سلام همسفر

عصر جمعه.
امروز بچه ها پایان ترم دادن. من فردا. کاش امروز بود! تفاوت های لعنتی!
دیشب خیلی خیلی کم درس خوندم. تیمتاک. سعی کردم لذت ببرم ولی نبردم. در حال درس خوندنم ولی درس ها زودتر از اونی که باید تموم میشن و می ترسم از سرم برن بیرون. استرس. دور اولم تموم شد.
در حال گذروندن هفته تاریکم. من بهش میگم هفته تاریک. آخه بدجوری تاریکه. داخلش هم همه چیز بدجوری تاریکه. خوشم میاد روی همه چیز اسم می ذارم واسه خودم. هی! داخل نت پد کاما پیدا کردم آخجون!
باید دور دوم رو شروع کنم. استرس، عصر جمعه، هفته تاریک، استرس، استرس، چندتا مورد کوچیک و مزخرف دیگه، استرس، خدایا استرس، …
نمی فهمم چه گیری داخل کلاس های کانون دارم که تمرین هایی که بهم می افته رو اشتباه جواب میدم. خدایا این، … باید1طوری برگردم به جاده تعادل این مدلی امشب سخت می گذره و فردا امتحان دارم و، …
مادرم نصیحتم می کنه که دلواپس نباشم. طفلک مادرم! خدایا به خاطر مادرم!
این هفته کلاس آیلتس نیست. ترم جدید احتمالا از هفته آینده شروع میشه. خدایا فردا نیفتم!
مادرم1مدل قرص سبز فسقلی بهم پیشنهاد می کنه که استرسم رو بیاره پایین. امتحانش کردم نشد. امشب باید باز امتحانش کنم. شاید1کوچولو جواب بده.
خونواده برادرم در فکر تغییر آدرس هستن. این دفعه واسه خودشون. فعلا دیگه کسی در فکر حرکت دادن من نیست. آخ جون! اینجا رو دوست دارم. هرچند هیچ مدلی نتونستم1وان یا حتی1استخر بادی فسقلی داخلش جا بدم. اینجا گوشه منه. گوشه ای از دنیا که فقط مال خودمه. فقط مال خودم. چه قدر این گوشه85متری رو دوستش دارم! خدایا داشته هام رو ازم نگیر و به همه بده! خدای مهربونم! خیلی دوستت دارم! خیلی! از ته دل!
اینجا شلوغه. مادرم درگیر گل کاریه. گل دوست داره. من جا زیاد ندارم. دلش خواست روی نرده های بالکن فسقلی و پنجره های اتاق جای گل بزنه. گفتم حسابش با من ولی من بلد نیستم مواظب گل هات باشم. کار خودته. مادرم از این چیزها دوست داره. عشق می کنه. گل هاش هر کدوم1داستان دارن و خودش مواظبشون میشه و با من کاری نداره. خداییش من بلد نیستم. مادرم هم مشکلی نداره با این بلد نبودنم. فقط جا می خواد واسه1عالمه گل. کاش عشق کنه! هرچی بیشتر. حالا هم کار داره پیش میره. مادرم روی بالکن جای گل زد و پرش کرد. حالا هم نوبت پنجره های اتاق و آشپزخونه شده. آهن ها رو جوش دادن و الان دارن وسطش تخته می زنن. کاش کاره امروز درست بشه تا حالش رو ببره!
دلم می خواد1مدلی از این هوای مزخرف خارج بشم. بدم میاد از این هوا و از این هوای تاریکم. خدایا این، … این روزها واقعا از بی نق ترین روزهای عمرم هستن البته تا پیش از امروز. امروز واقعا حس و حالم، …
فردا این زمان امتحانه رو دادم و خلاص شدم. خدایا نیفتم! خدایا نیفتم! خدایا…!
باید1فکری واسه کلاس های کانونم کنم. این خیلی مسخره هست من واقعا درس هاش رو بلدم نمی فهمم واسه چی سر کلاس اون مدلی کلید میشم. استادم واقعا خوبه. هم مهربونه هم آروم درس میده و آهسته درس می خواد. پس من چه دردمه که نمی تونم بهش جواب بدم؟ واقعا نمی فهمم. خواهرش هنوز بیمارستانه. خدایا گذار هیچ طنابنده ای رو به بیمارستان ننداز! سلامتی نعمت ارزشمندیه. خدایا از کسی نگیرش! از خونوادم و از خودم هم نگیرش! خدایا لطفا!
کار تخته ها موقتا تموم شد. مونده1بخش کوچیکش که فردا درست میشه. مادرم رفته بیرون. برمی گرده. باید امشب1دور دیگه بخونم. دسته کم لغت ها رو حتما باید1گشتی داخلشون بزنم. خدایا حس می کنم تمامش از خاطرم پرواز می کنه میره بیرون آخه واسه چی من اینهمه، … قرص سبز رو خوردم. کاش اثر کنه! واقعا تأثیرش رو لازم دارم امشب. نباید اینهمه به خودم گیر بدم. من واقعا سلامتم رو لازمش دارم. این مدل پریشونی به مدت طولانی اصلا واسم مثبت نیست. خدایا کمکم کن!
از3بی اطلاعم. پیام های خودش و2نمیاد. به1هم دلم نمی خواد زنگ بزنم. امروز اصلا دلم نمی خواد. این روزها هر زمان زنگ می زنم، … دیروز حس کردم دیگه تحمل ندارم. خداحافظی کردم و گوشی رو گذاشتم. دیگه هم جواب زنگ ندادم. دلم نمی خواد. دلم گرفته. امشب دلم گرفته. دلم گرفته از همه. دلم تنگ نیست فقط گرفته. دلم گرفته از همه و همه و از همه. از1و از تمام دنیا. دلم گرفته از همه. دلم گرفته از بابا روزگار که قلمش رو بیخیال چرخوند و افتضاح زد به تقدیر من و نتیجه جوهر پاشیدنه بی حساب و کتاب و همین طوریش شد این شب کوفتی که نشست روی چشم هام و دیگه نرفت. اگر نمی نشست امروز من شبیه بچه های کلاسمون امتحان می دادم در حالی که اون سؤال های عوضی رو خودم واسه خودم می خوندم و استرس لعنتیه منشی و کسر تمرکز و1000نکبت دیگه رو نداشتم و خستگی اینهمه تفاوت و منت کشیه عوامل مدرسه واسه مرخصیه روز امتحان و دلواپسی واسه جزوه و گرفتاریه اونهمه نوشتن با این دست داغون و اونهمه سخت خوندن با جزوه ای که خدا می دونه صفحه خوان چه مدلی واسم می خونه و اینهمه داستان روی دل و روی شونه هام و روی زندگیم نبود. دلم گرفته از خودم که اینهمه دیر کردم و اجازه دادم امروز به اینجا برسم و مجبور باشم اینهمه زور بزنم تا جونم بالا بیاد و از استرس روانی بشم و هی درس بخونم هی درس بخونم و آخرش سر کلاس لعنتیم تمرین هام رو اشتباهی جواب بدم و عین خری که وسط سربالایی زیر بار نمک مونده باشه از فشار1000تا حس داغونه جفنگه مسخره یواشکی به عر زدن بیفتم. دلم گرفته. چیزیم نیست فقط دلم گرفته. اه بسه دیگه! عجب افتضاحی! برمی گردم.
خوب حله. حالا باز اینجام. این ها تمامش تقصیره هفته تاریکه. مطمئنم تموم که بشه رو به راه تر میشم. ترکیب عصر جمعه و استرس امتحان فردا و هفته تاریک با هم برابر است با1فروند پریسا از مدل فوق دیوونه. خدایا منو ببخش! من نق زیاد می زنم. تو که می دونی! ازم به دل و دفتر نگیر. تو خدای خودمی. هرچی تو بخوایی. قلم بابا روزگار هم که بی اجازه تو نچرخیده. تو بهش اجازه دادی1خورده جوهر بازی کنه اون هم جوهر پاشید و۱لک روی تقدیر من، … خدایا شکرت! هرچی تو بگی. هرچی تو بخوایی! خدایا شکرت!
مادرم اومد. خونواده برادرم هم الان میان. زنگ. برمی گردم.
خوب این هم از این. دوباره اینجام. خونواده برادرم رفتن. مادرم خواست بره ولی منصرف شد و امشب باهام می مونه. الان هم مشغول جا به جا کردن گل هاش داخل جاهای جدیدشونه. به نظرم خوشش میاد. چه خوبه که خوشش میاد. دوست دارم عشق کردن هاش رو. من هم اومدم که دور دومم رو شروع کنم دیدم نمیشه بدون بستن این صفحه برم سر درس. هی باید بجنبم. باقیش باشه واسه بعد. درس دارم. اوخ خدا8و50دقیقه! وووییی الان خوابم می گیره من رفتم درس بخونم بعدا دوباره میام.
تا بعد.

3شنبه شب.
از وسط موج کاغذ و کتاب و نوشتن و نوشتن1لحظه سر درآوردم ببینم جهان اطرافم هنوز هست یا نه. هست. عه2تا کامنت اینجاست باید جواب بدم. هفته دیگه امتحان پایان ترم. دیروز داخل کانون1خورده بهتر ظاهر شدم. خدا کنه حال خواهر استادمون رو به راه بشه. میگم من هر لحظه در حال تمرین و تکلیف نوشتن و حاضر کردن درس های کلاسم پس کی زمان مطالعات متفرقه رو پیدا کنم؟ سرما خوردم. با قرص رو به راهم ولی آخ از زمانی که این قرص خوردنه یادم میره. اه۳روز شد پس کی می خواد دوره نکبتش تموم بشه بره؟ اون ایسپیک جدیده رو هنوز نگرفتم باید برم داخل ایمیلم ببینم میشه برش دارم یا نه. باید این خوردن های عصبی رو بذارم کنار مخصوصا شب ها. معدهم رو داغون کرد. دلم خوردنی می خواد باید میوه بخورم ولی من نون و هرچی نباید بخوام دلم می خواد. بی خود می خواد. من بگم نه یعنی نه. از پریشب شروع کردم که بگم نه. و میگم. تموم شد. حس سر خط رفتن و ترتیب نیست این مدلی فوق داغون دلم می خواد. ترم4داره تموم میشه. فقط1جلسه دیگه مونده. اون دفعه داخل کنفرانس در مورد اینجا گفتم ولی این رو هم گفتم که دلم نمی خواد کسی اینجا رو پیدا کنه. استاد پرسید واسه چی و بهش گفتم من مهمون دوست ندارم. نه در خونه واقعیم نه در خونه اینترنتیم. ای خدا کی حس لسنینگ نوشتن داره؟ باید بنویسمش. این روزها داخل مدرسه هم به شدت درس می خونم. زمان ندارم که باورم نشه این من هستم که اینهمه شدید چسبیدم به چیزی که زمانی می گفتم هرگز در تمام عمرم طرفش نمیرم. دیماهه. امروز چندمه؟ امروز11دیماهه. هنوز19روز دیگش مونده و بعدش بهمن و بعدش اسفند. اگر این ترم نیفتم، که نمی افتم، اسفند این زمان ها درگیر پایان ترم واسه ترم5هستم. و همچنین درگیر پایان ترم اینتر3کانون. دلم می خواد اسفند بیاد ببینم حال و هوای آستانه ترم6چه مدلیه. میگن سخته. به نظرم درست میگن سرعت سخت شدنش بدجوری زیاده. بچه های کلاس این ترمم بدجوری خسته شدن. همهش میگن خسته ایم و درگیریم و حالمون خوش نیست و دیگه نمی دونم چی. همه از من جوونترن. کاش می شد از لحظه هاشون بهتر استفاده کنن. از امکاناتشون. از چشم هاشون. از سن و سالشون. کاش می شد! مادرم… دلواپسم واسش. کاش همسایه بالایی که درست بالای سر من1خونه تا جایی که من می دونم بی استفاده داره می فروخت مادرم می اومد اینجا خاطرم1خورده جمع تر می شد! این روزها و شب ها با وجود اینکه به خاطر این خوردن های بی حساب و بی منطق شبانه وزن گرفتم باز هم سردمه. گاهی بدجوری سردم میشه اما در هر حال چه سردم باشه چه نباشه1زمان هایی سرم به طور محسوس و غیر قابل انکار دماش میره بالا. زمان هایی که زیاد روی درس خوندن هام متمرکز میشم. این مدلی که میشه با وجود سرمایی که تا استخون هام میره از سنگ آرامش استفاده می کنم. اسمش این نیست من این مدلی بهش میگم آخه اسم علمیش رو بلد نیستم. از کف دست کوچیک تر رو تصور کن1چیزی اندازه قوطی جوهرهای قدیمی و نمی دونم حالا هم هست یا نه. این رو تصور کن از نمی دونم چوب فشرده هست یا سنگ درستش کردن. در داره و درش رو که باز کنی داخل درش1چیزیه شبیه سنگ یا چه جوری توضیحش بدم شبیه صابون خیاطی که خیلی فشردش کرده باشن. بوی ویکس میده ولی اونهمه شدید و اونهمه موندگار نیست. درش رو می گیری دستت و اون چیز داخلش رو می کشی روی پیشونیت. روی گیجگاه هات. روی شاهرگ گردنت. پشت گردنت. پشت گوش هات. کنار گوش هات. فشار نمیدی فقط یواش می کشی روی اینجاهات. می تونی روی نبض دست هات و نبض های دیگت هم بکشی بسته به خودته. بعدش چند لحظه وایستا. بعدش سرت و هر جا این رو بهش کشیدی شروع می کنه سرد شدن. مواظب باش دستی که به این سنگه زدی رو به چشمت نکشی که بیچارت می کنه. وحشتناکه. دستت رو بشور بعد با چشمت ور برو. چیز خوبیه واسه پایین کشیدن دمای کله در معرض اتصالی من. زمانی که اتصالات مخم میرن که از شدت فشار اتصالی کنن این کمک می کنه. خودم باورم نمی شد این1تیکه استوانه بتونه کاری از پیش ببره. زیاد طول نکشید که فهمیدم در زمان های لازم فقط باید ترس رو کنار بذارم و هر زمان سرم زیادی داغ شد خودم رو بسپارم به این استوانه کوچولو. بعدش هم درش رو ببندم واسه دفعه های بعد. چیز خوبیه. بدم نمیاد الان هم1سنگی به سرم بکشم ولی بدجوری سردمه. واقعا نمیشه تحمل کنم سرم هم اونهمه حرارتش بالا نیست پس بیخیالش. بچه ها دیروز رفتن خونه معصومه. به من هم گفتن بیا. گفتم کلاس دارم نمی تونم. گفتن تو که از اولش تا حالا1جلسه غیبت هم نداشتی خوب1دفعه غیبت کن چیزی که نمیشه. کلاست رو این دفعه نرو بیا با ما بریم. گفتم نه. اصرار کردن. خندیدم. فقط خندیدم. آروم و تقریبا بدون صدا خندیدم. بچه ها دیروز رفتن. من کلاس داشتم. خدایا شومینه رو زیاد کردم ولی چه قدر سرده! من واقعا سردمه. دیشب بعد از نمی دونم چندین روز رفتم تیمتاک. خیلی نموندم. به نظرم حدودهای نیم ساعت شاید. بعدش2ساعت بعد دوباره رفتم ولی5دقیقه هم نکشید اومدم بیرون. امشب هم رفتم و با الهه و علی از سوسک حرف زدیم و اونقدر خندیدیم که من حسابی افتادم به سرفه. به نظرم۴۵دقیقه ای اونجا موندم و بعدش اومدم بیرون و درس و حالا هم اینجا. این روزها خیلی کم تیمتاک میرم. این روزها جز اینجا تقریبا هیچ جای آشنای اینترنتی نمیرم. گاهی تیمتاک شبیه امشب. اینجا رو ترجیح میدم. کلا خودم رو عشقه. پریروز سر کلاس بچه ها در مورد تافل می پرسیدن. استاد می گفت آیلتس بهتره. مادرم خوشش میاد از خرخونی کردن های من. اون دفعه بهش گفتم درسم که تموم بشه جای اینهمه فشار روی ساعت های عمرم1دفعه خالی میشه. می گفت بعدش دیگه نمی تونی بیکار بمونی. گفتم خوب پس بعدش میرم تافل می گیرم می خوایی؟ عشق کرد. یعنی سال دیگه این زمان من در چه حالم؟ جرأت کردم داوطلب این امتحان کزایی بشم یا نه؟ همسایه بغلی مهمون داره هی زنگ منو اشتباهی می زنن و من باز نمی کنم تا زنگ خودشون رو می زنن و از دست این جماعت. کاش خیلی اذیتم نکنن که از جا در برم. امروز صبحی1تلفن بهم شد که بعدش واسه5دقیقه کلا هنگ بودم. آزمایش ژنتیک و تشخیث مدل آرپیه ما که صبح5شنبه داره میاد بغل گوشم و بچه هایی که دسته شدن و دارن صبح زود میرن که آزمایش بدن. مجانی و قابل دسترس و امکان پذیر و… همراهی و تفریح در جمع دوستان و همه چیز. به من هم اطلاع رسید و فقط1جای کار ایراد داشت. من صبح5شنبه کلاسم. زبان. گفتن ارزش داره غیبت کنی. این جلسه کلاس رو بیخیال شو. گفتم خودم بعد از کلاس پشت سرتون میام گفتن بعد از8پذیرش نمیشی فقط باید بیخیال کلاسه بشی. گفتم تا ببینم. بعدش نفهمیدم واسه چی به شدت بی تمرکز شدم. درسم رو دیگه نفهمیدم و کلا حواسم پرید و1حس اعصاب خوردیه مزخرف اومد جاش. امیر کوچیکه خیال کرد واسه خاطر درسم این مدلی شدم و گفت خوب اصلا بگو من دیگه کلاس زبان نمیرم یاد نمی گیرم. نتونستم بخندم. چم شده بود؟ بعدش چند لحظه سکوت بود. بچه ها رفته بودن بیرون و من بودم و سکوت. کمی به خودم مسلط تر شدم. فقط کمی. اندازه ای که بفهمم رو به راه نیستم. به شدت نیستم. بعدش عجیب ترین کاری که الان تصورش داخل سرم هست رو کردم. گوشی رو برداشتم زنگ زدم به مادرم. لازم بود1چیزی جدا از موارد شخصی خودم ازش بپرسم. پرسیدم و جوابش خاطر جمعم کرد ولی بعدش تلفنم طول کشید و به خودم که اومدم دیدم شبیه خیلی بچگی هام تمام داستان رو گذاشتم کف دستش و دارم به سبک خیلی خیلی پیشترها، همون زمانی که هنوز دست در دست مادرم روی جاده اصلی قدم های کوچیک ولی درست برمی داشتم و با فرعی رفتن خیلی فاصله داشتم، دارم بهش نق می زنم که چه قدر به هم ریختم بعد از این خبر و نمی دونم واسه چی. و مادرم باهام حرف می زد. سعی کردم بخندم. اولش نشد ولی بعدش آهسته آهسته بهتر شد. مادرم حرف می زد و حرف می زد و من برخلاف تمام سال های فرعی رفتن هام، به سبک اون گذشته های خیلی خیلی دور دیدم که داشتم یواش یواش به خودم می اومدم. انگار گرد و خاک داشت می نشست و همه چیز دوباره صاف و شفاف می شد. مادرم گفت و گفت و من شنیدم و شنیدم. نه. این دفعه واقعا گوش می کردم. طول کشید. دیگه خیالم نبود. به هیچ آزمایش و هیچ تردیدی. غیبت از کلاس و رفتن به این گردش علمی پر. مادرم گفت دلت می خواد که بری؟ گفتم واقعیتش… و آخر ماجرا گفتم نه. نمی تونم کلاسم رو بیخیال بشم مادری. دیگه دلم نمی خواد. حس کردم به سبک اون پیشترها، همون پیشترهایی که من زیر پرهای امن مادرم حتی خواب فرعی ها رو هم نمی دیدم، همون زمان های دوری که ایمان داشتم مادرم می تونه هر گیری رو از روی نخ زندگیم باز کنه، با گفته هاش و راه حل هاش و بینشش موافقم نه شبیه زمان فرعی هام فقط واسه ختم قائله و مصلحت و هر چیز نکبت دیگه ای. مادرم همچنان می گفت و من گوش می کردم و دیگه همه چیز درست بود. بهش گفتم خدا ازم نگیردت مادری. شبیه آرامش خاطر می مونی. ممنونم ازت. مادرم1لحظه انگار جوونتر شد. خودم هم همین طور. شاید سال ها بود که اینهمه با صدق کلام بهش، به تلاش هاش، به دلواپسی هاش و به راهنمایی هاش ابراز محبت و تشکر نکرده بودم. شاید چون از دل همراهش نبودم. شاید هم چون دلم رو همراه مهارت های ارزشمندی مثل قدردانی و محبت و همدلی بین دست اندازهای وحشتناک فرعی ها جا گذاشته بودم. حالا حسابی بهترم و دیگه خیالم به5شنبه ای که داخل کلاس سپری می کنم، به همراهی و جمع دوستانه ای که داخل کلاس5شنبه از دستش میدم، و به آزمایشی که می تونه1موقعیت استثنایی باشه و من داخل کلاس5شنبه صبح از دستش میدم نیست. مادرم رو بعد از خدا می پرستم. خدایا همه مادرهای جهان رو واسه بچه هاشون نگه دار و همه بچه ها رو تا دیر نشده از فرعی ها برگردون خونه! این هم از امروز صبحم. اوخ درس! کلی درس دارم. دلم می خواد باز حرف بزنم. این روزها واقعا با کسی حرف نمی زنم. اینجا دلم می خواد حرف بزنم. هنوز گفتنی دارم. ولی درس! خدایا دیرم شد باقیش باشه واسه بعد. خدای من واسه چی اینهمه سرده؟ من واقعا سردمه. من واقعا باید لیسنینگم رو بنویسم. من واقعا… من واقعا این لحظه دلم1کارتون1000دفعه شنیده و1مشت خوراکی می خواد. نه به جان خودم طرف نون و غذا نمیرم. بیسکویت هم… هوممم. شاید1دونه. شاید هم نه. ولی میوه و تخمه آفتاب گردون رو دیگه هیچ کاریش نمیشه کرد. ولی آخه لیسنینگ… هی! بعد از خوردنی. انتشار این هم بعد از خوردنی. همه چیز بعد از خوردنی. اول خوراکی. من رفتم.

4شنبه. از سر کار اومدم. باید مواظب باشم کلاسم دیر نشه. دیروز سر کار1نوشته نصفه نوشته بودم خواستم این رو هم بزنم تنگش جفتی1دونه بشن بیخیال شدم نزدم. دستم درد می کنه. دست راستم. به نظرم به خاطر تایپ و کلید بازیه. داخل ساعدم انگار1چیزی1جوریه. داره بدتر میشه. ولی من که نمی تونم تایپ نکنم. می تونم؟
ترم جدید کانون شروع شد. فردا جلسه دومه. استاد ترم جدید استاد ترم گذشته هست. آخ جون! حس می کنم عاقبت1زمانی1جایی داخل1ترمی از زیر دست این استاده رد نمیشم و می افتم ولی در هر حال خوشحالم که این ترم هم استادمه.
ترم4کلاس های آیلتس داره تموم میشه. کمتر از2هفته دیگه پایان ترم. خدایا هر لحظه بهش فکر می کنم از شدت استرس دچار تهوع میشم. این چه وضعشه؟ تهوع! واسه چی این روزها این لعنتی به صورت خفیف تقریبا همیشه باهامه؟ آخ دستم!
بدجوری دلم1خواب طولانی بی استرس می خواد. نمیشه. زمان نیست. داره سخت تر میشه. این ترم کتاب کانون به شدت پر از لغت های جدیده که باید بگردم و معادل هاشون رو پیدا کنم و بنویسم و… هی این مدلی که نمیشه پس بیناهای کلاس چیکار می کنن اینهمه طول نمی کشه به خدا پدرم در اومد.
این روزها این فسقل رو می برم سر کار و هر زمان بشه بهش1ناخنکی می زنم. امروز هم بردمش ولی لازم نشد. الان باید اسپیکینگ های امروز رو تمرین کنم ولی… خدایا واسه چی این بابا زمان نمی فهمه من خسته شدم؟ بابا زمان محض خاطر خدا1خورده وایستا دارم میمیرم به خدا. درس ها بی مهلت و به شدت دارن سخت و فشرده میشن. باورم نمیشه پارسال این زمان فکرم کجاها می چرخید. چه ساده واسه خودم برنامه کلاس های هنری در تابستون آینده رو می ریختم و به خاطر نارضایتی از مدل کارم نق می زدم و سر1چیزهای کوچیک و مزخرف دیگه که حالا حس می کنم هرگز در شأن من نبودن و نیستن و نخواهند بود یواشکی خودم رو می خوردم. چشم تنگ کن ولی من کاملا سر چیزی که گفتم هستم. بله1سری موارد رو کسر شأن خودم می بینم. و دیوانه وار از خودم حیرت می کنم که تا پیش از این چه مدلی حاضر شدم حتی سر پایین کنم و ببینمشون. خیلی پیش این رو البته به شکل خیلی محترمانه تر از حالا به1بنده خدا گفتم. نمی دونم حرفم رو گرفت یا نه. بعدش با خودم گفتم کاش نگرفته باشه! بعدترش با خودم گفتم کاش گرفته باشه بلکه حواسش بیدار بشن! و حالا دیگه با خودم هیچ چی نمیگم. همین گفتن در این مدل موارد رو هم در حد خودم نمی بینم. من بالاترم. به جهنم سو تفاهم ها. به جهنم تعابیر آنچنانی. من از خیلی مواردی که زمانی زمان صرفشون می کردم بالاترم. تو بگو خودخواهم. تو بگو بدم. تو هرچی دلت می خواد بگو همینه که هست همینم که هستم. اه این درد مسخره دستم ول کن نیست کلافه شدم.
پیش از این گفته بودم که از طرف خونواده احتمال1سفر در تعطیلات عید میره. هنوز هم میره و واقعیتش من گاهی حس می کنم ترجیح میدم عید رو داخل4دیواریه با صفای خونه بمونم و بدون دلواپسی از طرف کلاس های2گانه و ملزوماتشون بشینم تفریحی درس هام رو بخونم و حالش رو ببرم و آخ خدا تعطیلی بدون کلاس و درس و استرس! خدایا چه قدر دور به نظرم میاد! انگار اون مدل گشتن و زمان گذروندن مال1زندگی دیگه بود که من از خیلی خیلی خیلی دور خاطرم هست. یعنی باز هم واسه من روزهای اون مدلی میاد؟ گاهی تصور می کنم دیگه تموم شدن و تا آخر عمرم همین مدلیه. بعدش یواشکی به خودم می لرزم. بعدش هم بلند میشم میرم سر درس. آخ دستم!
چند روز پیش کسی می گفت نگرانم که بعد از پایان این سال پرماجرا زمانی که روزهات از درس های ضربتی خالی شدن حوصلهت سر بره و ندونی چیکار کنی. خندیدم و گفتم این هم ممکنه. دور از انتظارم نیست که در پایان این روزها اگر پایان داشته باشن دسته کم اوایل به1مدل احساس خلأ ناخوشایند دچار بشم و نتونم به این سادگی خودم رو از دستش خلاص کنم. هی این لحظه من بین1کوه از دردسرهای کاغذی کتابی گیر کردم و هنوز1عمر مونده که به اون پایان ها برسم. جدی زندگی بی درس و کتاب و کلاس های2گانه و تکلیف های شبانه و استرس های نیمه شبانه و درس و درس و درس چه مدلیه؟ خاطرم نیست. واقعا نیست. خدایا دستم! من زمان بیمار شدن ندارم این رو ببرش عقب لطفا!
دلم می خواد1کوچولو ولو بشم می ترسم خوابم ببره و از کلاس جا بمونم. خاطرم هست1دفعه از سر کار اومده بودم گفتم1کوچولو ولو میشم بعدش پا میشم میرم کلاس. هنوز تا ساعت کلاسم مونده بود و با خودم گفتم نمی خوابم فقط1خورده ولو. ولو که شدم دیگه نفهمیدم چی شد. ایسپیک واسم خوند و من بدون اینکه بفهمم چی شد رفتم و زمانی که از خواب پریدم درست سر ساعتی بود که باید داخل کلاس نشسته باشم. فقط خدا می دونه چه مدلی از جا پریدم و آماده شدم و رفتم کلاس. اون روز با بیشتر از1ربع تأخیر رسیدم. از اون روز باز هم تأخیر داشتم اما نهایتش3دقیقه. از اون روز دیگه هرگز در فاصله بین کار و کلاسم جرأت نکردم ولو بشم و اگر هم شدم جرأت نکردم اجازه بدم خیلی راحت باشم که مبادا پلک هام هم رو لمس کنن. و حالا چه قدر دلم می خواد این ولو شدن رو! اوه نه بیخیال به هیچ وجه حاضر به همچین ریسکی نیستم این کلاسه تأخیر داخلش خطرناکه.
واقعا لازمه اسپیکینگ های امروز رو تمرین کنم ولی خخخ بلدم انگار. این عادلانه نیست من اینجا بدک نیستم ولی اونجا که میرم موقع جواب دادن افتضاح مکث و اشتباه دارم و هیچ خوشم نمیاد. بیخیال چیزی نمیشه. دلم می خواد این امتحانه سریع تر بیاد و بره. دلم می خواد ببینم ترم بعد استاد کیه. دلم می خواد امسال سریع تر بره و من سریع تر این روزها رو طی کنم و اصلا نیفتم و از اون شبه کنکور گنده دیوونه رد بشم و خدایا خوابم میاد خدایاااآاااآااا!
اوخجان فردا سر کار بی سر کار. امسال همه چیز اونجا بسیار متفاوته واسه من و همه چیز در مقایسه با سال های پیش واقعا مثبته و من همچنان ته داستان روزهای تعطیل رو باید بگم اوخجان اون هم از ته دل. دست خودم نیست من و کارم با هم آشتی نمی کنیم خخخ. اما این نامردیه اگر شکر نکنم. خدایا شکرت! شکرت که شاغلم. شکرت که امسال همه چیز اینهمه اونجا واسه من آرومه. شکرت به خاطر تمام موارد درون و بیرون از محل کارم. شکرت به خاطر تمام مثبت های زندگیم! خدای مهربونم شکرت! خدایا شکرت!
از3کم اطلاع دارم. درمونش تا جایی که می دونم همچنان در جریانه و این روند آزاردهنده و دردناک داره واسش طی میشه و همه ما دعا می کنیم که نتیجه هرچه زودتر و هرچه مثبت تر برسه و این درمون دردناک تموم بشه. خدایا کمک کن!
ساعت داره2میشه و من3باید کلاس باشم. مدت هاست که تیمتاک نرفتم. مدت هاست که هیچ کجای اینترنت نرفتم جز اینجا و جاهایی که1ربطی به درس خوندن هام دارن. مدت هاست که جز محل کار و کلاس هام هیچ کجای دیگه نرفتم. جدی این داستان که تموم بشه من باید بعدش چیکار کنم؟ منی که کلا جهانه اطرافم رو کلا یادم رفته و تا اون زمان هم کلا باهاش بیگانه میشم! تصور کن سرم رو بعد از1سال و نیم از این غار کاغذی بیارم بیرون و ببینم همه چیز عوض شده. دوست های مجردی که زمانی با هم می رفتیم دیوونه بازی ازدواج کردن و منتظر بچه هاشونن و بیکارها شاغل شدن و بچه هایی که توی راه بودن به دنیا اومدن و راه افتادن و و و حسش نیست دستم درد می کنه1عالمه و.
ساعت5دقیقه مونده به2و به نظرم بد نیست من دیگه بس کنم. از بس بی سر و ته نوشتم سرم گیج رفت. ولی این… لعنت به هرچی درده دستم درد می کنه این هم شد کار؟
هی بسه دیگه. من میرم1خورده کارتون تکراری بشنوم و1خورده به تمرینی که نکردم فکر کنم تا خوابم نبره و بعدش هم بلند شم برم کلاس. باز میام. تا بعد.

همچنان۵شنبه. داره شب میشه. درس می خونم. مادرم داره اوضاع اطرافم رو مرتب می کنه. سرویسکار دستگاه تصفیه آب اومده داره تنظیمش می کنه و من درس می خونم و درس می خونم و…
امروز سعی کردم۱کسی رو قانع کنم که۱امانتی رو از روی شونه هام تحویل بگیره ولی موفق نشدم. نمی تونستم توضیح بدم. فقط می گفتم من گرفتارم. من درگیرم. من درس دارم. شکر که رو در رو نبودیم و طرف نفس های به شماره افتادم رو نمی شنید. سعی کردم. بحث کردم. اصرار کردم. نتونستم. جواب منفی بود. آخر کلام اون۱کسی گفت شما جایی نمیری. دیگه هم بحثی ندارم. سکوت کردم. دیگه نمی شد بیشتر اصرار کنم. قشنگ نیست. قشنگ نبود. گاهی باید بس کنیم. واسه رسیدن به هر چیزی تا هر جایی نمیشه پیش بریم. گاهی میشه حرفت پیش بره ولی به هر قیمتی نباید پیش ببری. گاهی باید سکوت کنی. گاهی باید کوتاه بیایی. گاهی باید بحث نکنی. اصرار نکنی. توضیح ندی. توجیه نکنی. گاهی باید حرف گوش بدی هرچند بهت سخت بگذره. گاهی باید خودت رو نگه داری از ادامه بحث و اصرار و آخه گفتن ها. گاهی باید بفهمی که دیگه لازمه اگر چشم نمیگی هیچ چی نگی و در جواب پرسش آخر بگی باشه یا سکوت کنی و اجازه بدی سکوتت نوشته بشه به حساب رضایتت. گاهی باید حواست باشه که به هر قیمتی نمیشه به نتیجه دلخواه رسید. چه بسا این وسط۱چیزهایی رو از دست بدی که واست زیاد با ارزشن. بعدش واست سخت میشه نگاه از درهای بسته گرفتن و رفتن. گاهی باید متوقف بشی از گفتن و گفتن و گفتن. گاهی باید تموم کنی هوار و گفتار رو. گاهی باید به جای اعتراض و به جای تو هرچی می خوایی بگو من در نهایت موافق نیستم بگی چشم سعیم رو می کنم. گاهی باید اجازه ندی یادت بره که سر زمانش از جایی که می خوایی و اصرار داری وایستی۲قدم بری عقب. گاهی باید واقعا سعی کنی. گاهی باید حرفت رو عوض کنی هرچند اگر نظرت هم عوض نشده باشه. گاهی لازمه سری که به نشونه۱نه ی بی تغییر بالا گرفتی رو۱کوچولو بیاری پایین و به جای آسمون به مقابل نگاه کنی. به دستی که از رو به رو دراز شده و دستت رو گرفته و به نگاهی که دوخته شده به نگاهت و گوش کنی به کلامی که واسه عوض کردن نه ی سفتت داره گفته میشه. گاهی لازمه هرچند برخلاف نظرت سرت رو بیاری پایین به نشانه تأیید. به نشانه پذیرش. به نشانه اگر این درسته پس باشه انجام میدم. گاهی لازمه۱خورده متوقف بشی و ببینی. بشنوی. بفهمی. چیزی. صدایی. مفهومی جز خودت رو. گاهی لازمه تحمل کنی و اجازه ندی فراموشت بشه مواردی با ارزش تر از پیش بردن حرف و هدفت هست که حفظشون کنی. گاهی… چه قدر زندگی عجیبه. معلم خوبیه. سختگیره ولی خوب درس میده. از دستش نمیشه در بری. در هر حال یادت میده. اونقدر تکرار می کنه اونقدر امتحان می گیره تا درسه رو بلد بشی. تک ماده و تبصره هم نداره. باید قبول بشی. باید تجدیدیت رو امتحان بدی و قبول بشی. تا درس نگیری تکرار می کنه. باز هم. باز هم و باز هم. پس خوب درس بخون. درست یاد بگیر و سریع تر بلد بشو. پیش از اینکه کار به تجدید و تنبیه و تکرار برسه. چمه این شب ها! چمه امشب! آخ خدا! خدایا! خدایا بسه دیگه!
نباید اینجا اینهمه وراجی کنم ولی دست خودم نیست اینجا تنها جاییه که این روزها می تونم حرف بزنم. اگر نزنم دق می کنم. شب هایی شبیه این شب هام. شب هایی شبیه امشب. اگر نگم. اگر ننویسم دق می کنم. من باید حرف بزنم. با کسی نمی تونم حرف بزنم باید بنویسم. جایی نمیشه بنویسم پس باید اینجا بشه بنویسم. اگر ننویسم دق می کنم. من باید بتونم سبک بشم. هیچ راهی واسه این سبک شدن نیست. باید اینجا سبک بشم. اگر نشم دق می کنم. اگر سکوتم رو نگه دارم دق می کنم. دق می کنم! خداجان دق می کنم بسه دیگه!
سرویسکاره رفت. مادرم همچنان با خونه و با گل هاش مشغوله. حال مثبتش رو دوست دارم. کاش این مدلی بمونه!
باید برم سر درس. هنوز ایمیلم به استاد واسه فردا مونده. استادم آدم جالبیه. دلم بعد از پایان ترم تنگ میشه واسش. دیروز خبرهای خوبی می داد از راه افتادن امکان مشاوره برای ترم های آینده داخل همینجایی که درس می خونم. اینجا رو دوست دارم. کاش بتونم همین طور مستقیم درش پیش برم!
دیگه نمی خوام بنویسم. حس داخل سرم نیست. شاید باز بیام. شاید. کاش نیام! لازمه عاقل تر باشم. درس دارم. باقیش باشه بعد واقعا لازمه تمومش کنم. ولی۱چیزی. زندگی همچنان دوست داشتنیه. حتی بخش های این رنگیش که هم تیره می زنه و هم از طرف من به شدت… بیخیال. تا بعد.

صبح۵شنبه. هفته دیگه امروز کلاسم. کانون جلسه دوم از اینتر۳و اون کتابه و…
بدم نمی اومد امروز می رفتم کتابخونه ولی نشد. شنبه امتحان دارم. فردا کلاس دارم. تکلیف کلاس فردا و مطالعه واسه امتحان و اگر زمان باشه۱خورده پیش آمادگی واسه هفته آینده. عجب هفته ای بشه هفته آینده!
داشتم درس می خوندم. خواستم۱بخش از تکلیف های۱شنبه رو بنویسم چون شنبه بعد از امتحان مشکل به تمامش برسم. صبح ها هم که کلا پر. خدایا ای کاش فقط واسه یکی۲سال۱منبع درآمد مطمئن می شناختم تا صبح هام رو آزاد می کردم!
داشتم به درس هام می رسیدم ولی… هی به جهنم دیگه دنبال این کامای مسخره نمی چرخم بذار هر جهنمی که می خواد باشه.
از صبح نتونستم خیلی بخونم. عقبم. الان هم دیدم هیچ مدلی نمیشه و کلا متوقف شدم. باید می اومدم اینجا. باید۱خورده می نوشتم. باید می گفتم که فکر هتل افرا اذیتم کرد و اجازه نداد بفهمم درسم چی میگه. آدرس می خوایی؟ از این هتل افرا؟ شرمنده هنوز ساخته نشده که بری این فقط داخل کاغذه. داخل داستان من. قصه هتل افرا. شروعش کردم ولی نتونستم پیشش ببرم. چند دفعه نوشتم و پاک کردم. ادامه دادنش چنان توانی از روحم می کشه که انگار با دیوانه سازهای داستان هری پاتر رو به رو میشم. کلا روانم میره مرخصی. از طرفی هم ننوشتنش کمکی نمی کنه بهم. بین دیوارهای سرم می چرخه و روی اتصالات مخم پارازیت ول می کنه و سیگنال های درک درس هام می مونن وسط ترافیک. خدایا چه غلطی کنم؟
نگو. لطفا نصیحت بهم پاس نده. اصلا چیزی نگو. همه رو خودم می دونم. می دونم این چیزها باید از سرم بره بیرون. می دونم بی محتواست. می دونم بی خوده. می دونم اشتباهه. می دونم به خدا می دونم. ولی آخه دست خودم نیست من واقعا دارم سعی می کنم ولی۱زمان هایی بدجوری نمیشه. خدایا این چه گیریه من گرفتارش شدم؟
داشتم روی این کیبورده آزمایشات غیر علمی انجام می دادم الان نمی دونم این نوشته چه مدلی شده. هرچی می خواد شده باشه به جهنم بابا.
دیروز در مورد برچسب های اینجا با۱بنده خدایی حرف می زدم. می گفت واسه چی این مدلی برچسب می زنی؟ نق زدم که از برچسب زدن خیلی بدم میاد. طرف به نظرم خندش گرفته بود شاید هم من اشتباهی خاطرم مونده و خنده ای در کار نبود. ولی خاطرم هست که من پشت سر هم نق می زدم که از برچسب بدم میاد. خداییش بدم میاد نمی دونم واسه چی ولی از برچسب زدن بدم میاد. اونقدر بدم میاد اونقدر بدم میاااآااااآاااااآاااااادددددد که نگو. طرف گفت خوب نذار. گفتم کلا از این کار بدم میاد داخل محله هم روی پست های بدون برچسب در حال نق زیر جلدی و روی جلدی برچسب می زنم. طرف می گفت اونجا رو ولش کن اونجا پست ها برچسب لازم دارن اینجا که مجبور نیستی بزنی. برچسب ها کلید واژه هایی هستن که میشه به کمکشون داخل اینترنت گشت و پست ها رو پیدا کرد. تو که نمی خوایی ملت پیدات کنن برچسب واسه چی می زنی؟ فکر زیاد لازم نبود تا بفهمم طرف داره راست میگه. جدی من واسه چی خودم رو مجبور می کنم به برچسب زدن؟ به طرف گفتم نه به خدا نمی خوام من از خدامه هرچی کمتر پیدام کنن و اینجا آروم و امن باقی بمونه. طرف گفت پس برچسب لازم نداری. خصوصا این ها که تو می زنی اصلا برچسب نیستن. خندم گرفت. راست می گفت. چه راسته کیف داری! تصور کن بچه که بودی۱عالمه تکلیف ناخوشآیند داشتی و۱دفعه۱کسی می اومد توجیهت می کرد که این ها رو لازم نیست انجام بدی. آخ چه حالی می داد لحظه ای که از دست این وظیفه کوفتی خلاص می شدی! چه سبکی می شدن شونه هات! خخخ دیروز من با این تحلیله همین مدلی شدم. در نتیجه از حالا برچسب بی برچسب. آخ جون!
این پرنده دیوونه معلوم نیست در چه هواییه. پریروز عصر از سرما پنجره ها رو بسته بودم دیدم۱صدایی میاد. مادرم اینجا بود. پرید رفت ببینه چیه که دید این دیوونه پشت پنجره آشپزخونه داره بال بال می زنه و پنجره رو فشار میده بیاد داخل و۱عالمه پر هاش وسط هوا بودن. در رو که باز می ذارم این میاد از در بالکن پرواز می کنه از بالای سرم رد میشه از پنجره آشپزخونه میره بیرون. در هم که بسته هست میاد پشت در بالکن بال می زنه از خودش دیوونه بازی درمیاره تا میرم دم در پر می زنه در میره. مسخره! مرض داره! دیگه سعی نکردم بهش نزدیک بشم. صبح ها میرم دونه ها رو می ریزم لب دیوار و میام داخل. به زور نمیشه داخل هیچ دلی جا شد. این موجود هم دلی داره و حریمی که من مجاز نیستم در ورود بهش اصرار کنم. نمی کنم. هرچند موافق نیستم ولی کشیدم کنار تا اذیت نشه. ولی ای کاش می شد۱کوچولو گوشه دلش جا می شدم! نمی دونم دلم می خواست۱کوچولو خاطرم واسش… عزیز که نمی شدم فقط۱خورده۱کوچولو خاطرم گوشه دلش… خیلی جا نمی گرفتم اگر۱خورده بهم جا می داد. نه خیلی فقط۱خورده فقط۱کوچولو. اندازه۱محبت معمولیه معمولیه کوچولوی ساده ی معمولیه… هی من چه مسخره شدم! الان این ها اشکه؟ زده به سرم! آخه واسه چی؟ واسه اینکه۱یاکریم که روی بالکنم می چرخه دوستم نداره؟ نمیاد روی شونه هام؟ نمی خواد دستم به پرهاش بخوره؟ یعنی این اینهمه بده که من چشم هام اینهمه واضح خیس شدن؟ خل شدم! اینهمه دل نازکی بهم نمیادش. جدی روانی ام به خدا. واقعا که! خجالت آوره. هی! عجب! این چه وضعشه! واقعا که! این مدلی نمیشه الان بر می گردم.
خوب حالا اینجام. سردم شد درها رو بستم. وووییی سردهههه به جان خودم بدجوری سرده! درها رو باز کرده بودم هوای داخل عوض بشه ولی همراه هوا دمای داخل هم عوض شد و منننجمددددد شدم.
دیروز استاد ازم تعریف کرد. آخ جون! گفت می تونی از پسش بر بیایی و من حسابی ذوق کردم البته یواشکی. سعی کردم روی قیافم چیزی مشخص نشه هرچند اگر هم می شد اون نمی دید. سرش به کارش بود و داشت با کامپیوتر نمی دونم چیکار می کرد. اصلا گیریم که می دید چیه مگه خوب ذوق کردم دیگه خخخ.
مادرم منتظره ترم۶برم و بعد وارد اقدامات عملی بشه. من ترم۴هستم و امتحان پایان ترم داره میاد و من اینجام و باید برم درس بخونم ولی اینجام و درس کم خوندم و اینجام و شنبه امتحان دارم و اینجام و خدایا من واسه چی اینجام!
برادرم پشت خط مادرم احوالات درس خوندن هام رو از مادرم می پرسه و واسم تشویق می فرسته. اینهمه جدی بودن داستان از طرف اون ها واسم عجیبه. حس می کنم۱چیزهایی که شدنی نیست رو اصلا… ظاهرا اون ها بدجوری داستان رو سفت گرفتن. پس واسه چی من خودم خیالم نیست؟ به من چه من درس دارم باقیش به من چه! تنظیم ضرب پرتاب دست هر کسی می خواد پرواز بده با خودش من که پر ندارم بپرم خخخ.
جدی زیاد سعی نمی کنم بهش فکر کنم. اون طرف امتحان آیلتس و مدرکش دیگه به چیزی فکر نمی کنم. انگار اونقدر دور و دیر به نظرم میاد که فکرم تا اونجاها نمی رسه. شبیه کمانی که تیر پرتابش تا۱جایی میره و بیشتر از اون نمی تونه بره. فکر من هم بیشتر از اون مدرک نمی تونه بره. انگار اون طرف اون قاب کاغذی محو در۱جور مه بی رنگ منتظره که بهش برسم و کشفش کنم. ولی گاهی به خودم میگم خودمونیم اگر این دفعه هم مادرم این نشد رو شدنی کنه بعدش جاده چه مدلیه؟ منظره هاش و رنگ هاش و راهش و زمین و آسمونش چه مدلی میشن؟ خوشم میاد؟ خوشم نمیاد؟ هوممم. بدم نمیاد. به نظرم…. ای بابا من از کجا بدونم عجب گیری کردم! همیشه می رسم به همینجا و با۱خخخ نه چندان مشتی بلند میشم در میرم وسط کتاب هام. هی کتاب! اوخ درسم موند!
دلم می خواد تابستون کلاس های خصوصیه این مؤسسه رو برم. مادرم میگه فعلا بیخیالش بشو. راست میگه. واقعا با کسر زمان مواجهم و هفته های آینده این به شدت بیشتر میشه. خدایا کمکم کن!
دلم می خواد باز طولش بدم ولی بیخیال دیگه بسه. باید برم. درس هام صدام می کنن. هی بابا زمان سر جدت وایستا اومدم. هی راستی! زندگی رو سفت دریاب! بدجوری حال میده.
تا بعد.