. حالا تو بیا بریم بیرون تا6بعدش برگردیم و…
براش توضیح دادم که ببین تا من بهتون برسم و ما بریم و به مقصد برسیم خودش از5رد میشه این مدلی نمیشه. طرف گفت خوب میریم1رستورانی همین نزدیک. گفتم که چی؟ گفت1چیز سبک می خوریم بر می گردیم. گفتم من چیز خوردن رو داخل خونهم هم انجام میدم خیلی هم راحتم نه ممنون من نیستم. چند لحظه بعد دوباره زنگ زد. گفت ببین پس ما بیاییم خونهت ببینیمت. بچه ها اگر بدونید من این بحث جالب رو زیر دوش انجام می دادم و طرف می دونست. واقعا واسه1کسی در ابعاد موجودیت من انتظار بالاییه که اینجا نترکه.
-ببین تو مثل اینکه متوجه نیستی اولا من داخل حمومم شما ها بیایید اینجا واسه کی؟ دوما هر آن ممکنه مادرم و خالهم این ها بیان اینجا و شما ها معمولا ترجیح میدید تنها باشیم.
سومیش رو نگفتم و امیدوار بودم که لازم نشه بگم.
-خوب پس این هم نمیشه؟
-نه خیر نمیشه برید خونه همکار شما.
-تقصیر من نبود اون زنگ زد.
-باشه فقط الان اجازه بده من گوشیم رو بذارم کنار تا خیس نشده.
سعی کردم به این فکر نکنم که اگر خودم به جای اون ها بودم چیکار می کردم. ولی مگه می شد؟ دست بردار نبودن. زنگ بعدی بعد از4از طرف یکی دیگهشون بود. و من همچنان زیر دوش. خلاصه مطلب این بود که اون می گفت بیا1ساعتی همینجا ببینیمت. گفتم لازم نیست واسه من نمی صرفه بلند شم بیام شما ها ببینیدم بعدش هم1ساعت بعد برگردم بمونه واسه1زمان دیگه. این ها به نظرم شرط کرده بودن از جا در ببرنم.
-ما گفتیم حالا که این مدلی نمیشه بیاییم اونجا ببینیمت. نمیشه؟
بچه ها خداییش باید حرصم می گرفت دیگه! در اون وضعیت مسخره، سردم بود، گوشی دستم، حرف ناحساب، حالا گفتم خوب که چی ولی نه همه جا.
-یعنی شما ها واقعا خیال ندارید بفهمید؟ دارم میگم نمیشه اولا و دوما رو به اون یکی گفتم. حالا باقیش. سوما این تفریح شما هاست پس خودم چی؟ شما ها تشریف میارید تفریحتون رو می کنید به قول خودتون من رو می بینید بعدش میرید ادامه5شنبه شبتون و من این وسط مهمون داشتم و تمام. لازم نکرده من الان اینجام بعدش هم نمی دونم چیکار می کنم فقط مطمئنم که تفریح می کنم هر مدلی که بشه چون دلم تفریح می خواد شبیه شما ها!
طرف تعجب می کرد که تو واسه چی عصبانی هستی اینقدر من که تقصیر نداشتم تقصیر فلانی بود همکارش زنگ زد واسه چی تو این طوری هستی؟
داشتم به مرز هوار می رسیدم.
-واسه اینکه سردمه واسه اینکه داری از اون حرف های بی سر و ته می زنی واسه اینکه اجازه نمیدید زود تر از اینجا بیام بیرون.
طرف می خندید و می گفت هوا که سرد نیست من سردم نیست با پالتو اومدم پالتو رو در آوردم الان1تا پیراهنم و سردم نیست و از این چیز ها. خدایا آدم از دست این عزیز ها گوشیش رو بندازه داخل چاه خلا!
طول کشید ولی خلاص شدم. رفتم زیر دوش و1مدت بعد اومدم بیرون. هنوز کلی تا5زمان مونده بود. نشستم روی مبل و فکر کردم. من اگر بودم به طرف می گفتم جای دیگه برنامه دارم. مگه نمی شد؟ البته که می شد. همون طور که به مادرم این رو گفتم. پس واسه چی، ؟؟؟
-واسه اینکه دلشون نخواست. اشخاص در انتخاب هاشون آزادن. تو هم آزادی. اون ها به طرف نگفتن برنامه دیگه ای دارن چون این طور دلشون خواست. تو هم باید یاد بگیری که دفعه های بعد به مادرت نگی با اون ها برنامه داری. اون ها انتخابی رو کردن که درش بهشون بیشتر خوش می گذشت. بیشتر از اندازه ای که دلشون می خواست قرار بینتون واسشون نمی ارزید. تو هم اشتباه کردی که جز این فکر کردی و جز این رفتار کردی. پس کی می خوایی یاد بگیری؟
حرف حساب جواب نداشت ولی من حس پذیرش نداشتم. اما نه مثل اینکه این دفعه داشتم. بر عکس همیشه!
بر عکس همیشه این دفعه نه معترض شدم نه دفاع کردم. حتی حرفی در تعیید هم نزدم. فقط سر تکون دادم و بعدش چشم هام رو بستم و سرم رو گذاشتم روی دستم.
-ببینمت! به قول خرمگس همیشه مزاحم، در هر چیزی مثبتش رو ببین! این ماجرا هم بی مثبت نیست. مثبتش اینه که الان نه خونوادت نه دوست هات آزاد نیستن و به من داره خوش می گذره.
خواستم بترکم که پس خودم چی ولی مهلتش پیش نیومد.
-حالا که به من داره خوش می گذره پس عادلانه نیست تو بشینی اینجا چرت بزنی. باید بهت خوش بگذره تا برابر بشیم. پاشو. پاشو بریم!
جم نخوردم. واقعا حالش رو نداشتم. انگار افکارم تمام زورم رو گرفته بود. عجیب بود نه دلم گرفته بود نه گریه داشتم نه حتی غمگین بودم. فقط1مدل بی حسیه تلخ و تهی.
-این اولین دفعه نیست که این کار رو می کنن. نشمردم چندمیشه. دیگه دلم نمی خواد باهاشون بپرم.
-باهاشون بپر ولی شبیه خودشون. دیگه به هیچ انتخابی ترجیحشون نده. واسه خاطر این چیز ها که آدم با دوست هاش بد تا نمی کنه! فقط شبیه خودشون باش تا شبیه امروز از هر2طرف جا نمونی. ولی گاهی هم از همه جا جا بمون تا به من خوش بگذره بعدش هم به خودت خوش بگذره. ول کن! پاشو5شنبه تموم شد بجنب!
آه کشیدم. نمی دونستم جنسش از چی بود. شاید هم می دونستم و حس تحلیل نداشتم هنوز هم ندارم.
-بریم کجا؟
-بریم1جای خیلی20هم واسه من هم واسه تو! این طوری وا رفته نباش بلند شو! چند دفعه از همراهی با من پشیمون شدی؟
در کمال صداقتی از ته دل گفتم فقط1دفعه. اون هم بزرگ ترین همراهیی بود که کردم و چه قدر اشتباه بود هم واسه خودم هم واسه خودت!
در1لحظه حس کردم بین زمین و هوام!
-آخ نه!
-زبون دراز نفله من موافق نیستم هیچ هم اشتباه نبود خیلی هم دلت بخواد! من که دلم می خواد تو هم بی خود دلت نمی خواد زود باش پسش بگیر وگرنه اینقدر قلقلک میدم تا، …
-نه قلقلک نه الان آماده نیستم نمی خوام قلقلک بدی!
-آماده نیستی؟ خوب بهتر تلافیه اون3شنبه شب کزایی هم درمیاد عدم آمادگیت رو خودت از وسط اتاق حذفش می کنی تا دیگه به حساب من کثیف کاری راه نندازی.
-نه تو رو خدا قلقلک نده!
-حاضر شو بریم تا واسه خاطر اون شب و جواب امروز به فرش شستن ننداختمت!
شب خوبی بود. سنگین و سبک. شلوغ و آرام. اتفاقا وسط هاش1خورده هم با واتساپ گوشیم ور رفتم و چند تا پیام هم با یکی2تا از واتساپی ها فرستادیم که نه مثبت بود نه منفی فقط پیام بود و بس! وسط تفریحات و واتساپ بازی! پس من کی درست میشم؟
آخر شب، نمی دونم چه ساعتی بود، داغون از خستگی جسم داخل امنیت خونه بودم. مادرم شب برنگشته بود و همگی خونه اون یکی خالهم توی شهرشون مونده بودن و دلواپس این طرف نبودم. نمی دونستم ساعت چنده فقط می فهمیدم که دیر وقت بود و من از خستگی واقعا بی کمک نمی شد وایستم.
افکارم ولی همچنان پرواز می کردن و هر جا دلشون می خواست در1حالت نیمه هشیار می چرخیدن.
-ترجیح های من. انتخاب های ما. من انتخاب آخرم. آخری ترین!
-پریسا! وسط خواب و بیداری هم ول کن نیستی؟ اگر میشه هزیون بگی پس میشه بشنوی. گوش بده! از اون طرفش ببین! ما آدم ها همیشه به چیزی دستمون می رسه که اندازه شایستگی هامونه. اینکه تو بین این چند نفر انتخاب آخری باشی شاید مشکل تو نباشه. واسه چی1دفعه تصور نمی کنی تو بیشتر از اون می ارزی که زمان های پرت اون ها رو پر کنی؟ ببین پریسا! گاهی باید رها کرد. اگر از دست رفته ها، هرچی می خوان باشن، اگر واقعا ارزش داشته باشن، اگر تو هم براشون ارزش داشته باشی، خودشون بر می گردن. اگر افراد یا عواملی که دور میشن برنگشتن، مشکل در نابرابریه ارزش هاست. یا تو واسشون اونهمه نمی ارزیدی، که خوب کاریش نمیشه کرد، به زور که نمیشه در1بینش خودت رو بکشی بالا، یا اون عوامل اونهمه در زندگیت نمی ارزن که بخوایی به هر قیمتی نگهشون داری. درضمن، با هر کسی، هر موقعیتی، هر عاملی، همون اندازه مثبت باش که دریافت می کنی. اگر اون ها باقیه برنامه های1دفعه ایشون رو بهت ترجیح میدن، تو هم اینهمه به قولی که واسه1آخر هفته بهشون دادی سفت نباش تا چیزی رو از دست ندی.
سعی کردم بگم امشب شب مثبتی بود و من از دستش ندادم ولی صدام در نیومد. نتونستم.
-بخواب! از خستگی تقریبا مردی! بخواب! بقیهش باشه فردا صبح!
خوابم برد. بین شب و اون امنیت متراکم عجیب همراه عطر شکلات تلخ، خیلی تلخ و خیلی شیرین، خوابم برد. چه قدر همه چیز این زندگی رو درست همین مدلی که هست درست همین مدلی که هست دوست دارم! خدایا اجازه بده همین مدلی باشه نه عوضش کن نه کم و نه حتی زیادش کن فقط ازم نگیرش! خدایا ممنونتم!
حالا1وری شدم روی تخت و دارم می نویسم. هیچ نتیجه ای هم نمی خوام از اینهمه وراجی بگیرم فقط دلم خواست بنویسم اینجا. رمز هم بهش، … ندم. مگه چی نوشتم که رمزی بشه؟ دیروز بچه ها داشتن می گفتن که ما گفتیم حالا که امروز برنامه این مدلی شد و ما داریم میریم خونه همکار فلانی، فردا یعنی امروز بریم بیرون. گفتم نه. حالا مطمئن تر میگم نه. حتی اگر زمان هم داشته باشم باز هم نه. حسش نیست! متوجه که هستید! مگه نه؟
ایام به کامتون!

سلام به همگی. شکلک هوار! آخجون دلم خنک شد از چرت پریدید!
چه حال چه خبر؟ زود باشید خبر های خوش بدید که حسابی منتظرم!
بچه ها جدی ایام به کامه؟ این روز ها زیاد نیستم. یعنی اینترنتی نیستم. کلا هیچ کجای اینترنت به اندازه گذشته نیستم. داخل سایت ها، داخل واتساپ، حتی پشت خط تلفن معمولی. این روز ها کلا هیچ کجای جهان مجازی زیاد نیستم.
راستی تا فراموشم نشده، 1خورده هنر های شنبه صبح ها رو خاطرم هست ولی فعلا چون مدل هام رو جزوه نکردم متوقف شدم. رومیزی ها رو همچنان دارم تجربه می کنم، مدل های دیگه رو هم استاد چون مهره بافیه تک نخ بلد بوده و با2نخ کار نکرده در بعضی موارد در حالت آزمایش و خطاییم و خلاصه فعلا فقط خودم تنهایی هنرمند بشم تا بعد باز از اون چیز ها بزنم اینجا.
بچه ها این روز ها1طور هایی عجیبم. خودمونیم، دارم می ترسم. اثر این عبارت خوب که چی داره زیادی زیاد میشه. این روز ها در مواردی دارم به خوب که چی می رسم که هرگز باورم نمی شد در موردشون بی تفاوت بشم. چیز هایی دارن ارزش هاشون رو در نظرم می بازن که تا همین چند ماه پیش واسه نگه داشتنشون حاضر بودم خودم رو نابود کنم. آگاه یا نا آگاه فرقی نمی کرد اصل این بود که نابود می شدم تا حفظ بمونن و اگر از دست رفتن دوباره به دست بیان و اگر ویران شدن دوباره تعمیر بشن و از تصور نشدشون داشتم دق می کردم. در حالی که می دونستم نمیشه و هیچ مدلی نمی شد که باور کنم این نشدن رو.
و این روز ها دارم می بینم که دیگه خیالم بهشون نیست. هرچی هم پیش تر میرم بیخیال تر میشم. اوایل سعی می کردم نبینم. بعدش با خودم می گفتم این سرد شدن هام واقعی نیست تصوره خیاله چون خیلی اذیت شدم حالا در مرحله استراحت بعد از فشارم. بعدش سعی کردم باهاش کنار بیام و نه اینکه بجنگم، ولی در1مرحله نگهش دارم و اجازه ندم پایین تر بره. بعدش تصمیم گرفتم منکرش بشم که نه بابا توهم زدم این حالت فقط تصوره جاش برسه باز ارزش ها همونه و اصلا دارم اشتباهی خیال می کنم. بعدش دیگه نمی شد کاریش کرد. چنان واضح و چنان شدید شد که هیچ چاره ای نبود و نیست جز اینکه بپذیرم.
ارزش های دیروزم دارن به سرعتی خطرناک در نظرم پوچ میشن. و من حالا دیگه باور کردم و اعتراف می کنم که این درسته. بچه ها واسه چی این طوریه؟
پیش از این هر زمان در1مورد خاص این مدلی می شدم، یا به جبر باید ازش می بریدم، تا1جایگزین در ذهنم و در زندگیم جاش نمی ذاشتم و خلأ حاصل از کسر شدن اون مورد خاص پر نمی شد حالم به شدت عجیب غریب بود ولی این دفعه دارم می بینم که دیگه هیچ کجای وجودم منتظر هیچ جایگزینی واسه اون مواردی که داره بیخیالشون میشه نیست. جایگزین واسه چی؟ اصلا مگه چی بودن که واسشون جایگزین بخوام؟ خوب1زمانی بودن که بودن. حالا نیستن. خوب که چی!
امروز صبح زود در1شرایط نیمه خاص سر صبح1لحظه ته ته وجودم از1مورد در گذشته ناخوشآیند1حرکت خیلی خفیف حس کردم که خیلی زود باطل شد و بعدش که بهش فکر کردم با اطمینان به این نتیجه رسیدم که اگر همین لحظه بهم گفته بشه باید فلان مورد رو رها کنی و بذاریش واسه بقیه هایی جز خودت، حتی بقیه هایی که اصلا موافق نبودی این مورد رو بدی دستشون، خیلی بیخیال، بی جنگ، بی آخ، میگم باشه من رفتم مال شما ها! و واقعا بیخیالش میشم. برخلاف گذشته که در اون حالت دیگه نمی تونستم سر بچرخونم و به مورد از دست رفته حتی نگاه کنم، حس می کنم امروز می تونم بیخیال و بیخیال در اطرافش بچرخم و حالش رو هم ببرم و رد بشم اگر لازم بشه. به کسی هنوز نگفتم. پیش از این نمی گفتم که واقعی نشه. واقعی که شد نمی گفتم که قوی تر نشه. قوی تر که شد نمی گفتم تا باورم نشه. باورم که شد نمی گفتم چون جرأتش رو نداشتم. و حالا نمیگم چون در اطرافم کسی اون قدر صمیمی نیست که در این موارد باهاش حرف بزنم. دیگه نه! حس می کنم نگاهم به همه چیز داره عوض میشه. حتی به تعریف صمیمیت ها.
بچه ها دارم می ترسم من واسه چی این مدلی شدم؟ این مثبته یا منفیه؟ تا1جایی حس می کردم مثبته و این لحظه ازش می ترسم. این مدلی نیستم که به کل زندگی بی تفاوت شده باشم. زندگی رو دوست دارم، کار هایی که می کنم رو ازشون خوشم میاد، حسابی جون دوست شدم، می خندم، می چرخم، بهم خوش می گذره، بد هم می گذره شبیه تمام زنده ها که بین لحظه هاشون سیاه و سفید هست، ولی عجیب نسبت به1چیز هایی، …
حتی حیرت می کنم از خودم که فلان مورد رو جدی اینهمه می خواستمش، اینهمه برام مهم بود که در فلان موضوع تکلیفش چی میشه؟ خوب که چی؟ منفی میشه؟ داغون میشه؟ عوض میشه؟ افتضاح میشه؟ می افته نیست میشه؟ خوب بشه. من چی از دست میدم؟ دیگه فلان مورد موجود نیست؟ نباشه! خوب که چی؟
خوب که چی!
بچه ها من چم شده جدی می ترسم از این حال و هوای با حالم خخخ!
جای دیگه نبود اومدم اینجا بگمش هم دلم حرف می خواست کسی در این لحظه این اطراف نیست هم دلم حرف می خواست حس حرف زدن در این مورد با هیچ کسی در اطرافم نیست هم دلم حرف می خواست از مدل نوشتنیش حس نوشتنش هست حس گفتنش نیست و هم دلم حرف می خواست و کلا دلم حرف می خواست اینجا هم می خواست فقط اینجا!
نمی دونم باید دعا کنم این مدلی پیش بره و بمونه یا نه. مزیت این حالم اینه که دیگه دلواپس خیلی چیز ها نیستم. دیگه خیلی نشد ها رو نمی خوام و دیگه واسه خاطر خیلی از باختن هایی که تا چند وقت پیش خیال می کردم باختمشون خیالم نیست. منفیش هم اینه که، … نمی دونم چیه فعلا که منفی نداره تمامش مثبته خلاص شدم از1صری حرص خوردن های مزخرف که اول و آخرش هیچ چیزش به من مربوط نیست.
ولی منفی! منفیش اینه که خیلی ها از این حال و هوام خوششون نمیاد. همراه اون مواردی که بیخیالشون میشم خیلی از افراد اطرافم رو هم دارم ازشون رد میشم. بی صدا و بیخیال دارم بیشتر و بیشتر در سکوت خودم و صدا های جهان واقعیه اطرافم فرو میرم و، …
بچه ها من جدی می ترسم. این در مورد1دیوونه شبیه من خیلی عجیبه. کاش جنبه های منفیش رو نشه و همچنان مثبت باقی بمونه تا همچنان مثبت و آروم باقی بمونم. در جوار جمله این اواخر به شدت آشنای خوب که چی!
به نظرم واسه این دفعه بس باشه. برم1خورده حالش رو ببرم از هر چیزی که در اطرافم پیدا کنم و بشه ازش حال برد!
همگی شاد باشید تا همیشه!

سلااام به همگی. چیه چپ نگاه می کنی1مدتی خاموش بودم بد عادت شدی خیال کردی دیگه نیستم اینجا همیشه در آرامشه به من چه که اشتباهی خیال کردی. من هستم. اگر1زمانی بخوام نباشم اینجا رو می فرستمش هوا. گاهی غیب میشم. گاهی بی صدا میشم. یواشی میام اینجا شبیه تو انگار که این ها که اینجاست رو من خودم ننوشتم. شبیه خودت مهمونانه می چرخم اینجا ها و بعضی هاشون رو می خونم. کامنت نمیشه بفرستم. آدم که به خودش کامنت نمیده که! حتی دیوونه ای شبیه من. ولی توی دلم گاهی کامنت های مثبت و منفی زیر بعضی هاشون می زنم. بعدش هم میرم تا دفعه بعدی. ولی این ها همه فقط گاهیه. بعدش بر می گردم و دوباره اباطیل نوشت هام از اول. شبیه الان.
خلاصه اینکه من اینجام تو هم اگر چرتت گرفته اینجا نمیشه بخوابی بپر1جای یواشِ دیگه.
بچه هااا ستاره بافتن رو یاد گرفتم آخجون! لوزی هم یاد گرفتم آخجون! حالا می تونم چندین مدل رومیزی و زیر لیوانی و زیر گلدونی ببافم. آخ جون!
کلاس های مرواریدم عجیب برام اثر مثبت داشته. نمی دونم چه مدلی توضیحش بدم. کل بعد از ظهر هام جز1شنبه و5شنبه جمعه ها پر شده و شب ها چنان خسته میشم که نه هوای تفکرات منفی به سرم میاد نه حس و حال تفریحات مه گرفته. یعنی بهتون بگم از خستگی می پاشم خخخ! این عالیه. اینکه زمان واسه دیوونه بودن های شبانه پیدا نمی کنم واقعا جای شکر داره و خدایا بی نهایت شکرت!
امروز هم کلاس دارم و نصفه1رومیزیه عجیب غریب رو باید اونجا تمومش کنم. دلم می خواد هرچه زود تر بدونم درس بعدی چیه. تا حالا واسه ستاره و لوزی داشتم خودم رو می کشتم الان منتظر زمانی هستم که بشه جعبه جواهر چند ضلعی و قاب آینه بیضی ببافم. وایی آخجون!
اینجاست که شکلک دیوونه رو باید به کار ببرم تخفیف هم نداره.
راستی1چیز دیگه هم بود که این هفته وحشتناک بهم حال داد. از دفتر انتشاراتی که تکبال رو بهش سپردم ویرایش گر بهم زنگ زد و کلی صحبت کرد. بین صحبت هاش گفت نوشتهم زیادی زیاده ولی در1نگاه سرسری ایشون ازش خوشش اومد و قراره با مدیر انتشاراتی در موردش صحبت کنن. فقط اینکه حسابی زیاده و شاید لازم باشه فصل بندیش کنن و در چند جلد بهش برسن ولی در کل رأیش به نوشته من مثبت بود. بچه ها خیلی دلم می خواد چاپ بشه ولی چیزی که خوشحالم کرد امکان چاپ نوشتهم در آینده نه چندان نزدیک نبود. خوشحالیم از اینه که طرف کلی برام توضیح داد و ضعف و قوت های نوشتن هام رو شمرد و در مجموع از گفته هاش جفتمون به اینجا رسیدیم که از نظر ایشون من خیلی خوب می نویسم. اینکه1ویرایش گر معتقده من خوب می نویسم چنان ذوقی بهم داده که هنوز یادش که می افتم از خوشی مورمورم میشه. می گفت اشتباهات تایپیم زیاد هستن و کلی هم کار روی سرشون ریخته و من باید دسته کم تا چند ماه صبر کنم ولی طرز نوشتنم، توصیفاتم، مدل پیش برد داستانم و رعایت قواعدم تا حد بسیار زیادی خوبه و گفت که از توصیفاتم خوشش اومد و خلاصه حسابی تر از حسابی خوشحالم کرد. دلیلی هم نداشت بهم دروغ بگه اون حتی1دفعه هم منو ندیده بود و تا آخر صحبتمون نمی دونست اون نابینایی که داستان برده بود واسه ناشرشون من بودم. پس ملاحظهم رو نکرده و آخجون!
من خوب می نویسم ایول! یکی از بزرگ ترین لذت هام همیشه اینه که در کاری که دوستش دارم تا هر جا بشه خوب باشم. الان نوشتن و بافتن2تا از کار هایی هستن که بی توصیف دوستشون دارم و طبق گفته اهل فن در این2تا خوبم. عالی نیستم ولی خوبم و ای کاش زمانی برسه که بتونم عالی باشم. وویی بچه ها اگر منتشر بشم همینجا آب زرشک شیرینی میدم خخخ! به من چه که اینجا اینترنته شیرینی واقعی رو چه مدلی بفرستم آخه! عجب گیری کردم ها! مثبت و بخشنده هم که میشی چپ نگاهت می کنن! ای بابا!
دیگه چی بود که بگم یادم رفت. یعنی یادم هم بیاد باید منتظر بمونه. آخه دیرم شده و مثل همیشه باید دقیقه90پرواز کنم و آخرش هم با تأخیر برسم خخخ!
هیچ چی1دفعه شدیدا دلم وراجی خواست کسی هم این اطراف یعنی در جهان واقعی نبود مخش رو با نق زدن های منفی مثبتم بزنم اومدم اینجا رو به هم ریختم حالا هم باید برم.
بچه ها! زندگی قشنگه. نگید حالا حالش مثبته داره چرت میگه! مدارک کتبی اینجا به اندازه کافی موجوده که من در زمان های بد حالی و بسیار بد حالی هم آخر نق و ناله هام می گفتم زندگی قشنگه. پس شعار بی خودی نمیدم.
خدایا! لطفا1کاری کن زندگی از همین امروز واسه همه و همه قشنگ باشه! فرقی نداره اون همه که گفتم دوست هام باشن یا دشمن هام. من دعاشون می کنم تو هم لطف کن و اجابت کن. اجازه بده همه شاد باشن! آمین!
از دیر شدن گذشت اوضاع فوق تأخیریه واسه من فعلا من رفتم تا دفعه بعد.
شاد باشید همگی تا همیشه!

سلام به همگی.
میگم من1مشکلی دارم راه حل نداره آیا؟
نمیشه1پستی بزنم نصفش رمزدار باشه نصفش عادی؟ دلم می خواد بنویسم ولی دلم نمی خواد تمامش رو کسی بخونه فقط نصفش رو دلم می خواد اگر کسی از اینجا رد شد بخونه. نگو خوب اون نصفه دومی رو ننویس! آزار هم خودت داری دیوونه هم خودتی! اینجا دلم می خواد بنویسم. اینجا دلم می خواد هرچی هست و نیست رو بنویسم. دوست دارم بنویسمش ولی دلم نمی خواد کسی بخونه الان چیکار کنم آیا؟
خوب تا زمانی که تکنولوژی راهی براش پیدا نکنه مجبورم کلا رمزیش کنم. یا اگر خیلی گیر کردم در مورد1زمان2تا پست بزنم. خدایا من از شفا گذشته ام خودت اطرافم رو دریاب!
خوب حالا به سوی پر حرفی! آخ جون!
بچه ها تولد ها معمولا سفیدن. یعنی قشنگن. یعنی نمی دونم چی بگم تولد ها خوبن دیگه! اینکه1زنده زندگیش رو شروع می کنه خیلی عالیه! این حس رو دوستش دارم.
دیشب شب یکی از این شروع ها بود. البته دیشب خیلی از این شروع ها در جهان بود ولی1دونهش رو من می دونم.
خلاصه دیشب شب سفیدی بود.
1دونه از آشنا های من1بچه داره که اسمش پریساست. از زمانی که من دوباره برگشتم بینشون این پریسا پریسا کوچیکه هست و به این کوچیکه که پسوند اسمش شده معترض هم نیست خخخ! این پریسا، یعنی همون پریسا کوچیکه، دیشب2تا شد. یعنی خواهر کوچولوش متولد شد. میگن خیلی قشنگه با چشم های گربه ای. مگه میشه نوزاد اول تولدش خیلی قابل تشخیص باشه که مثلا چشم هاش گربه ایه یا نمی دونم چی؟ همیشه حس می کنم اول کار خیلی نمیشه نظر داد. تا ببینیم این فسقلی در ماه های آینده چی در میادش!
این طور که می گفتن آخر های روز بود که حال مادره عوض شد. پدرش با زایمان غیر طبیعی موافق نبود و مادرش هم کلا برای جناب همسر مثبته. البته به روش های خاص خودش. توضیح ندارم چون بلد نیستم واقعیتش بلد هم بودم نمی گفتم چون طولانیه و حسش نیست خخخ!
خلاصه عمل بی عمل.
من از همه جا بی خبر مشغول تست و تفریحات خودم بودم و سر شب بود که فهمیدم به بی نام ها داره1دونه اضافه میشه. پریسا کوچیکه همراه بی نام های هم سال خودش سعی می کرد آرامش ظاهریش رو از دست نده و بی نام های جوان تر هم البته کمک بزرگی بودن.
دختره که اومد حسابی حال مادره و نفس ما رو گرفت.
-از همون اولش مشخصه چه جونوریه!
همه زدیم زیر خنده.
-این زوج هر2تا دیوانه تشریف دارن آخه کدوم بی مغزی همون شب اول مادر و بچه رو با اصرار مرخص می کنه میاره خونه؟
-می بینی که! این2تا. بعدش هم بیخیال حرص نخور کل ما همه از مخ مرخصیم چیچیه این دسته خل به آدمیزاد رفته که این دومیش باشه؟
-مثل اینکه راست میگی پس بیخیال.
بچه اندازه1عروسک بود. جرأت نکردم بغلش کنم. در برابر پیشنهاد لمسش در رفتم عقب و شدم مایه خنده بقیه.
-خوب! اسمش رو چی بذاریم؟
-صبر کنید برسید خونه!
-نه! اصولا واسه معطل شدن سر این چیز ها حس و حال نداریم.
-شما زوج دیوانه ای هستید.
-موافقیم. البته سومی رو جا انداختی.
پریسا کوچیکه معترض پرید وسط.
-من حاصل جمع بین2تا دیوونه هستم و از جفتشون ارث گرفتم. پس کی یاد می گیرید به حسابم بیارید؟
همه زدیم زیر خنده.
-خوب این هم جواب شما ها! خوردید؟
-بله خوردیم آقای دبل پدر. نوشی جونمون! پدر و مادر که این باشن بچه هم1گودزیلا در میاد شبیه این دیگه! ببین چه لبخندی هم در حمایت ازش می پراکنن!
خودمون رو کشتیم تا صدای خنده هامون قهقهه نشه.
-البته حمایت کامل. حالا اجازه بدید ببینیم باید چی صداش کنیم! این سوپر دیوونه شماره4رو.
پریسا کوچیکه اجازه نداد سکوت خیلی طول بکشه.
-بابا من1چیزی بگم؟ اسمش رو بذار ما بگیم. من و ارکیده و کبوتر. میشه؟
هیچ کسی نفهمید واسه چی1دفعه انگار توی دلش خالی شد. حسی شبیه1حس سقوط از1پله که از سر حواس پرتی جا مونده بود. کسی هم نفهمید که در این حس با کنار دستیش مشترکه. سکوت این دفعه کمی طول کشید ولی عاقبت شکست.
-میشه. برید1گوشه مشورت هاتون رو کنید و جواب رو بیارید. فقط همه چیز رو در نظر بگیرید. خواهرت فردا که بزرگ شد باید با این اسم بین مردم بچرخه.
پریسا کوچیکه دست2تا همراه2طرفش رو گرفت و لبخند زد.
-فکر لازم نداریم ما قبلا حرفش رو زدیم. اسمش هر جا به دردش نخوره بین خودمون که حسابی می بردش بالا!
همه می دونستیم این ماجرا چه مدلی ختم میشه ولی، …
-پریسا1لیوان آب میاری؟ جا ها رو بلدی که!
چه قدر ممنون بودن چشم های خیسم از این خروج!
حسابی طولش دادم. واسه تخلیه اضافه بار هقهقی که نمی شد قورتش بدم. واسه قورت دادن باقیش که تصور می کردم می شد نگهش دارم. واسه تلاش برای مسلط شدن. واسه خشک شدن صورت کاملا خیسم. واسه عادی ظاهر شدن. واسه تلاش واسه به زور پایین دادن1لیوان بزرگ آب بلکه این بغض لعنتی رو ببره پایین. واسه آماده کردن آب سرد. واسه آه کشیدن. واسه هک کردن اون لبخند سرد و بی تفاوتی که روی چهرهم لازمش داشتم.
-بچه ها آب یخ رسید! آخ دستت درد نکنه!
بلافاصله فهمیدم تمام زور زدن هام بی فایده بود. همه شبیه خودم بودن. هر کسی1مدل. بی نام های کوچیک از موفقیتشون شاد بودن. شاد اما متأثر. این بچه ها چه زود یاد گرفته بودن مفهوم این مدل شادی های دردناک رو!
-پریسا! خواهرم رو بغلش نمی کنی؟
بغلش کردم. بیدار بود. کوچیک و سبک.
-سلام کوچولو! زود تر بزرگ شو. می خوام ببینم که راه میری. حرف می زنی. زندگی می کنی. می خوام بشنوم که می خندی.
تمام تلاش های چند دقیقه پیشم مثل آب خوردن باطل شدن. اشک هام بی صدا چکیدن روی پتوی کوچیک و گوشهش رو نمناک کردن.
-اون زود بزرگ میشه پریسا.
-راست میگه. ولی از اصلیش بزرگ تر نمیشه.
-پدر کم لطف!
-واقعیت رو باید گفت.
-پدرش درست میگه. و من دعا می کنم که به اون بزرگی که اصلیش بود نشه. نمی خوام طفلکم اونهمه زجر بکشه.
بغض مادر نترکید ولی صداش2رگه شد. اشک هام همچنان می چکیدن روی پتوی کوچیک.
-عه پریسا به خدا بهت خندید. باور کن راست میگم بهت خندید!
-راست میگه هنوز هم خندهش پا بر جاست.
-بس کنید این فسقلی الان جز نق زدن چیزی بلد نیست.
-چیچی رو بلد نیست خودت بیا ببین به خدا داره می خنده!

خواهر پریسا کوچیکه رو تا جایی که جرأتم اجازه می داد سفت بغل کردم و بغضم لای پتوش ترکید. دستی، دست هایی، آهسته شونه هام رو فشار می دادن. دست هایی که بزرگ نبودن. کوچیک بودن و تا آخرین حد تصور آشنا، عزیز و مهربون!
آهایی کوچولو! تولدت مبارک! به جهان خاک و خاکی ها خوش اومدی! حسابی عزیزی و خوش به حالت که نمی دونی! بهترین ها رو از خدا واست می خوام و از همین حالا میمیرم که ببینمت چون بد دلم تنگ شده واسه بغل کردنت. فشار دادنت. حس کردنت.
حسابی زندگی کن. به جای تمام ناکامی هایی که ضربهشون می کنی زندگی کن و کامیاب شو! چه قدر دلم می خواد باز حرف بزنم ولی بیخیال دیگه بسه. منتظر فردا هاتم. قشنگ بسازش بچه!
موفق باشی!

یکی بود یکی نبود.
زیرِ گنبدِ کبود، شهرِ فرشته های ما، …
نه! حسِ شعر نیست. حسِ هیچ چی نیست جز1چیز. دلتنگی!
دلم تنگ شده. آهایی جماعت بیخیال و با خیال که اینجا رو یواشی می خونید! چه می کنید با دلتنگی هاتون؟ بگید از پسش چه مدلی بر میایید؟ من دلم تنگ شده. آهااایی لعنت به این سکوت که هرچی کردم بشکنمش هیچ طوری زورم نرسید و نشکست. به همه در ها جدا جدا جدا زدم ولی نشد. حرف زدم نشد. صدا زدم نشد. تقاضا کردم نشد. دعا کردم نشد. نشد. نشد! ای لعنت به این نشد!
من دلم تنگ شده! خدایا ای خدااا من دلم وحشتناک تنگ شده! خدایا می شنوی؟ می فهمی؟ من دلم تنگ شده زورم به شکستن این سکوت تاریک نرسید واسه چی نشستی؟ خدایا من دیشب ها رو می خوام. خنده ها رو می خوام. من گذشته های داغون شده رو می خوام. می خوام خدایا می خوام می خوام خدایا می خوام! من شکستن این سکوت لعنتی رو می خوام که هرچی زور زدم زورم بهش نرسید.
من هم صدایی های از اینجا تا آسمون رو می خوام.
من اون بهشتِ بی نشون رو می خوام!
می خوام قصه بنویسم. قصه شهر فرشته ها رو. شهری که تاریکی راهش رو بلد نبود. تا اینکه1شبی، وسط دل توفان، 1بلای تاریک مشخص نشد از کجای آسمون نازل شد و همراه رعد و برق های پشت سر هم اومد پایین و فرود اومد وسط شهر فرشته ها. فرشته ها ندیدن. نفهمیدن. خیال کردن1پرنده زخمیه که درمون می خواد. رفتن کمکش. از کجا می دونستن! آخه فرشته ها فرشته بودن. نمی شناختن طلسم تاریکی رو!
هشدار ها فایده نکرد. فرشته ها خواب شدن.
ستاره ها تار شدن. خنده ها سراب شدن!
طلسمِ تاریکِ سیاه. توی دل ها جا گرفت.
تیرگی موندنی شد. شب تو دلا مأوا گرفت.
تو هوای شهرِ ما دل ها پر از درد شدن.
آسمون سرد و سیاه، فرشته ها خوابگرد شدن.
فرشته های شهرِ ما صیدِ طلسم اسیرِ خواب.
دلا همسایه ی آه! خنده ها رنگِ سراب.
تا یه شب 1شبِ سرد، توی قلبِ نیمه شب،
صیدِ جادوی سیاه، شعله ور میونه تب،
آخ خدا شعر فایده نداره نوشتن فایده نداره واسه چی امشب هرچی می نویسم آروم نمیشم؟
تا1شب لعنتی فرشته های طلسم شده خوابگرد وسط نیمه شب زدن به سرمای اون بیرون و توی خوابگردی هاشون تلخ و غریب راه افتادن و از شهر شبزده رفتن. هرچی صداشون زدم نشنیدن. فقط رفتن.
صیدِ خوابِ لعنتی، ساکت و سرد و سیاه،
مثلِ لحظه های شب، مثلِ انعکاسِ آه،
فرشته های شهر ما خوابزده و بی هدف راه افتادن و در امتداد سکوت نیمه شب پاییز رفتن!
دیوار تاریک سکوت رو گرفتن و رفتن. نمی دونم تا کجا.
به خدا با هرچی زورم می رسید صداشون زدم. تکی تکیشون رو صدا زدم. سعی کردم بیدارشون کنم.
-به خاطر خدا بیدار شید! این خواب تاریکه. اونی که روی شونه هاتون گرفتید و به لالایی هاش گوش کردید از تیره شما ها نبود. این خواب واقعی نیست! بس کنید!
خدایا1کاری کن بیدار بشن! خدایا1کاری کن بیدار بشن!
فایده نکرد. فرشته های شهر ما با چشم های بسته خوابزده راه تاریک شب رو گرفتن و رفتن.
تا1جایی همراهشون شدم بلکه بیدار بشن. بلکه بشنون صدام رو. دعام رو. تقاضام رو. ولی فایده نداشت. خواب بودن. می رفتن. فقط می رفتن. فقط می رفتن!
خدایا دلم تنگ شده! امشب وحشتناک دلم تنگ شده. خدایا الانه همین الانه که از شدت این هقهق افتضاح دلم بترکه1کاری کن! من دلم تنگ شده به هیچ کسی هم نمی تونم بگم جز خودت! خدایا خدایاااا نکنه تو هم طلسم شدی و خوابی؟ جواب بده دیگه!
فرشته های خوابگرد شهر ما! کجای رویا های جادو موندید که صدام بهتون نمی رسه؟ کجای جهان خواب های طلسم می چرخید که هرچی صداتون می زنم نمی شنوید؟ به خاطر خدا! صدام رو بشنوید! دلم براتون تنگ شده! اون قدر دور رفتید که دیگه چیزی جز رنگ خاطره های یواشکی ازتون پیدا نیست! کاش از این خواب سیاه بیدار بشید. ببینید اون طلسم تاریک لعنتی که خودش رو ستاره معرفی کرد و باورش کردید چی به سرتون آورد! کاش بیدار بشید! کاش راه خونه رو باز پیدا کنید و برگردید! فرشته های شهر ما خدایا چی بنویسم این حال و هوام رو سبک تر کنه الان پس می افتم آخه! خدایا بیدارشون کن خدایا دق می کنم بیدارشون کن خدایا امشب دق می کنم خدایا!
فرشته های شهر فرشته! به خاطر خدا بیدار بشید و برگردید خونه! بقیه رو نمی دونم ولی من یکی امشب دق می کنم از فشار این دلتنگی.
میرم باز هم دعا کنم. دعا کنم که خدا دستش رو بذاره روی شونه هاتون و تکونتون بده بلکه اون نفرین کثیف لعنتی بشکنه و چشم هاتون به روی واقعیت باز بشه. واقعیتی که سفید نیست ولی واقعیته. میرم باز هم دعا کنم که بدونید! که بیدار بشید! که هرچه زود تر برگردید! پیش از اینکه این هوای دردناک لعنتی نفسم رو بگیره!
نمی تونم دیگه نمی تونم الانه که خفه شم. خدایا من فقط اینجا میشه بنویسم بیا منو بخون! خدایا بیدارشون کن! به هرچی میشه دعا کنم شهر خوابزده شب گرفته ما رو بیدارش کن. خدایا بهشون بگو من دلم براشون تنگ شده. بهشون بگو کنار دیوار های سرد منتظرم. خیلی منتظرم. زیاد خیلی زیاد منتظرم. خدایا بهشون بگو برگردن. خدایا اجازه نده گم بشن وسط جهنم جهانت.
باورم نمیشه اینهمه ساکتی داری تماشام می کنی خدایا من الان میمیرم!
من میرم دعا کنم. میرم نمی دونم چیکار کنم میرم نفس بکشم تا گریه خفهم نکرده. خدایا مواظب فرشته های شهر ما باش! خدایا باز شبیه گذشته ها بیدارشون کن! خدایا دیگه نمی تونم ببین منو ببین! خدایا خاطرت باشه من از ته ته ته دلم دلتنگم. ببینم دلت میاد امشب جوابم رو ندی؟ من رفتم باقیش با خودت!