تلخ، تاریک، انجماد.

3شنبه شب.
خدایا باز هم یه صفحه دیگه که سرخه و سیاهه و… خدایا اینهمه صبوریت واقعا جای حرف داره آخه چه جوری دلت میاد؟ من باورم نمیشه من باورم نمیشه همیشه گفتن همیشه گفتیم تو سرچشمه مهری پس واسه چی دلت آتیش نمیگیره از اینهمه آتیش؟ دارم دیوانه میشم. به تمام القابت دارم دیوانه میشم آخه چه جوری دلت میاد چه جوری تماشا میکنی؟ وای خدایا دارم دیوانه میشم. وای خدایا نمیتونم تحمل کنم خدایا نمیتونم تحمل کنم نمیتونم تحمل کنم خدایا نمیتونم تحمل کنم من که از خاکم و دلم و مهر و رعفتم اصلا با مال تو قابل قیاس نیست من که در مقام رحمان و رحیم نیستم من که هیچ چی نیستم با تمام وجودم آتیش گرفتم تو چه جوری تحمل میکنی؟ خدایا چه جوری تحمل میکنی چه جوری تحمل میکنی؟ آخ! آخ خدایا بمیرم واسه دلهای مادرهای سیاهپوش این شبها آخه تو خدایی چه جوری تحمل میکنی؟ آخ خدا نمیتونم تحمل کنم.
به نظرم دارم به اون اعتدال که چندتا پست نه چندین تا پست پیش اینجا ازش گفتم نزدیکتر میشم. هنوز مونده بهش برسم ولی دارم بهش نزدیکتر میشم. خب این باید مثبت باشه پس واسه چی آگاهی به این واقعیت به جای شاد بودن اینهمه غمگینه؟ واسه چی درونم از تصورش سرشار از تهیِ؟ یعنی ترک این مدل مخدرهای روح اینهمه خلأ به جا میذارن؟ یعنی این حس موندگاره؟ این باید یک موفقیت باشه پس واسه چی من پر از تلخکامی ام؟ حسش نیست پی دلیلش باشم فقط عجیبه. شاید گذر زمان درستش کنه نمیدونم. خب من اشتباهی میرفتم حالا دارم بیدارتر میشم این باید مثبت باشه ولی این… بیخیال. حتی حسش نیست بهش متمرکز باشم. این حس تلخکامی هم عاقبت خسته میشه میره.
امروز سر کار… ولش کن حسش نیست واقعا نیست.
چقدر امشب اینجا سرده دارم منجمد میشم. امروز داخل تیمتاک اصلا مثبت رفتار نکردم. دیگه حس ندارم مراعات کنم و بیخودی ادای خندیدن دربیارم. دیگه حضورم حتی بین اینترنتیها بهم حس رضایت نمیده. انگار هیچ چیزی بهم حس رضایت نمیده. با حقیقیها که مدتهاست نمیپرم. با اینترنتیها هم این اواخر اصلا حس آرامش و رضایت نداشتم یعنی ندارم. فقط هستم. فقط پیش میرم. فقط هستم.
باز هم چیز هست واسه نوشتن ولی من امشب حوصله ندارم. دیگه نمیخوام بنویسم. خدایا! این رسم رحمت رو نمیفهمم. نمیفهممت خدایا من نمیفهمم! بسه خسته شدم از نوشتن و گفتن و از همه چیز. حس ویرایش هم نیست به جهنم که غلط داخلش دارم. ساعت10و7دقیقه. تا بعد.